Protesta për Zvërnecin/ Protestuesit çajnë kordonin metalik, policia i sulmon me ujë. Tubimi shpërndahet në gjithë Tiranën
Pas më shumë se tre orësh, mbyllet protesta para Kryeministrisë/ Qytetarët thirrje: Nesër sërish në...
Pas më shumë se tre orësh, mbyllet protesta para Kryeministrisë/ Qytetarët thirrje: Nesër sërish në...
Tragjedia me dy viktima në Shëngjin, policia jep detaje: Të gjithë shtetas nga Kosova, tre persona në spital 3 Qersho...
“Ka forca në Shqipëri dhe jashtë që janë kundër”/ Rama: Të rreshtohesh me PS, do të thot&eum...
"Shqipëria është e shqiptarëve"/ Qytetarët mbushin rrugët e Tiranës, kërkojnë anulimin e pr...
Vrazhdësia e futbollit donte që edhe vetë Sarabia, i cili kishte hyrë në lojë për t'u përballur me grupin e tmerrshëm, të ishte ai që humbi të parën e penalltive. Pastaj Soler dhe Busquets e bënë atë në një mundim që përfundoi me penalltinë e konvertuar nga Achraf. Ishte fundi. Një fund i vështirë.
KATAR - Mirupafshim Kupë e Botës. Si katër vjet më parë, në Rusi 2018, me të njëjtën ndjenjë të goditjes së një muri pa pushim. Spanja humbi nga Maroku dhe largohet nga Katari me një fitore të vetme (7-0 kundër Kosta Rikës) që na bëri të besojmë se ishim mbretër kur, nga sa kemi parë, ishim vetëm lypës. “Rezultati nuk ka rëndësi për mua”, tha Luis Enrique në atë të mëparshme. Kjo frazë tani tingëllon si një epitaf. "La Roja" luajti keq dhe u rrëzua në penallti kundër Marokut, që bën histori në Kupat e Botës. Ai kurrë nuk kishte arritur në çerekfinale më parë. Ndërkohë Spanja, Spanja e një mijë kalimeve, duhet të tërhiqet për një kohë në cepin e të menduarit. Çfarë është stili? Ne ishim në ato kur një Botëror kaloi mbi ne.
Ndeshja ishte e vështirë dhe e dendur, siç pritej, me Marokun që strehohej pas me pothuajse asnjë hapësirë të lirë, me topin përgjithmonë në këpucët e lojtarëve spanjollë dhe kështu ishte. Ishte skenari i planifikuar dhe nuk dukej se ndryshoi as Luis Enrique dhe as Walid Regragui. Po vinte një lojë e gjatë, në të cilën rastet e shënimit do të ishin një mall i çmuar. "La Roja", me këtë rast e veshur me të bardha dhe blu të çelët, si Celta. Ishte një detyrë prioritare: të shpejtonte sulmin me lëvizje thyerëse, përndryshe do të vuante si ka ndodhur kundër skuadrave të blinduara prapa, shih Gjeorgjinë, Suedinë apo Poloninë.
4-1-4-1 i Marokut ishte i patretur. Lojtarët e tyre nuk pranuan asnjë shteg për një Spanjë që gjurmoi pafund, mposhti Kosta Rikën me ndryshimin e vetëm të Marcos Llorente për Azpilicueta. Mund t'i shihje minutat që kalonin, tani 10, pastaj 20 ose 25, por asgjë, asnjë rast për të shënuar, as në njërën portë dhe as në tjetrën. Pra, ishte e qartë se rreziku do të lindte në një detaj të vogël, ndonjë gabim. Kjo erdhi kur mbaroi gjysmë ore, kur Bono hodhi një top që çoi në një gjuajtje të dyfishtë nga Gavi dhe Ferran, megjithëse të dy u anuluan më vonë nga flamuri i ngritur i linjës.
Maroku gjithashtu pati të tyrin në një gjuajtje me këmbën e majtë nga Mazraoui, pasi Ferran kishte tepër besim kur ishte puna për të luajtur topin pranë zonës spanjolle. Unai Simón zgjidhi mirë në atë që ishte ndërhyrja e tij e parë serioze. Por ishte një paralajmërim i parë nga Maroku, i cili po rritej pak nga pak falë urdhrit që i dha Amrabat dhe praktikave të Ziyech, i cili kërceu një herë të vetme gjatë gjithë lojës me Jordi Alba. Solidariteti maroken u përkthye në mbështetjen e vazhdueshme të lojtarëve të tyre, të cilët nuk i dhanë pushim Gavi, Ferran apo Asensio; sa herë që një lojtar spanjoll driblonte një kundërshtar dhe kthehej, ai u përplasej me një tjetër. Dhe me një tjetër. Aguerd gëzoi një tjetër mundësi shënimi drejt pushimit, një goditje me kokë që kaloi mbi traversë së Unait. Dhe menjëherë më pas, Spanja pësoi një tjetër tronditje pas një huazimi nga Ziyech, i cili për fat të mirë nuk gjeti partner. Ishte një mënyrë për të arritur në pushim me ndjenjën se Maroku po fitonte me pikë, duke u shtrirë siç nuk kishte bërë në minutat e mëparshme. Koha për të rifituar forcën, që Luis Enrique të analizojë se si të përballet me atë mur kuq-gjelbër që deri atëherë kishte qenë i pakapërcyeshëm.
Megjithatë, fillimi i pjesës së dytë barazoi një skenar tjetër, me Marokun që nuk përfitoi nga inercia e sulmeve të fundit dhe u tërhoq prapa edhe më tej. Një bravë e dyfishtë, me pak fjalë. Statistikat i dhanë Spanjës dy trokitje në shpatull dhe na dhanë një informacion zbulues: gjuajtja e Olmos në 55', e pastruar nga grushtat e Bonos, ishte e para mes tre shkopinjve të skuadrës spanjolle në të gjithë ndeshjen. Luis Enrique e kuptoi se receta më e mirë për t'i dhënë fund thatësirës ishte të sillte Soler dhe Morata në vend të Gavi dhe Asensio. Me lojtarin e Valencias fiton, apriori, pas mbërritjes, megjithëse është e vërtetë që Gavi ishte vendosur në atë pjesë të dytë si një dhimbje dhëmbi për Achraf. Regragui ka reaguar, me minuta për Abde, lojtarin marramendës të Osasuna, për Boufal.
Por rezultati mbeti i pandryshueshëm dhe loja po fitonte minutë pas minute një gjysmë litër shtesë të padiskutueshme. Maroku dukej se i mori ato 30 minuta shtesë përgjithmonë dhe vonoi kohën, me Spanjën që vendosi një marsh më shumë falë hyrjes së Nico Williams. Ai përballej gjithmonë, gjeneroi ato pasime në zonën që deri atëherë kishte qenë vetëm një utopi. Por as kështu goli i shumëpritur nuk ka mbërritur. Ai u pa, loja kishte fjalën zgjatim të shkruar në ballë që kur filloi të ecte. Dhe kështu ndodhi. Me të dyja skuadrat që nuk lëvizin asnjë pikë nga roli i tyre, me Marokun e blinduar dhe Spanjën që përpiqet, ose në të djathtë, me Nico-n e lartpërmendur, ose në të majtë dhe në qendër me ndihmën e ofruar nga Balde dhe Ansu Fati. Por asnjë nga të tre nuk e kërcënoi seriozisht portën rivale, diçka që ndodhi me Cheddira, i cili pati 1-0 në këpucë në minutën e 104', por gjeti qëndrueshmërinë e Unait, i cili shmangu një atak në zemër në gjysmën e Spanjës. Kishte edhe pesëmbëdhjetë minuta të tjera të dridhura dhe, nëse askush nuk e shmangte, gjuajtja e frikshme e penalltive. Dhe u arrit me tërmetin përfundimtar të një gjuajtjeje nga Sarabia në 123′ që goditi edhe shtyllën e djathtë të portës së mbrojtur nga Bono. Vrazhdësia e futbollit donte që edhe vetë Sarabia, i cili kishte hyrë në lojë për t'u përballur me grupin e tmerrshëm, të ishte ai që humbi të parën e penalltive. Pastaj Soler dhe Busquets e bënë atë në një mundim që përfundoi me penalltinë e konvertuar nga Achraf. Ishte fundi. Një fund i vështirë.
B.T (Dosja.al)
ITALI - Manolo Portanova u dënua me 6 vjet burg nga gjykata e Sienës për përdhunim në grup. Bëhet fjalë p&eum...
KATAR -Maroku është në çerekfinale të Kupës së Botës 2022 në Katar, pasi eliminoi Span...
KATAR - Ashtu siç pritej, pas reagimeve të fundit të Cristiano Ronaldo për zëvendësimin në ndeshjen e shkuar ndaj trajnerit...
KATAR - Jürgen Klinsmann (58) ka mbetur i impresionuar nga futbolli magjik i luajtur nga brazilianët në Kupën e Botës në Katar. &l...
DANIMARKE - Asgjë nuk është shumë larg për dashurinë! Edhe ish-kapiteni i HSV, holandezi Rafael van der Vaart (39), mendon të...
KATAR - Puna për çmontimin në arenat e para sportive të Kupës së Botës në Katar, ka nisur. Tre nga tetë stadiumet...
KATAR - Maroku dhe Spanja përballen me njëri-tjetrin në fazën e 16-të të këtij Botërori, duke kërkuar të jen...
KATAR - Portugalia dhe Zvicra mbyllin fazën e 16-të të Kupës së Botës në orën 20:00 në stadiumin mbresël&eum...
KATAR - Ylli më i madh i kombëtares braziliane, Neymar, ka pranuar se pas ndeshjes me Serbinë e ka kaluar gjithë natën në lot. Ne...
KATAR - Skuadra marokene, rivali i Spanjës në raundin e 16-të të Kupës së Botës të Katarit 2022, pasqyron s...
