Protesta për Zvërnecin/ Protestuesit çajnë kordonin metalik, policia i sulmon me ujë. Tubimi shpërndahet në gjithë Tiranën
Pas më shumë se tre orësh, mbyllet protesta para Kryeministrisë/ Qytetarët thirrje: Nesër sërish në...
Pas më shumë se tre orësh, mbyllet protesta para Kryeministrisë/ Qytetarët thirrje: Nesër sërish në...
Tragjedia me dy viktima në Shëngjin, policia jep detaje: Të gjithë shtetas nga Kosova, tre persona në spital 3 Qersho...
“Ka forca në Shqipëri dhe jashtë që janë kundër”/ Rama: Të rreshtohesh me PS, do të thot&eum...
"Shqipëria është e shqiptarëve"/ Qytetarët mbushin rrugët e Tiranës, kërkojnë anulimin e pr...
Këtë të dielë Wilders do të jetë në Firence, i ftuar nga Salvini në konferencën e partive që i përkasin grupit parlamentar “Identiteti dhe Demokracia”, që të gjitha të angazhuara në mënyrë të ndryshme për të luftuar të ashtuquajturin "pushtim mysliman" i Evropës.
Nga Maurizio Ferrera “Corriere della Sera”
Ka shumë mundësi që pas disa muajsh Holanda të ketë një kryeministër haptazi “islamofobik”. Ky është Geert Wilders, fituesi i zgjedhjeve të fundit parlamentare. Programi i tij përfshin propozimin për të mbyllur xhamitë dhe shkollat kuranore, ndalimin e mbajtjes së shamisë islame në ndërtesat publike si dhe bllokimin e hyrjes së emigrantëve të rinj në vend.
Këtë të dielë Wilders do të jetë në Firence, i ftuar nga Salvini në konferencën e partive që i përkasin grupit parlamentar “Identiteti dhe Demokracia”, që të gjitha të angazhuara në mënyrë të ndryshme për të luftuar të ashtuquajturin "pushtim mysliman" i Evropës.
Strategjia e tyre, pasqyron pjesërisht paragjykimet kulturore dhe fetare të rrënjosura thellë, ndaj një komuniteti të perceptuar si të huaj për vlerat perëndimore. Armiqësia në rritje ndaj Islamit mund të nxisë gjithashtu “përplasjen e qytetërimeve” në zemër të Evropës, e cila tani për tani është e përqendruar në zonat më të nxehta të Lindjes së Mesme.
Një skenar shumë alarmant. Sot, në Bashkimin Evropian jetojnë 26 milionë myslimanë (5 për qind e totalit), një shifër në rritje të shpejtë si për shkak të niveleve më të larta të lindshmërisë po ashtu edhe flukseve emigratore. Brenda 30 viteve të ardhshme vlerësohet se ky numër mund të rritet në 75 milionë (14 për qind).
Në Gjermani, komunitetet islamike do të përbëjnë 20 për qind të popullsisë, në Francë 18 për qind, dhe në Itali 15 për qind. Ne e dimë që Islami nuk është vetëm një besim fetar në kuptimin e ngushtë, por një praktikë jetësore, e frymëzuar nga vlerat tradicionale dhe patriarkale.
Ajo që bie më shumë në kontrast me etikën evropiane, është vështirësia e ndarjes së sferës fetare-kulturore nga ajo publike. Respektimi i parimit të shekullarizmit dhe i të drejtave themelore të individit, kërkon një proces mësimor delikat. Këtu luajnë një rol themelor politikat e gjithë-përfshirjes.
Shumë studime kanë treguar se nëse u jepet mundësia për t’u integruar, emigrantët myslimanë janë të aftë të përshtaten dhe përvetësojnë gurët e themelit të kulturës evropiane dhe normat e bashkëjetesës. Por integrimi nuk është i lehtë.
Shfaqjet e jashtme të përkatësisë Islame, i bëjnë besimtarët e kësaj feje lehtësisht të dallueshëm dhe aktivizojnë kategorizimet, paragjykimet, madje edhe krimet e urrejtjes nga ana e vendasve. Sipas sondazheve, të paktën 1/3 e banorëve myslimanë kanë pësuar akte diskriminimi apo dhune gjatë 12 muajve të fundit.
Brenda botës islame evropiane, ekzistojnë dy grupe minoritare, të cilat shkaktojnë një shqetësim legjitim. Para së gjithash, janë fondamentalistët fetarë, mbështetës të një kalifati global islamik të bazuar tek ligji islamik, Sheriati. Në Gjermani, shërbimet sekrete vlerësojnë praninë e më shumë se 25 mijë fanatikëve, nga të cilët 2 mijë janë atentatorë të mundshëm. Shifra që sigurisht nuk mund të nënvlerësohen.
Grupimi i dytë përbëhet nga masat e të rinjve të brezit të dytë ose të tretë të emigrantëve që janë kryesisht të papunë, dhe që nuk janë në gjendje të integrohen dhe gjenden në periferitë e qyteteve si Parisi, Berlini, Amsterdami, Londra, Kopenhaga dhe Stokholmi.
Në Francë ka më shumë se 750 “zus” (zona urbane të ndjeshme), ku jetojnë rreth 6 milionë të rinj të cilët janë krejtësisht pa asnjë pikë referimi mbi atë që mund të bëjnë me jetën e tyre. Ata nuk identifikohen me kulturën e familjes së tyre të origjinës, dhe e urrejnë atë të vendit ku jetojnë.
Kjo nënshtresë të përjashtuarish, bëhet një terren rekrutimi për fundamentalizmin dhe është objektivi kryesor i ndjenjës në rritje të islamofobisë. Në Gjermani, lëvizja e ekstremit të djathtë “Patriotët evropianë” (Pegida) i quan këta të rinj “përdhunues”, pasi dyshohet se ata janë eksponentë të “xhihadit seksual” kundër vajzave të bardha.
Përqindja e votuesve të BE-së që votojnë për parti me orientim islamofobik, është sot e barabartë me 14 për qind. Ajo është 3-fishuar në krahasim me 5 për qind, që ishte 20 vjet më parë, dhe 2-fishuar në krahasim me përqindjen e popullsisë myslimane që banon në Evropë.
Në këtë tendencë rritëse ndikon situata ndërkombëtare. Në qytetet tona, kemi parë kohët e fundit shumë protesta kundër Izraelit dhe në favor të palestinezëve. Edhe pse më pak të dukshme, janë shtuar krimet e urrejtjes kundër myslimanëve, ashtu si ato ndaj hebrenjve. Konflikti arabo-izraelit, nuk është më vetëm një “çështje e politikës së jashtme”, por një “çështje e brendshme” gjithnjë e më përçarëse. Dy vjet më parë, një grup gjeneralësh francezë në pension, paralajmëruan mbi mundësinë e shpërthimit të një lufte civile në vend për të mbrojtur modelin francez nga kërcënimi i “hordhive islamike” të periferive.
Macron ka nisur një dialog mbarë kombëtar që synon promovimin e një “Islami francez”. Një ide e mirë, por e bojkotuar dhe e infiltruar menjëherë nga agjentë të Vëllazërisë Myslimane. Evropa e humbi mundësinë historike për të ndihmuar islamin e moderuar dhe rrymat laike gjatë së ashtuquajturës Pranvera Arabe.
Sot BE-ja duhet të përballet me një sfidë akoma më komplekse dhe më vendimtare: uljen e tensioneve në rritje brenda vetes, frenimin e radikalizimit fondamentalist nga njëra anë, dhe nga ana tjetër çaktivizimin e spirales së islamofobisë./Dosja.al
Nga Michal Kranz “Unherd” Për herë të dytë në kaq shumë vite, Kremlini po nxit qëllimisht një krizë ...
Nga Francesco Sylos Labini “Il Fatto Quotidiano” Duke parë tensionet e mëdha ndërkombëtare, fillimisht në Ukrainë d...
Nga Hafed El-Ghuell “Arab News” Ashpërsia e debateve rreth politikave të migracionit të Evropës përkundrejt vendeve t&eu...
Lufta Nga Gordon G. Chang “Newsweek” Një nga strategjitë më cinike të Kinës në luftën e saj në shum&eu...
Shtepia e Bardhe Nga Liz Truss “Wall Street Journal” Shtetet e Bashkuara e kanë udhëhequr prej 7 dekadash botën e lirë. Gj...
Nga Nouriel Roubini “Project Syndicate” Që nga publikimi i raportit mbi “Kërcënimet e Mëdha” në tetorin e vi...
Foto ilustruese Nga Sabino Cassese “Corriere della Sera” Çfarë shkoi keq në këtë botë? Së pari pandemia ...
Foto ilustruese Nga Damien Phillips “The Spectator” Edhe pse kaloi kryesisht pa vëmendje, javës që shkoi pati si rrallëher...
Ben Blushi Disa ditë më parë kur Kosova po luante futboll me Izraelin po mendoja se pse Izraeli nuk është antar i NATOs. Izraeli k...
Ben Blushi TIRANË- Ben Blushi ka treguar një episod që i ka ndodhur teksa po shkonte nga Tirana në Kosovë. Me anë të...
