Gjyqi për dosjen “Partizani”/ Ish-ministri Pango: Duhet të vras mendjen që ta kujtoj, kanë kaluar 18 vite
...
Politike
Në “Dosjet Shqiptare” është Shqipëria që po vizaton Edi Rama
Ndërsa shfletoj, pak më larg dëgjoj britmat e mijëra njerëzve që marshojnë çdo ditë, disa prej tyre mbajnë flamingo, shpendin që është bërë simbol i gjithçkaje që kjo qeveri dhe kastë politike ka grabitur dhe shkatërruar nga vendi. Kryeministri e di mirë këtë, megjithatë ai zgjodhi t'i shkruante ato fjalë.
23 Qershor 2026, 14:00Nga Lorin Kadiu
TIRANË- Këtë javë lexova një libër që shumë qytetarë nuk e dinë se ekziston. Një botim i rëndë prej 800 faqesh, ku dikush shkroi në kopertinën e pasme, me shkrimin e Kryeministrit, "... nga një vrasës flamingosh".
Ndërsa shfletoj, pak më larg dëgjoj britmat e mijëra njerëzve që marshojnë çdo ditë, disa prej tyre mbajnë flamingo, shpendin që është bërë simbol i gjithçkaje që kjo qeveri dhe kastë politike ka grabitur dhe shkatërruar nga vendi. Kryeministri e di mirë këtë, megjithatë ai zgjodhi t'i shkruante ato fjalë.
Mënyra se si e gjeta këtë libër është një histori e shkurtër më vete, që tregon një pamje të qartë të Shqipërisë që po pikturon.
3 qershor. Festivali “Bukë&Zemër” hap edicionin e tij të dytë sonte në mbrëmje. Axhenda fillon në orën 18:00, me një ekspozitë në Qendrën për Hapje dhe Dialog (COD), galerinë që Rama ka krijuar brenda zyrës së kryeministrit, me paratë e taksapaguesve, të projektuar nga 51N4E, një nga 60 studiot në të cilat do të thellohemi më tej. Performanca fillon, në një skenë që interpretuesit e kanë ndërtuar vetë.
Në orën 19:00, të ftuarit, kryesisht arkitektë të huaj, do të shkojnë në Vilën e Kuqe. Programi premton “Mikpritje Shqiptare” dhe prezantimin e librit “Dosjet Shqiptare”, redaktuar nga Anneke Abhelakh. Libri përmban një kapitull mbi secilën prej 60 studiove ndërkombëtare të arkitekturës që punojnë në Shqipëri.
Në të njëjtën kohë, me muret e kuqe të vilës në sfond, kryeministri Rama po jep një intervistë për CNN, ku u përgjigjet me nervozizëm pyetjeve të gazetarit në lidhje me resortin në Nartë dhe protestat masive që kanë filluar katër ditë më parë. "Nuk ka asnjë projekt," thotë ai me një ton kërcënues, "është lajm i rremë, Shqipëria është nën një sulm hibrid nga ata që nuk duan të shohin se çfarë po ndodh vërtet këtu." Atje ai fillon të tregojë se çfarë po ndodh vërtet pas shpine. "Qindra nga arkitektët më të mirë në botë janë këtu sot, nga ky libër, kaq i trashë, plot me projekte për një Shqipëri të re që shumë njerëz nuk duan të ndodhin."
Në një shpërthim emocional, si një përpjekje për të justifikuar dhe relativizuar atë që është planifikuar në Nartë, ai na tregoi për herë të parë, diçka më të madhe se Narta. Vizioni i tij për Shqipërinë...
9 qershor. Dita e dhjetë e protestave. Pasi pashë intervistën e Kryeministrit në CNN, u takova me një grup gazetarësh evropianë që po vizitonin Shqipërinë. I pyeta, gjysmë me shaka, nëse ndonjëri prej tyre mund ta bezdiste Kryeministrin për librin e kuq, dhe u thashë se mendoj se edhe shqiptarët kanë të drejtë ta lexojnë atë. Njëri prej tyre, gazetari irlandez Flor Mac Carthy, ia bëri këtë pyetje direkt disa orë më vonë. Shkëmbimi midis tyre është i disponueshëm si "transmetim i drejtpërdrejtë" në faqen e internetit të Kryeministrit, i filmuar dhe i montuar nga ekipi i tij i PR. Ai thotë se nuk e di saktësisht se çfarë po ndodh me shpërndarjen dhe se nuk ka një kopje për të gjithë gazetarët e pranishëm. Pasi e pyet pse mendon se e meriton ta ketë këtë libër tani, ai vendos t'i japë një kopje.
Në një shfaqje për kamerat, ai nënshkroi: "Për lulen time irlandeze, nga një vrasës flamand", duke shtuar se shpresonte që burri i saj të mos e keqkuptonte. Më vonë, Flor Mac Carthy më tha se ndihej e turpëruar nga e gjithë situata, por më dha librin, duke shtuar se e bëri për gazetarët shqiptarë, sepse mendon se ata duhet të dinë se çfarë ka brenda.
Kjo nuk është vetëm historia e një pasditeje të çuditshme qershori. Është gjithashtu tregues i mekanizmit, një vend i qeverisur si një shfaqje e vënë në skenë për një audiencë që zakonisht është e huaj. I njëjti mekanizëm, në një shkallë më të gjerë, gjendet në libër, dhe për ta parë qartë duhet ta analizojmë, ta vendosim kundrejt asaj që po ndërtohet, të pyesim se kush paguan, kush e zotëron dhe nga vijnë paratë (hetimet e fundit nga SPAK janë veçanërisht të dobishme për këtë të fundit).
Dosjet shqipe
Libri tregon se si rekrutimi i arkitektëve dhe studiove që po transformojnë vendin kalon në duar shumë të pakta. Arkitekti belg Xaveer De Geyter, i studios XDGA, shkruan në kapitullin e rezervuar për studion e tij se në vitin 2004, në kafenenë e Universitetit Berlage në Roterdam, hyn një “person i gjatë” i cili prezantohet si kryetari i bashkisë së Tiranës. Dy dekada dhe 29 projekte më vonë, firma e De Geyter vazhdon të projektojë për Tiranën dhe Vlorën. Një marinë prej 300,000 m2 për Grupin BALFIN me një hotel Marriott, kazino dhe rezidenca që shtrihen përgjatë të njëjtës linjë ku vite më parë, e njëjta studio kishte projektuar shëtitoren.
Studioja milaneze Baukuh përshkruan takime të ngjashme, në një nga pasazhet më interesante të librit. Një nga arkitektët e tyre, Pier Polo Tamburelli, gjithashtu student në Universitetin Berlage, shkruan se si takoi kryetarin e bashkisë me një grup studentësh, të cilët ai kujton se i argëtoi me shaka "për tregtarët venecianë që guxuan të refuzonin mikpritjen shqiptare". Disa muaj më vonë ai e pyet drejtpërdrejt: "A do të ndërtoni në Tiranë?"..
Vite më vonë, në gusht të vitit 2013 (kur Rama u bë Kryeministër), të njëjtët arkitektë kujtojnë se si Rama i mblodhi ata për të diskutuar “të ardhmen e mandatit të tij”, në një shëtitje në plazhin e Durrsit, i shoqëruar nga një grup socialistësh me rroba banje. Bukuh kujton se gazetat e opozitës shkruan në atë kohë se Rama ua kishte dhënë të gjithë bregdetin miqve të tij të huaj.
Udhëtimi i Stefano Boerit fillon ndryshe, por përfundon në të njëjtin vend. Në vitin 2008, përpara se të zhvillonte projekte në Shqipëri, ai shkroi një ese në të cilën e quajti kryetarin e bashkisë së Tiranës një nga tre politikanët "të aftë për të ndryshuar botën". Pesë vjet më vonë, Rama bëhet kryeministër dhe Boeri fiton konkursin për të hartuar dy nga projektet më të kontestuara të kryeqytetit: Planin Urban "Tirana 2030" dhe Brigjet e Lumit të Tiranës .
Foto: Projektet “Tirana 2030” dhe “Tirana River Side” nga studioja Stefano Boeri
Historia përsëritet në kapituj të tjerë ku Arkitektët, me fjalët e tyre, nuk e përshkruajnë veten si të punësuar, por të zgjedhur për të zhvilluar projekte në Shqipëri.
Le të fillojmë nga fillimi. Parathënia e Ramës hapet me fjalën "dosje", kuptimin e së cilës ai e nxjerr nga dosjet e mbikëqyrjes komuniste, sipas tij ato janë dosje të shkruara për njerëz pa i pyetur ata. "Instrumente frike", i quan ai, ndërsa për dosjet e tij, thotë se janë e kundërta.
Disa faqe më vonë, redaktorja Anneke Abhelakh përdor të njëjtin truk, por me një fjalë tjetër. Ajo e ndërton hyrjen e saj rreth fjalës “shoqe”, të cilën e lidh me fjalën “dhomë”, si një hapësirë të përbashkët. Thënë thjesht, këto dy pasazhe përpiqen të na tregojnë për një vend ku arkitektët, zhvilluesit dhe shteti bashkëjetojnë si një familje e lumtur.
Por Abhelakh thotë hapur se nuk mund ta ndajë arkitekturën nga pushteti. Ai e përshkruan zhvilluesin thjesht: “investitor, iniciator, negociator, ndonjëherë spekulant”. Dhe tregon se si u ndërtua vetë libri: 60 studio plotësuan secili pyetësorin e vet, me një fushë ku duhej të vendosnin zhvilluesin (ose klientin). Por secila studio vendosi vetë nëse do ta plotësonte atë fushë apo jo.
Kjo shpjegon figurat dhe sfondin që do të lexojmë tani. Baza e të dhënave që ndërtova për të shkruar këtë artikull përdor si burim 60 tabela teknike me 523 projekte të postuara nga studiot, të dhënat janë kryqëzuar me dhjetëra artikuj të Citizens.al në rubrikën "Tirana Vertikale", e cila përpiqet të shpjegojë ndërtimet në kryeqytet.
Nga "Dosjet Shqiptare", deri më tani janë ndërtuar 57 projekte, 53 janë duke u ndërtuar, 47 janë në pritje të lejeve, ndërsa fati i shumë të tjerëve është i panjohur. Miliona metra katrorë ndërtim, në Tiranë dhe zonat më të lakmuara të bregdetit, nga veriu në jug. Në 41% të projekteve, klienti nuk përmendet fare, kjo edhe për shkak se shtatë nga studiot kanë zgjedhur të mos i tregojnë zhvilluesit në asnjë nga projektet e tyre.
Midis tyre është Bolles+Wilson, studioja e dytë më e madhe në libër me 36 projekte, ku në asnjë rast nuk identifikohet zhvilluesi. Studioja pranon se është ftuar drejtpërdrejt nga Kryeministri për konkursin e parë ndërkombëtar. Kur përgjigjet në pyetjen e redaktorit se si një arkitekt duhet ta përfshijë publikun në atë që ndërton, ajo pohon se konsultimi "është politikisht korrekt, por çdo anije ka nevojë për një kapiten". Vetë studioja pranon se nuk ka fituar asnjë konkurs në Shqipëri, por vetë Kryeministri dërgoi investitorë për të bërë fasadën e kullës COIN, e cila nuk i kishte përmbushur pritjet e tij estetike.
Foto: Fasada e “Coin”, “Tirana Intercontinental” dhe fshatit të qiellit të artë të Bolles +Willson
Një studio, klientët e së cilës janë kryesisht shteti, ka "mësuar nga humbjet" dhe ka arritur të bëjë mbi 30 ndërtesa në Korçë dhe projekte me komisionim të drejtpërdrejtë. Në fund të fundit, as nuk shqetësohet të rendisë zhvilluesit dhe klientët, pasi duket se të paktën ka ndershmërinë për të mos pretenduar se po konsultohet publiku.
Kjo linjë ndershmërie përshkon të gjithë librin. Studiove as nuk u kërkohet të justifikojnë mekanizmin, dhe shumica as nuk përpiqen. Studioja spanjolle ARQUITECTURA-G madje e vlerëson procesin e lejeve si "dukshëm më të shpejtë dhe më pak kufizues" sesa gjetkë, të nxitur nga "një vizion i qartë që vjen nga kryeministri". Firma izraelite Avner Yashar ia atribuon "përfshirjen dhe angazhimin e kryeministrit dhe qeverisë në formësimin e projekteve që po zhvillohen".
Vetëm një studio e çon sinqeritetin në një nivel tjetër. Kuehn Mlvezzi, me bazë në Berlin dhe Paris, e përshkruan Ramën si dikë që “e kuron Shqipërinë si një ekspozitë arti” dhe vëren se “puna nën drejtimin e një burrë shteti të zgjedhur në mënyrë demokratike si kurator prodhon një ndjesi të rrallë të përzierjes së pushtetit demokratik dhe vendimmarrjes kuratoriale”.
Një rast i çuditshëm është ai i zviceranit Valerio Olgiati, i pranishëm në Shqipëri prej 21 vitesh, me 5 projekte: vetëm një i ndërtuar, Ardia Palace, brenda Parkut të Liqenit, i ndërtuar nga Perxhola shpk. Në të njëjtin vend, një tjetër projekt, shumë më i madh, po fillon tani të ndërtohet: Grand Park Skyline në rrugën Adem Jashari.
Ia vlen të ndalemi këtu, pasi historia e kësaj pjese të territorit pranë Parkut të Liqenit e shpjegon më së miri mekanizmin.
Rruga ndodhet aty ku deri para pak vitesh ndodhej Garda e Republikës, një tokë që kryebashkiaku Veliaj premtoi t’ua kthente qytetarëve në vitin 2018. Projekti quhet “Grand Park Skyline”, me tre kulla me 40, 51 dhe 71 kate. Kompania që po e ndërton quhet X-One dhe mori lejen në korrik 2024, disa muaj para se Korporata Shqiptare e Investimeve (KISH) të hapte negociatat për Bibliotekën Kombëtare. Negociatat me KISH i siguruan X-One 12 copë tokë publike, disa prej të cilave as nuk i zotëronte ligjërisht kur filluan bisedimet. Garancia e kësaj pazari: nëse X-One nuk e ndërton Bibliotekën dhe vetëm ngre kullat, do të paguajë vetëm 2% të vlerës së projektit.
Foto: Kulla Adria Palace dhe "Grand Park Skyline" nga arkitekti Oligati pranë Liqenit të Tiranës
Në të njëjtën zonë ndodhet edhe kulla Nova Construction, pronari i së cilës është një nga njëzet personat nën urdhër arresti të SPAK-ut me akuzën e pastrimit të parave nga trafiku i kokainës. Kulla e tretë që mbyll ansamblin i përket Artech, një kompani që shfaqet pas shumë projekteve të arkitektëve të huaj në libër.
Ky është vetëm një shembull se si po tjetërsohet toka publike e vlefshme në Tiranë, e cila ishte premtuar se do t’u kthehej qytetarëve si një “park i gjelbër, pa kulla”, nga vetë kryetari i bashkisë.
Ky nuk është një rast i izoluar. KISH po përdor të njëjtën formulë për stadiumin Selman Stermasi, Pallatin e Kongreseve, Shtëpinë e Fëmijës Zyber Hallulli, Pallatin e Sportit, vilat qeveritare në Velipojë dhe Vlorë. Pas projekteve qëndrojnë të njëjtët emra projektuesish, ndërsa shumë projekte nuk po arrijnë të tërheqin investitorë.
Edhe vila ku Kryeministri dha intervistën për CNN ndjek një logjikë të ngjashme, me vetë shtetin si klient. Vila nr. 5, një pronë e klasifikuar si "aset i sigurisë kombëtare", u rindërtua për rreth gjashtë milionë euro me tre kontrata të dhëna pa konkurs të hapur. Ofertuesit nuk zhgënjyen, secili duke kërkuar buxhetin maksimal: projektuesi 98.5%, ndërtuesi 99% dhe mbikëqyrësi (i cili u arrestua dy muaj më vonë nga SPAK) 95%. Sekreti u justifikua në bazë të një procedure prokurimi që mbulonte tenderët për çështje të mbrojtjes dhe sigurisë.
Studioja që u pagua nga qeveria për të projektuar Vilën nuk i është përgjigjur kurrë kërkesave të përsëritura për informacion nga Citizens.al. Nga ana tjetër, shfaqet Bofill Taller de Arquitectura, një nga 60 kontribuesit e librit, duke deklaruar se i dhuroi një koncept për vilën qeverisë shqiptare. Sot, materialet promovuese për festivalin Bukë e Zemër e paraqesin ndërtesën pa asnjë hezitim si “Vila Nr. e Kuqe nga Bofill Arquitectura”. Për të kuptuar këtë bujari, mjafton të lexoni se si e përshkruan Bofill takimin me klientin e tyre. Studioja shkruan se fillimisht menduan se do të takonin një politikan, “shumë shpejt u bë e qartë se në të vërtetë po takonim një artist”, i cili shëtit nëpër Tiranë “sikur të ishte një galeri e hapur”.
Në bregdet, numrat janë tronditës. Disa nga projektet në dosje janë gjigante. Një "eko-resort" i projektuar nga CEBRA, ende i pandërtuar në Durrës, mbulon një sipërfaqe prej 1.46 milion metrash katrorë, dhe "Livadh Resorts" në Himarë mbulon 242,000 m2. "Orikum Oasis" nga studioja XDGA, për LAXMI Real Estate, mbulon 500 mijë metra katrorë në bregdetin jugor dhe vazhdon të listohet si një projekt "në zhvillim". E njëjta studio projektoi edhe marinën e Vlorës për BALFIN, e cila mbulon 300 mijë metra katrorë.
Bregu duket të jetë territori ku mekanizmi bëhet më i dhunshëm. Një vlerësim mjedisor i vitit 2021 për zonën e mbrojtur Vjosa-Narte, identifikoi mbi 1,500 hektarë tokë për zhvillim privat brenda lagunës. 600 hektarë janë në pronësi të një banke, 309 nga një konsorcium kompanish që fituan koncesionin e Aeroportit të Vlorës dhe 150 nga kompania Adhenis, në pronësi të Artur Shehut, sot e shpallur në kërkim nga SPAK. E njëjta kompani, në libër, rezulton si zhvilluese e dy projekteve të studios XDGA që po ndërtohen në Vlorë (Lungomare 2 dhe Pier Restaurant).
Për Nartën dhe Zvërnecin, Dosjet Shqiptare tregon se planet dhe negociatat filluan vite më parë. Libri rendit dy projekte nga Archea Associati, të porositura në vitin 2022. “Plani master i Zvërnecit”, me zhvillues Kastrati Group, dhe “Poro Valona”, me zhvillues Natura Resort shpk.
Edhe Parku Kombëtar i Divjakës ka planin e vet për këtë katalog që nga viti 2024. “Zhvillimi i Kingscoast”, i projektuar nga arkitekti indian Anupama Kundoo për kompaninë NIU Invest, është në fazën e “planit master” për ta shndërruar atë në një vendpushim me një “vizion bashkëjetese” me ligatinën.
Foto: Projekti “Kingcoast” dhe një nga planet kryesore të Nartës, nga studiot Kundoo dhe Archea
Projektet e deltës dhe lagunës nuk mbarojnë me kaq. BALFIN, kompania që qëndron pas Marinës së Vlorës, porositi në heshtje një plan master nga një studio që është pjesë e familjes së lumtur të librit. 639 hektarë nga MVRDV për një projekt të quajtur UMEA. Një tjetër projekt i tyre në anën tjetër të deltës është “Apolonia e Re” prej 600 hektarësh nga firma globale e resortit WATG, e cila parashikon 1.52 milion metra katrorë ndërtime të reja dhe një popullsi prej 45,755 banorësh. E pyetur nga Citizens.al disa ditë më parë, kompania i hodhi poshtë ato si koncepte të parealizuara, të përgatitura për një panair pasurish të patundshme në Mynih, edhe pse kishte hapur 13 NIPT të kompanisë, të emëruara sipas lagjeve të vetë projektit gjigant.
Hetimet e SPAK-ut po zbulojnë lidhjet midis parave të kokainës dhe kullave të Tiranës, por ato zbuluan gjithashtu një dokument të falsifikuar nga periudha osmane që përvetëson lagunën e Nartës, nëntë vila të sekuestruara në Palasë dhe dy prona të tjera të padeklaruara që u përkasin zyrtarëve të lartë të qeverisë.
Dosjet e Shqipërisë nuk ndalen këtu. Këto janë disa nga projektet që janë propozuar, me të njëjtin mekanizëm dhe aktorë, nëse hetimet ose humbja e pushtetit total nuk pengojnë.
Në Gjipe, gjirin që shumë e konsiderojnë plazhin e fundit të virgjër të jugut, MVRDV ka skicuar një projekt të quajtur thjesht “Gorge(ous)” që nga viti 2016, me një hotel prej xhami mbi kanion. Projekti nuk ka zhvillues, nuk ka asnjë tregues se kur do të ndërtohet, por mbetet një emër i listuar në faqet e librit.
Rana e Hedhun, një zonë e mbrojtur me duna në veri, u projektua nga Álvaro Siza në një “plan master” për kompaninë Gruppo IDA, ndërsa disa faqe më vonë, Valerio Olgiati ka skicuar “kulla” në të njëjtën zonë. Ende i pazhvilluar, ky projekt kulle ndodhet pranë lagunës Kune-Vaini, e cila përmban edhe planin e porositur nga BALFIN për Toyo Ito.
Foto: Projekti “I mrekullueshëm” në Kullat Gjipe, Oligati dhe Siza në Shëngjin.
Më interesanti është kapitulli i Luca Dinit. Vetë projektuesi vjen nga bota e jahteve dhe kapitulli i tij e tregon qartë këtë. Harta e projekteve të tij në bregdetin shqiptar është vizatuar si një udhëtim me jaht, me ilustrime “komike” që shoqërojnë lexuesin nga një gji në tjetrin. I pari, plani master “Life Marina Complex”, i cili përfshin shtatë kilometra vijë bregdetare të virgjër pranë Sarandës, kompleksin “Atara” në Lukovë dhe një qytet me një marinë në “Krorez”. Tre destinacione të udhëtimit me jaht të arkitektit ende pa një zhvillues të emëruar.
Një plan tjetër i ka hapur rrugën itinerarit të jahtit, “Lukova PUITD”, një studim territorial nga studioja XDGA për 45 kilometra katrorë, i financuar nga banka gjermane KfW dhe Fondi Shqiptar i Zhvillimit, që mbulon të gjithë rripin Lukovë-Borsh-Qeparo-Pikeras. Studimi është “përfunduar”, që do të thotë se kuadri ligjor tani është në vend.
Foto: Projektet e Luca Dini-t "Atara", "Life Marina" dhe Masterplani i Krorëzës
Edhe larg detit, mekanizimi nuk ndalet. Në Pogradec, në liqenin e Pogradecit, EMBT e Miralle Tagliabue ka projektuar "Koran Village" për kompaninë Arlis Ndërtim, dhe "Hotel Millennium" për Millennium Group.
Asnjë nga këto nuk është një skandal i veçantë. Është i njëjti mekanizëm: qeveria hap rrugën për arkitektët e huaj, ata e çlirojnë imagjinatën e tyre nën vizionin e Kryeministrit dhe paratë gjenden, në çdo mënyrë, për t'i ndërtuar ata. Këta aktorë në publik vetëm performojnë, ndërsa punën e kryejnë në dhoma të mbyllura.
Vazhdoj të kthehem te dedikimi, “Një vrasës flamingosh”, i cili mund të jetë fjalia e vetme plotësisht e sinqertë që dikush ka shkruar në këtë libër. Një shaka e shkruar me dorë, nga një burrë që e dinte saktësisht se çfarë domethënie kishte zogu për njerëzit që marshonin kundër tij, dhe prapëseprapë e gjeti të përshtatshme ta shkruante atë.
Parathënia e vetë Kryeministrit mund të shpjegojë, të paktën pjesërisht, vizionin e tij për Shqipërinë. Ajo hapet me një pretendim për Zotin dhe lirinë. Ai i quan kontribuesit e librit pjesë të diçkaje “të lirë nga rehatia mbytëse e mbirregullimit”, një “liri nga ‘jo’-ja në të gjitha format e saj”. Një “jo” që mijëra njerëz po e thonë në shesh dhe ai refuzon me arrogancë ta dëgjojë. Ky libër, kur lexohet me kujdes, lexohet si një festë tetëqind faqesh e zhdukjes së “jo”-së.
Në hapje të festivalit, Rama iu drejtua familjes së tij të arkitektëve si “fëmijë të privilegjuar të Zotit” dhe “të vetmit të cilëve Zoti u ka dhënë mundësinë të luajnë rolin e Zotit”.
Nëse ata janë perëndi, kush jemi ne të tjerët? Duke dëgjuar qytetarët që kërkonin dorëheqjen e tij për 22 netë me radhë, mendoj se më në fund e kuptova. Ne nuk jemi qytetarët e Shqipërisë së tij, ne jemi audienca e saj./Citizens.al