Atentati në Sarandë/ Si u organizua sulmi ndaj 50-vjeçarit, dyshimet për arratisjen me skaf 18 Korrik, 10:00 ...
Atentati në Sarandë/ Kush është Thimjo Rubati i plagosuri i cili rezulton me precedent të shumtë kriminal 17...
Raporti i KE: Ndikimi politik në media mbetet problem në Shqipëri 17 Korrik, 19:45 “Vijon ndë...
Dita e 48-të e protestës/ Qytetarët mblidhen në sheshin “Skënderbej”, kërkojnë dorëheqj...
Ajo që nisi si një projekt që do të sillte “rilindje”, përfundoi në një makineri monstruoze e cila prodhoi dhe po vazhdon të prodhojë në mënyrë të pandalshme, klientelizëm dhe korrupsion në çdo qelizë të shtetit të shkalafitur.
Në historinë e politikës shqiptare post komuniste, nuk ka patur asnjë figura e cila ta ketë dominuar skenën në mënyrë kaq brutale dhe autoritare sa Edi Rama.
Ajo që nisi si një projekt që do të sillte “rilindje”, përfundoi në një makineri monstruoze e cila prodhoi dhe po vazhdon të prodhojë në mënyrë të pandalshme, klientelizëm dhe korrupsion në çdo qelizë të shtetit të shkalafitur.
Edi Rama e ndërtoi pushtetin e tij me një aleance të fuqishme mes imazhit dhe politikës. Rilindja e tij nuk ishte asgjë tjetër përveç se një projekt makiazhi me zyra të lyera bukur, qendra qytetesh të betonizuara, ndërkombëtarë të blerë, që së bashku do të krijonin makiazhin, i cili do të fshihte mavijosjet e dhunës, që shteti po pësonte nga qeverisja rilindase.
Makiazhi nuk është i përjetshëm, madje është aq i përkohshëm sa në fund të një dite ai nuk mundet të mbulojë më asgjë. Sot kur makiazhi ka përfunduar po shohim një Shqipëri që zvarritet, përpara portave të hekurta të Evropës, me damkën e korrupsionit në fytyrë.
Tashmë ka ardhur fundi i Ramës, e ai nuk ka ardhur si konsum normal që të japin vitet e pushtetit, por ka ardhur nga babëzia e një grupi njerëzish të cilët, veç e veç por edhe të gjithë së bashku e shohin shtetin si arkën e tyre personale.
Kurrë më parë korrupsioni nuk ka qenë kaq sistematik, kaq i pacipë, kaq i pafrikë, kaq i shpërndarë. Çdo qelizë e këtij shteti ka humbur funksionin e tij primar: shërbimin ndaj qytetarit dhe ka përvetësuar misionin rilindas të Edi Ramës “kap ça të kapim”.
Të korruptuarit nuk duhet të hetohen e as të gjykohen veç e veç, por duhet të hetohen si një grup i strukturuar kriminal i cili prej më shumë se 12 vjetësh ngriti këtë rrjetë korrupsioni dhe përfitimi.
Ndërkohë që sot makiazhi qeveritar përpiqet të na bindë se buzët e kuqe, sytë me bisht, apo qerpikët fals tregojnë se jemi shumë afër Evropës, realiteti na tregon se BE nuk është më ajo e kohës kur Rama i impresiononte me batuta e barceleta, tek vishej me atlete të bardha, sot ata e dinë se pas fjalimeve të Ramës fshihet një shtet ku sundimi i ligjit ka vdekur, ku krimi është duke drejtuar vendin.
Bllokimi i negociatave nuk është thjesht “një tekë” e evropianëve egoistë, por një faturë të cilën ne po e paguajmë sepse nuk jemi të aftë të luftojmë korrupsionin.
Fundi i një lideri të tillë, në vendet e zhvilluara dhe me demokraci, vjen nga forca e kundërshtarit, por Rama në këtë drejtim është shumë komod. Ai e di se pushteti i tij nuk rrezikohet aspak nga forca e kundërshtarit që ka përballë, por po e ndjen se fundi po i tij po vjen nga lodhja e brendshme dhe ezaurimi i premtitmeve.
Opozita, e cila në këtë moment është shumë e fragmentizuar, po gjen pak terren jo sepse ofron domosdoshmërisht një alternativë të shkëlqyer me figurat e saj të cilat janë ose të konsumuara ose konfliktuale dhe pa respekt në popull, por sepse nevoja për ndryshim tashmë po bëhet një nevojë biologjike për shoqërinë.
Topitja dhe lodhja sociale e një shoqërie, e cila pavarësisht se nuk e do këtë qeverisje, i qëndron larg opozitës, është faktori më i rrezikshëm që e ndihmon një autokrat të vazhdojë të qendrojë në pushtet.
Edi Rama po bie, por mos prisni që rënia e tij të jetë e zhurmshme apo e dhunshme. Ajo po ndodh çdo ditë në zyrat e shtetit ku mungon shërbimi, në portofolet e qytetarëve të cilët nuk përballojnë dot blerjen e domates me 400 lekë të reja dhe në aeroportin e Rinasit ku të rinjtë nisen me bileta vetëm vajtje.
Rama mund të ketë arritur të vjedhë beteja elektorale, por ai e ka humbur totalisht betejën me shpresën që duhet të ndërtonte për vendin në kohën që iu dha në dispozicion. Ai nuk punoi që vendit t’i jepte dinjitet, drejtësi dhe arsye, por punoi vetëm për veten e tij dhe të oborrëtarëve servil që mblodhi rreth vetes.
Fundi i një epoke të tillë nuk është fundi i një vendi, por është fillimi i një procesi shumë të vështirë rikuperimi. Shqipëria pas rënies së Ramës ka detyrën të përballet me sfidën e madhe të rindërtimit të institucioneve, të çrrënjosjes së korrupsionit dhe të dhënies fund të kultit të individit.
Ne duhet të jemi gati për gjithçka siç thotë dhe shprehja latine “In omnia paratus”.
Përfaqësues nga rreth 40 vende morën pjesë në një takim virtual për rihapjen e Ngushticës së Hormuzit. Kryeminist...
Enver Robelli (Nga seria: Vajzat e mërgatës shqiptare)Në fund të viteve 1970-të, gjyshi i Shasime Osmanit erdhi nga Maqedonia e v...
Agim Nesho Shkrimi i fundit në gazetën gjermane FAZ nga Rama-Vuçiç nuk kishte vlerën e sugjerimit të një alternative...
Shumë mirë që ndërmjetësi i BE-së Sorensen u angazhua që jeta e qytetarëve serbë të Kosovës të leh...
Ermal Mulosmani Opozita e Shqipërisë pas 13 vitesh në istikamin e pritësit ka dalë në një konkluzion të tmerrsh&eum...
Irena Beqiraj Më 23 mars 1933, brenda një dhome të ndriçuar dobët, ku ndihej aroma e ndenjur e tymit të purove, Ludwig Kaas...
Meri Lika Në vitet 2000, ndoshta edhe pak më përpara, në shumë vende, përfshirë edhe Shqipërinë numrat me pref...
Fatos Lubonja Një artiste e huaj që ka qenë me grupin e parë të atyre që qëndruan në vilën e Enver Hoxhës...
Enver Robelli Në shkrimin e tyre të shkruar bashkë dhe të botuar në gazetën “Frankfurter Allgemeine Zeitung” krye...
Agim Nasho Shumë gazetarë, analistë dhe intelektualë u cuditën ngashpërthimi sezonal i Ramës ndaj udhëheqjes së...
