Dita e 49-të e protestës/ Qytetarët zbresin sërish në shesh, kërkohet dorëheqja e kryeministrit Rama: Jep dorëhqjen, nuk ka dialog!
Dita e 49-të e protestës/ Qytetarët zbresin sërish në shesh, kërkohet dorëheqja e kryeministrit Rama: Ju erdh...
Dita e 49-të e protestës/ Qytetarët zbresin sërish në shesh, kërkohet dorëheqja e kryeministrit Rama: Ju erdh...
Shetet e Gjirit Persik dënojnë sulmet iraniane ndaj infrastrukturës civile: Janë krime lufte 18 Korrik, 17:37 ...
Abuizimi me fondet në Durrës, zbardhen dëshmitë/ Elisabeta Mataj: Jam qytetare e lirë, kush ma ndalon kazinonë...
Falja e pronave publike në Dhërmi e Palasë/ Berisha: PD nuk do i njohë kurrë këto vendime të Ramës 18 K...
Ndërkohë presidenti Joe Biden ka pasur shumë pak suksese në politikat që ka ndjekur. Në pjesën më të madhe të vitit që po mbyllet, nuk pati ndonjë dështim të bujshëm. Megjithatë situata ndryshoi ndjeshëm gjatë 2 muajve të fundit, teksa presidenti i dha qeverisë izraelite lejen për të zhvilluar një luftë brutale në Gaza.
Nga Daniel Larison “Responsible Statecraft”
Rekordi i politikës së jashtme të administratës Biden në SHBA për vitin 2023, nuk do t’i japë presidentit aktual të SHBA-së shumë arsye për t’u mburrur gjatë fushatës për zgjedhjet presidenciale të vitit të ardhshëm. Amerika gjendet më shumë nën presion në fund të këtij viti sesa në fillim të tij.
Ndërkohë presidenti Joe Biden ka pasur shumë pak suksese në politikat që ka ndjekur. Në pjesën më të madhe të vitit që po mbyllet, nuk pati ndonjë dështim të bujshëm. Megjithatë situata ndryshoi ndjeshëm gjatë 2 muajve të fundit, teksa presidenti i dha qeverisë izraelite lejen për të zhvilluar një luftë brutale në Gaza.
Kësisoj pas sulmit të Hamasit në Izrael më 7 tetor, presidenti Biden e angazhoi Uashingtonin në mbështetje të një tjetër lufte të huaj. Në të njëjtën kohë, u fut në një ngërç konflikti Ukrainë-Rusi. Edhe pse Shtetet e Bashkuara nuk kishin asnjë detyrim për ta mbështetur këtë luftë, presidenti vendosi ta kthejë atë në një nga politikat e tij kryesore, duke e lidhur atë ngushtë me mbështetjen për Ukrainën në retorikën e tij publike.
Biden nuk ka arritur të na japë asnjë arsye bindëse, se përse mbështetja e pakushtëzuar për fushatën ushtarake të Izraelit në Gaza, është në interesin më të mirë të Shteteve të Bashkuara. Dhe që nga ajo kohë kostot e kësaj mbështetje vetëm sa janë rritur.
Për më tepër, mbështetja ndaj kësaj lufte i ekspozoi forcat amerikane në Irak dhe Siri ndaj sulmeve të reja nga milicitë lokale, duke çuar dhe në rritjen e rreziqeve për anijet amerikane në Detin e Kuq, pasi Houthi-t kanë nisur sulmet ndaj anijeve tregtare në shenjë proteste kundër luftës.
Rreziqet që konflikti mund të përshkallëzohet dhe të përhapet në pjesë të tjera të rajonit, kanë qenë vazhdimisht në rritje. Po ashtu, është rritur rreziku që SHBA-ja të përfshihet direkt në një luftë me shumë fronte. Instinkti i presidentit Biden për të mbështetur Izraelin deri në fund, e ka bërë më të mundshëm një luftë në shkallë më të gjerë, dhe ka vendosur para një rreziku më të madh forcat amerikane. Mbështetja e SHBA-së për Izraelin në Gaza, jo vetëm që ka lënë në hije pjesën tjetër të agjendës së politikës së jashtme të Biden, por e ka lidhur Uashingtonin me një fushatë bombardimesh pa dallim, dhe me një rrethim ndëshkues që po zhyt qindra mijëra civilë palestinezë në kushtet e urisë ekstreme.
Me këtë qasje, administrata e Biden, jo vetëm që ka zhdukur atë që kishte mbetur nga besueshmëria e Uashingtonit për të drejtat e njeriut dhe ligjin ndërkombëtar, por e ka lidhur ngushtë SHBA-në me krimet e luftës të kryera kundër civilëve palestinezë.
Dëmi që i është shkaktuar imazhit të Amerikës ka qenë tashmë i konsiderueshëm, ndërsa dëmi ndaj interesave amerikane në Lindjen e Mesme dhe më gjerë në një periudhë afatgjatë, ka të ngjarë të jetë domethënës. Pengesat e mëdha për axhendën e vetë Biden, kanë qenë të pamohueshme.
Nisma më e madhe diplomatike e administratës për vitin 2023 - ndjekja jo shumë e menduar e normalizimit të raporteve saudito-izraelite - u bllokua kur lufta e fundit në Gaza, tregoi se kuptimi i administratës mbi situatën në rajon ishte në thelb i mangët.
Pasi e pranoi supozimin e rremë, sipas të cilit marrëveshjet e normalizimit të raporteve ndërshtetërore, të ndërmjetësuara nga SHBA-ja midis Izraelit dhe shteteve-kliente arabe do të stabilizonin rajonin, administrata nuk arriti të kuptonte se sa keq po shkonin gjërat në Palestinën e pushtuar.
Ashtu si paraardhësit e saj, administrata Biden nuk bëri asgjë për të mbajtur nën kontroll qeverinë e koalicionit të Benjamin Netanyahut, teksa kjo e fundit vazhdoi aneksimin gradual të Bregut Perëndimor. Duke besuar se palestinezët mund të anashkaloheshin pa ndonjë rrezik të madh dhe që ankesat e tyre mund të injoroheshin, administrata po përpiqej të zbulonte se çfarë nxitjesh do të duheshin për ta bindur Mohammed bin Salman të miratonte normalizimin e raporteve Izrael-Arabi Saudite.
Nëse kjo nismë do të kishte rezultuar e suksesshme, do të kishte nënkuptuar një tjetër angazhim për sigurinë, dhe më shumë kosto për Shtetet e Bashkuara. Ndaj ishte pozitive që kjo u hoq dorë nga ajo politikë. Nuk është e qartë se sa ndikuan negociatat për normalizimin e marrëdhënieve Izrael-Arabi në vendimin e Hamasit për të sulmuar Izraelin.
Por për SHBA-në ishte qartazi e padobishme të harxhonte kaq shumë energji në përpjekjen për të joshur sauditët në një marrëveshje të tillë, në kushtet kur tensionet midis izraelit dhe palestinezëve ishin gati të shpërthenin sërish.
Deklarata tashmë famëkeqe e Këshilltarit të Sigurisë Kombëtare të SHBA-së, Jake Sullivan, e bërë vetëm pak para fillimit të luftës, se si rajoni ishte më i qetë nga sa kishte qenë ndër dekada, pasqyronte faktin se sa shumë administrata i besonte vërtet njoftimeve të saj për mediat.
Mbështetja për luftën i ka kushtuar SHBA-së shumë në vendet e të ashtuquajturit Jug Global, ndërsa kundërshtimi kokëfortë i administratës për një armëpushim, e ka lënë Amerikës më shumë se kurrë më parë të izoluar në OKB në raport me një çështje madhore.
Administrata e pati theksuar më herët rëndësinë e konkurrimit për ndikim me fuqitë e tjera të mëdha në Afrikë, Amerikën Latine dhe Azi. Por me pozicionin e saj të ashpër ndaj Gazës që ka mbajtur muajt e fundit, duket se ka zhdukur shumicën e kapitaleve politike që kishte fituar.
Sidomos për një administratë që flet vazhdimisht për rëndësinë e rolit udhëheqës të SHBA-së, ajo e ka tejkaluar veten në armiqësimin dhe largimin e pjesës tjetër të botës nga Amerika lidhur me këtë çështje. Mbështetja e SHBA-së për luftën në Ukrainë, është dobësuar nga mbështetja për luftën në Gaza në dy mënyra.
Së pari, ajo ka e larguar vëmendjen dhe burimet e SHBA-së nga Ukraina, pasi SHBA-ja e ka kthyer sërish fokusin e saj në Lindjen e Mesme. Dhe kjo qasje ka qenë një tallje me retorikën e administratës në mbështetje të Ukrainës. SHBA-ja e kaloi pjesën më të madhe të 2 viteve të fundit, duke lartësuar rëndësinë që ka ligjit ndërkombëtar, me synim mbledhjen e mbështetjes për Ukrainën.
Por më vonë tregoi se SHBA-ja nuk i mban klientët dhe partnerët e vet me të njëjtin standard që pret nga shtetet e tjera. Gjithsesi rekordi i Biden këtë vit nuk është tërësisht negativ. Në aspektin e punëve të mira, SHBA-ja shënoi një përparim modest në stabilizimin e marrëdhënieve me Kinën afër fundit të këtij viti.
Kjo ndodhi pas muajsh përkeqësimi të lidhjeve ndërshtetërore, që pas incidentit me balonat e spiunazhit kinez në shkurt, të cilat u kapën teksa fluturonin mbi SHBA. Ndërkaq, pati një përparim të vogël diplomatik me Iranin në verë, që çoi në lirimin e amerikanëve që ishin arrestuar gabimisht nga qeveria iraniane.
Por për fat të keq, më vonë administrata hoqi dorë nga zhbllokimi i aseteve iraniane që ishin ngrirë nën sanksionet e “presionit maksimal”, pasi nuk donte që ai fond të shihej si një “shpërblim” për Iranit pas sulmit të Hamasit. Ndërkohë administrata Biden, siguroi së fundmi një tjetër marrëveshje me qeverinë venezueliane për lirimin e të burgosurve.
Edhe pse këto ishin rezultate pozitive, nuk ishin me shumë peshë. Administrata aktuale pati më shumë sukses në punët me aleatët e vendosur. Ajo e zhvilloi më tej marrëveshjen e ndarjes së teknologjisë, AUKUS, me Australinë dhe Britaninë, dhe përfitoi nga një përmirësim i përkohshëm në marrëdhëniet midis Koresë së Jugut dhe Japonisë për t’i
forcuar lidhjet me të dyja.
Në të dyja rastet, ajo po shtynte një derë të hapur, dhe është e diskutueshme nëse ndonjëra nga këto marrëveshje do të zgjasë. Por të paktën ato mund t’i tregohen publikut si shembuj ecjes përpara të agjendës së presidentit amerikan Joe Biden.
Edhe më shumë se sa në vitet e mëparshme, politika e jashtme e administratës Biden në vitin që po lëmë pas, ka qenë e karakterizuar nga mbështetja e tepërt tek mjetet ushtarake, teksa janë bërë shumë pak përpjekje në fushën e diplomacisë.
Kjo mund të jetë një nga arsyet pse publiku sot nuk e miraton në shumicë trajtimin e politikës së jashtme nga ana e Joe Biden. Si për hir të interesave të tij vetjake, ashtu edhe për hir të interesave të SHBA-së, presidenti duhet të bëjë disa ndryshime të mëdha të kursit që do të ndjekë gjatë vitit të ardhshëm ndaj Gazas, dhe në qasjen e tij të përgjithshme ndaj botës.
Shënim:Daniel Larison, redaktor në portalin Antiwar.com, i doktoruar për histori në Universitetin e Çikagos, SHBA.
Nga Nicasia Picciano “Dtt-net.com” Më 24 dhjetor, në prag të Krishtlindjeve, opozita serbe tentoi që të sulmonte godin&e...
Nga Valerio Chiappaino “Il Giornale” Sulmi ushtarak i nisur nga Izraeli kundër Hamasit pas sulmit të paprecedentë të 7 tetori...
Silicon Valley SHBA- Nga Jennifer Cassidy “TRT World” Në peizazhin e sotëm të politikës globale, termi “politi...
Foto ilustruese Nga Anatol Lieven “ZNetwork” Ndërsa mbështetja publike për Ukrainën ka rënë me kalimin e koh&eum...
Lufta UKRAINË- Nga Adam Tooze “Financial Times” Viti që po mbyllet ishte i karakterizuar nga konflikte dhe dhunë në n...
Nga Antonio Polito “Corriere della Sera” Giorgia Meloni:7.3 milionë vota. Chiara Ferragni:29.6 milionë ndjekës në rrjetet soc...
Nga Judy Dempsey “Carnegie Europe” Evropa vazhdon të ecë përpara me opsionin e ‘autopilotit’, sa për të p&eu...
Nga Tobin Harshaw “Bloomberg” “Ju pëlqen apo jo, historia është në anën tonë. Ne do t’ju varrosim!&rdqu...
foto ilustruese Nga Rany Ballout “National Interest” Ndërsa pritet të ngadalësohen luftimet midis Izraelit dhe Hamasit, zhvilli...
emmanuel macron Nga Gavin Mortimer “The Spectator” Kur nisi të shkojë gjithçka keq për Emmanuel Macron? Në fjalimin...
