Protesta për Zvërnecin/ Protestuesit çajnë kordonin metalik, policia i sulmon me ujë. Tubimi shpërndahet në gjithë Tiranën
Pas më shumë se tre orësh, mbyllet protesta para Kryeministrisë/ Qytetarët thirrje: Nesër sërish në...
Pas më shumë se tre orësh, mbyllet protesta para Kryeministrisë/ Qytetarët thirrje: Nesër sërish në...
Tragjedia me dy viktima në Shëngjin, policia jep detaje: Të gjithë shtetas nga Kosova, tre persona në spital 3 Qersho...
“Ka forca në Shqipëri dhe jashtë që janë kundër”/ Rama: Të rreshtohesh me PS, do të thot&eum...
"Shqipëria është e shqiptarëve"/ Qytetarët mbushin rrugët e Tiranës, kërkojnë anulimin e pr...
Ajo që po ndodh është se procesi tashmë i vjetër i erozionit dhe krizës së demokracisë klasike përfaqësuese, në të cilin parlamentet kryenin funksionin e debatit demokratik të informuar dhe të mirë-menduar, është përshpejtuar nga përdorimi masiv i internetit dhe mediave sociale.
Nga Antonio Polito “Corriere della Sera”
Giorgia Meloni:7.3 milionë vota. Chiara Ferragni:29.6 milionë ndjekës në rrjetet sociale. Elon Musk:225 milionë përdorues të përditshëm në platformën X. Këta tre personazhe janë ndërthurur në debatin publik italian javën e fundit, duke u bërë protagonistë të tij.
Por a janë ata të krahasueshëm me njëri-tjetrën? Dhe nëse jo, sipas një ndarje të vjetër të sferave të ndikimit që sanksiononte primatin e politikës, pse kryeministrja e një vendi të madh perëndimor e fton Musk në festën e partisë së saj, dhe më pas debaton mbi panetonen e Ferragni-t.
Dhe më pas bashkëshortit i Ferragni-t kundërpërgjigjet duke sulmuar ministren Santanchè dhe guvernatorin Fontana etj, etj? Çfarë po ndodh sërish në atë që filozofi gjerman Jurgen Habermas e ka quajtur “Sfera Publike”, zona në të cilën shoqëria civile dhe sistemi politik takohen në demokracitë moderne?
Ajo që po ndodh është se procesi tashmë i vjetër i erozionit dhe krizës së demokracisë klasike përfaqësuese, në të cilin parlamentet kryenin funksionin e debatit demokratik të informuar dhe të mirë-menduar, është përshpejtuar nga përdorimi masiv i internetit dhe mediave sociale.
Ky zhvillim i ka shumëfishuar pushtetet që janë “jo të përgjegjshme në aspektin demokratik”. Pra ato nuk i nënshtrohen afateve të përcaktuara për gjykimin nga elektorati, e megjithatë ndikojnë apo edhe e kushtëzojnë vendimmarrjen publike.
Influencuesit, siç e thotë edhe vetë fjala, janë Maja e Ajsbergut, pra ajo që shihet më shumë. Ndonjëherë edhe në mënyrë të tërthortë, duke krijuar një kulturë. Ashtu si reperi që e quan veten Baby Gang, dhe që së fundmi u dënua me 5 vjet e dy muaj burg.
Ndonjëherë hapur, si në rastin e Fedez, në përpjekjen për të orientuar konsensusin politik, nga skena e një festivali. Por ka edhe fuqi më “fisnike” që funksionojnë në të njëjtën mënyrë. Për shembull, OJQ-të, organizatat joqeveritare që përfitojnë shpesh nga financimi publik (si në Gjermani), apo që ofrojnë një shërbim publik (si në Itali), dhe që për këtë arsye imponojnë dëgjimin nga publiku.
I tillë është rasti i “Mediterranea” të Luca Casarinit, që duke kundërshtuar politikën e qeverisë italiane për emigrantët, mori edhe mbështetjen publike të Papës. Dhe pastaj natyrshëm - madje për fat të mirë do të shtoja unë - ka media, madje edhe ato më tradicionalet si gazetat klasike.
Në fakt, falë një gazetareje të shtypit të shkruar (Selvaggia Lucarelli tek Il Fatto) një numër i madh ndjekësish dixhitalë, e kuptuan hipokrizinë me fushatën e bamirësisë që mbështet metodën Ferragni, duke provokuar një ndërhyrje me sanksione dhe gjobë nga organet anti-monopol.
Por ky shkëmbim i ri ndikimesh funksionon në të dyja drejtimet. Në kuptimin që edhe pushtetet “demokratikisht të përgjegjshme”, siç janë përfaqësuesit e zgjedhur që duhet t'i nënshtrohen gjykimit thuajse të përditshëm të sondazheve dhe gjykimit të shpeshtë të votuesve, priren të funksionojnë gjithnjë e më shumë sipas rregullave të internetit.
Gjatë dominimit të televizionit si mjet i komunikimi masiv, “demokracia e publikut” shprehej duke gjykuar ofertën politike në një arenë të vetme kolektive e të madhe. Silvio Berlusconi doli në TV dhe premtoi diçka. Votuesit gjykuan nëse do ta besonin apo jo, dhe u sollën në përputhje me rrethanat.
Fuqia e ndikimit të medias ishte e madhe, por edhe rreziku që bartte ai (tek e fundit, Kavalieri i humbi zgjedhjet dy herë, dhe në të dyja rastet kontrollonte televizionin publik dhe atë privat). Megjithatë, sot nuk ekziston më ‘stadiumi’ i madh virtual, në të cilin votuesit mblidhen për të parë duelin elektoral (rasti i parë i këtij lloji ishte debati Kennedy-Nixon i vitit 1960).
Sfera publike, është e fragmentuar në një mori flluskash mediatike në uebsajte, grupe dhe nëngrupe ndjekësish që kryqëzohen me njëri-tjetrin; duke siguruar për shembull që një votues i Giorgia Melonit të jetë gjithashtu edhe një ndjekës i Chiara Ferragni-t.
Madje, ai ndjek ndoshta edhe një llogari që mbështet lëvizjen kundër vaksinave dhe daljen e Italisë nga eurozona, e kështu me radhë. Prandaj, politikanët u nënshtrohen të njëjtave rregulla si influencuesit. Edhe ata mund të thirren për t’u përgjigjur, në mos penalisht, atëherë sigurisht politikisht, akuzës për “reklamim mashtrues”; që jo rastësisht është më e shpeshta në polemikat por edhe në paditë që bëhen nëpër gjykata.
Atyre u kërkohet të justifikojmë jo mirësinë e një zgjedhjeje, por koherencën e saj në raport me propagandën e dikurshme. Një problem ky madhor, në një vend ku sa më shumë goditje të mëdha të lëshohen kur je në opozitë, aq më shpejt vjen në pushtet.
Në pamje të parë, kjo risi mund të duket si një zgjatim i “glasnostit”, i transparencës demokratike. Edhe ata që menaxhojnë punët publike duhet të jenë çdo ditë përgjegjës, ose më saktë çdo orë, të ekspozuar siç janë faqet e internetit. Por në realitet, kjo sjell një ndryshim me pasoja që sot nuk mund të llogariten:nuk është më oferta por kërkesa, ajo që e drejton procesin politik.
Ata që garojnë për të përfaqësuar votuesit, nuk ofrojnë më zgjidhjet e tyre për gjykimin e tyre, por i marrin kërkesat e tyre si çmimin që duhet paguar për konsensusin. Dhe diçka që është shumë afër “mandatit imperativ”, që Lëvizja Pesë Yjet donte të përdorte për të rishkruar Kushtetutën, e cila përkundrazi e përjashton duke e konsideruar si rrezik për demokracinë, si në të gjitha sistemet liberal-demokratike.
Në rast se totalitarizmi i së shkuarës synonte t’i mobilizonte njerëzit, t’i nxiste ata të marshonin, një “autoritarizëm demokratik” i ri mund të preferojë që populli të mos marrë fare pjesë, dhe për këtë arsye kultivon me kujdes mos-interesimin në rritje dhe kolektiv ndaj politikës, madje edhe përçmimin e tij.
Natyrisht, kufijtë e kësaj post-demokracie janë tejet të paqarta. Tek e fundit “Demos” dhe “populus”, rrënjët etimologjike të termave “demokraci” dhe “populizëm”, nënkuptojnë të njëjtën gjë në greqisht dhe latinisht.
E megjithatë, mua më duket e qartë se disa vendime të rëndësishme publike, si refuzimi për të ratifikuar një traktat evropian tashmë të nënshkruar, që çuditërisht bashkoi pjesë të mazhorancës dhe opozitës, nuk janë rezultat i atij debati të informuar dhe të menduar, në të cilin peshonte demokracia përfaqësuese, por më tepër nga një ankth për “reklamat false” që politika i ka bërë të vetat, duke fajësuar për këtë yjet e internetit.
Nga Judy Dempsey “Carnegie Europe” Evropa vazhdon të ecë përpara me opsionin e ‘autopilotit’, sa për të p&eu...
Nga Tobin Harshaw “Bloomberg” “Ju pëlqen apo jo, historia është në anën tonë. Ne do t’ju varrosim!&rdqu...
foto ilustruese Nga Rany Ballout “National Interest” Ndërsa pritet të ngadalësohen luftimet midis Izraelit dhe Hamasit, zhvilli...
emmanuel macron Nga Gavin Mortimer “The Spectator” Kur nisi të shkojë gjithçka keq për Emmanuel Macron? Në fjalimin...
liderët europianë Nga Nick Witney “European Council on Foreign Relations” Në samitin e tyre të fundvitit, krerët e BE...
Foto ilustrues Nga Cormac O’Keeffe “Irish Examiner” Modeli i ‘biznesit’ që zbatojnë kartelet e drogës ës...
Foto ilustruese Nga Nicasia Picciano “Dtt-net.com” Në samitin e fundit Bashkimi Evropian-Ballkani Perëndimor të mbajtur në...
foto ilustruese Nga Marc Bassets “El Pais” Hugo Micheron, një nga ekspertët më të mirë në Francë mbi bot&eu...
donald trump Nga Freddy Grey “The Spectator” A e mbron demokracinë heqja e një kandidati shumë popullor nga fleta e votimit? Ap...
Foto ilustruese Nga Laura Dubois & Hall “Financial Times” Ishte vdekja e një foshnje në një qendër pritjeje të mb...
