Dita e 49-të e protestës/ Qytetarët zbresin sërish në shesh, kërkohet dorëheqja e kryeministrit Rama: Jep dorëhqjen, nuk ka dialog!
Dita e 49-të e protestës/ Qytetarët zbresin sërish në shesh, kërkohet dorëheqja e kryeministrit Rama: Ju erdh...
Dita e 49-të e protestës/ Qytetarët zbresin sërish në shesh, kërkohet dorëheqja e kryeministrit Rama: Ju erdh...
Shetet e Gjirit Persik dënojnë sulmet iraniane ndaj infrastrukturës civile: Janë krime lufte 18 Korrik, 17:37 ...
Abuizimi me fondet në Durrës, zbardhen dëshmitë/ Elisabeta Mataj: Jam qytetare e lirë, kush ma ndalon kazinonë...
Falja e pronave publike në Dhërmi e Palasë/ Berisha: PD nuk do i njohë kurrë këto vendime të Ramës 18 K...
Nga Liz Peek “Fox News”
Demokratët në SHBA janë në telashe. Figurat më të njohura dhe më me ndikim - por edhe shumica e votuesve - nuk duan që Joe Biden të rikandidojë për një mandat të ri në zgjedhjet e vitit të ardhshëm. Por historia na tregon se nëse një presidenti vendos të mos garojë, ai duhet ta bëjë të qartë këtë deri në fund të këtij viti.
Ndërkohë Biden nuk ka dhënë asnjë shenjë se është gati që ta bëjë këtë. Nëse ai braktis garën nga mesi i sezonit elektoral, ai do të nxisë një luftë të egër të brendshme në partinë e tij. Pra do të kemi një Konventë të Partisë Demokratike kaotike për caktimin e kandidatit zyrtar, e cila do t’i hapë rrugën rizgjedhjes si president të Donald Trump.
Si e dimë ne këtë? Sepse presidenca e Lyndon Baines Johnson, që vendosi të mos kandidojë për një mandat të dytë, ofron sugjerime për atë që mund ta presë sot Joe Biden. Ngjashmëritë midis presidencave të Lyndon Baines Johnson dhe Joe Biden janë shumë të mëdha, duke përfshirë çuditërisht edhe ndërhyrjen në luftëra, njeriun e zakonshëm nga Minesota dhe pasardhësit nga familja Kennedy.
Si Johnson po ashtu edhe Biden ishin senatorë demokratë për një kohë të gjatë, dhe që të dy shërbyen si zëvendëspresidentë, përpara se të hynin në Zyrën Ovale si presidentë. Ata i bashkon e njëjta ambicie e madhe për të qenë “një tjetër Roosevelt”; dhe si presidentë, që të dy miratuan ligje shumë të rëndësishme.
Por nga ana tjetër si Johson dikur ashtu edhe Biden sot po përjetojnë përçarjen e madhe të partisë së tyre, teksa trashëgimia e tyre po fundoset nga konfliktet jashtë shtetit. Ashtu si Biden, edhe Johnson e nisi presidencën e tij me vlerësime të larta në sondazhe, për të parë më pas popullaritetin e tij të binte ndjeshëm për shkak të përshkallëzimit të Luftës së Vietnamit.
Shtetet e Bashkuara dërguan qindra mijëra ushtarë për të mbështetur qeverinë e Vietnamit të Jugut, e cila po luftonte kundër komunistëve në veri. Të rinjtë anembanë SHBA-së u zemëruan. Një mobilizim mbarëkombëtar ishte tejet i papëlqyeshëm.
Amerikanët u acaruan nga lufta sidomos vietkongët (vietnamezët e veriut) ndërmorën Ofensivën e Tet-it më 30 janar 1968. Përpjekja për të rrëzuar qeverinë e Saigonit dështoi, por bashkë me të u zhduk edhe iluzioni i përparimit në front që kishte rrëfyer shpesh administrata e Johnson përpara publikut amerikan.
Brenda pak javësh, mbështetja për luftën ra ndjeshëm, nga 50 për qind që besonin se SHBA po shkonte drejt arritjes së qëllimeve të saj, në vetëm 33 për qind. Rreth 49 për qind e amerikanëve ishin të mendimit se vendi znë nuk duhej të kishte ndërhyrë fare në Vietnam.
Rënia e mbështetjes për luftën solli edhe një rënie drastike në sondazhe për presidentin Johnson. Në mars 1968, vetëm 36 e për qind e amerikanëve ishin të kënaqur me punën e presidentit, ndërsa 52 për qind ishin kundër tij.
Sot sipas një sondazhi të fundit të NBC, revolta ndaj mbështetjes së Biden për Izraelin, e ka çuar pozicionin e tij tashmë të dobët në pikën më të ulët në presidencën e tij. 70 për qind e votuesve të moshës 18-34 vjeç nuk e miratojnë qasjen e tij ndaj luftës në Gaza.
Më 12 mars 1968, një senator pak i njohur nga Minesota, Eugene Mçarthy, e mahniti kombin duke fituar 42 për qind të votave në zgjedhjet e para demokrate në Neë Hampshire. Lyndon Baines Johnson mori 48 për qind. Rezultati tronditës e inkurajoi Robert F.Kennedy, vëllain e presidentit të vrarë John F.Kennedy, që të përfshihej në garë, duke ia vështirësuar akoma më shumë rrugën Johnson drejt një mandati të dytë.
Rastësisht, një minesotas tjetër pak i njohur ka lëshuar sfidën e tij në parapraket e sotme brenda demokratëve. Kongresmeni Dean Phillips shpreson të arrijë një sukses të ngjashëm në Neë Hampshire në janar të vitit që vjen. Për shkak të përplasjeve të brendshme partiake rreth renditjes në paraprake, Joe Biden nuk do të jetë në fletën e votimit në shtetin e Granitit, duke i dhënë Phillips një hapësirë të pazakontë.
Nëse Phillips fiton një pjesë të madhe të garave paraprake, duke sinjalizuar dobësinë e Bidenit, demokratët e tjerë janë pothuajse të sigurt se do të shpallin kandidaturën e tyre.
Disa javë pas befasisë që pa në Neë Hampshire, presidenti Johnson në një fjalim televiziv nga Zyra Ovale tha se po përpiqej të ndalonte bombardimet amerikane në Vietnamin e Verut, me shpresën e nxitjes së bisedimeve të paqes me komunistët.
Presidenti gjithashtu lëshoi një 'bombë' të një lloji tjetër: kur deklaroi se nuk do të kërkonte nominimin e partisë së tij për president, me justifikimin e “ndarjeve të forta brenda SHBA”.
Në vazhdën e njoftimit tronditës të Lyndon Baines Johnson, 2 kampe brenda demokratëve u përpoqën që të arrinin nominimin e partisë së tyre.
Mçarthy dhe Kennedy garuan me sloganin kundër luftës. Por Kennedy u vra në qershor, ndërsa garës iu bashkua një kandidat kundër luftës, senatori George McGovern i Dakotës së Jugut. Hubert Humphrey, zv/presidenti i Lyndon Baines Johnson, përfaqësonte krahun e establishmentit të partisë.
Ndërkaq, ajo që e ndërlikonte më tej skenën politike për partinë e Lyndon Baines Johnson, ishte shfaqja e një kandidati nga një palë e tretë, guvernatorit të Alabamës, George Ëallace, i cili u bëri thirrje demokratëve në shtetet e jugut dhe punonjësve të pakualifikuar, duke arritur të fitojë në 5 shtete dhe marrë 46 vota të Kolegjit Elektoral.
Sot, Biden dhe kolegët e tij kanë frikë se senatori demokrat Joe Manchin i Virxhinias Perëndimore, që ka njoftuar se nuk do të rikandidojë për një mandat të ri, mund të luajë një rol të ngjashëm nëse vendos të zhvillojë një fushatë centriste si një palë e tretë në garë.
Por Biden përballet edhe me Robert F. Kennedy Jr., që kandidon si i pavarur, dhe në disa sondazhe siguron deri në 22 për qind të votave, shumica e të cilave vijnë nga kampi i demokratëve. Në gushtin e vitit 1968, demokratët u mblodhën në Çikago për të zgjedhur kandidatin e tyre presidencial.
Mbledhja në Amfiteatrin Ndërkombëtar u dominua nga fryma e përçarjes por edhe e karakterizuar nga protestat kundër përfshirjes në Luftën e Vietnamit. Delegatët u pritën në aeroport nga pjesëtarët e Gardës Kombëtare dhe godina ku u zhvillua konventa ishte shndërruar në një fortesë.
Një ditë para konventës, ajo u dëmtua nga mijëra policë që i sulmuan protestuesit me gaz lotsjellës dhe shkopinj për t'i larguar me forcë nga Lincoln Park. Gjatë ditëve që pasuan, u arrestuan më shumë se 650 protestues, ndërsa mbi 100 të tjerë morën mjekim në spitalet e zonës. Gjatë përleshjeve u plagosën rreth 192 oficerë policie, nga të cilët 49 kërkuan trajtim mjekësor. Brenda sallës, situata ishte gati po aq kaotike. Shumë delegatë mbështetën një të ashtuquajtur “deklaratë për paqen” e cila në fund u hodh poshtë.
Disa delegatë u shkëputën nga partia e tyre për t'iu bashkuar një protestë të re kundër luftës së organizuar nga demonstruesit që qëndronin ende jashtë. Për shkak se McGovern dhe Mçarthy e përçanë votën e atyre që ishin kundër luftës, Partia Demokratike nominoi Humphrey, që humbi 191-301 në votat e Kolegjit Elektoral përballë republikanit Richard Nixon. Historia e Lyndon Johnson na thotë këtë: nëse Biden tërhiqet qe tani që ka nisur sezoni i primareve, këto gara do të nxjerrin në pah përçarje serioze në gjirin e demokratëve, ku progresistët do të përplasen me të moderuarit, dhe mbështetësit pro-palestinezë do të zihen me ata që qëndrojnë në krah të Izraelit.
Më së paku demokratët do të humbasin kohezionin e lakmueshëm që kanë gëzuar prej kohësh. Ndërkohë Konventa e Çikagos, ka të ngjarë të nxisë protesta për mbështetjen e fortë të Biden për Izraelin. Historia mund të mos përsëritet, por sigurisht që ajo rimon.
Shënim:Liz Peek, kolumniste e Fox Neës, ish-drejtuese në kompaninë e njohur konsulente “Wall Street Wertheim & Company”.
E paemër, e mosozotshme vrasja e Liridonës, me pagesë, në sy të fëmijëve të saj, porositur nga bashkëshorti p&eum...
Henry Kissinger SHBA- Henry Kissinger, që vdiq të mërkurën në moshën 100-vjeçare, ishte i vendosur të shkruante ...
Nga Anne-Elisabeth Moutet “Daily Telegraph” Dy vjet më parë, pas disa netëve me trazira nëpër periferitë e qyteteve...
Nga Maurizio Ferrera “Corriere della Sera” Ka shumë mundësi që pas disa muajsh Holanda të ketë një kryeministë...
Nga Michal Kranz “Unherd” Për herë të dytë në kaq shumë vite, Kremlini po nxit qëllimisht një krizë ...
Nga Francesco Sylos Labini “Il Fatto Quotidiano” Duke parë tensionet e mëdha ndërkombëtare, fillimisht në Ukrainë d...
Nga Hafed El-Ghuell “Arab News” Ashpërsia e debateve rreth politikave të migracionit të Evropës përkundrejt vendeve t&eu...
Lufta Nga Gordon G. Chang “Newsweek” Një nga strategjitë më cinike të Kinës në luftën e saj në shum&eu...
Shtepia e Bardhe Nga Liz Truss “Wall Street Journal” Shtetet e Bashkuara e kanë udhëhequr prej 7 dekadash botën e lirë. Gj...
Nga Nouriel Roubini “Project Syndicate” Që nga publikimi i raportit mbi “Kërcënimet e Mëdha” në tetorin e vi...
