44 ditë revoltë qytetare/ Protestuesit të vendosur për largimin e kryeministrit nga pushteti: Rama jep dorëheqje
Dita e 44-të e protestës/ Profesor Lush Susaj: Shoqëria duhet të kalojë në pluralizëm real 13 Korrik, 19:18 ...
Dita e 44-të e protestës/ Profesor Lush Susaj: Shoqëria duhet të kalojë në pluralizëm real 13 Korrik, 19:18 ...
"Abuzime të forta në tregun e hidrokarbureve"/ Braçe në Kuvend: Para të pista kanë hyrë në treg pë...
"Ju erdhi fundi"/ Mbahet sot në Tiranë protesta e 43-të, kërkohet dorëheqja e kryeministrit Rama: Pa rini nuk ka S...
“Unë e kam bërë dallimin e ditës së flamingos me natën e korbit dhe sorrës”/ Rama: Po dëgjoj...
Presidenti i klubit, Rrapush Xhaferri, pronar i një firme piramidale, financier i guximshëm dhe ish-volejbollist, kishte nxjerrë nga kasaforta e firmës 350 mijë dollarë për të blerë shërbimet e një legjende të futbollit botëror.
Kur Mario Kempes erdhi në Lushnjë, nuk kërkoi as pasaportë, as leje banimi. Erdhi, pa, dhe u largua me avionin e fundit. Sylvinho, Zabaleta dhe Doriva, nga ana tjetër, bënë të kundërtën: erdhën, fituan dhe u bënë lushnjarë.
Ishte dhjetori i vitit 1996 kur Lushnja bëri bujë në botë. Jo për naftën, jo për bujqësinë dhe as sepse dikush kishte gjetur thesar nën rrugicat e saj. Por, sepse njëri nga golashënuesit më të mëdhenj të historisë së futbollit, Mario Kempes, kampioni i Botërorit të vitit 1978, zbriti në stadiumin “Roza Haxhiu” si një spektakël surreal mes dimrit ballkanik. Presidenti i klubit, Rrapush Xhaferri, pronar i një firme piramidale, financier i guximshëm dhe ish-volejbollist, kishte nxjerrë nga kasaforta e firmës 350 mijë dollarë për të blerë shërbimet e një legjende të futbollit botëror.
Kempes erdhi. Fitoi dy ndeshje. Dhe u largua natën, fshehurazi, nëpër rrugë dytësore e me avionin e fundit drejt Romës, duke e përmbledhur përvojën e tij me fjalët: “Ishim në dorë të Zotit.”
Pa pasaportë shqiptare. Pa certifikatë banimi në lagjen “Çlirimi”. Pa asnjë dokument të vulosur nga Bashkia e Lushnjës. Kempes ishte një vizitor i vërtetë: erdhi, punoi dhe iku pa lënë asnjë gjurmë administrative.
Kaluan rreth tridhjetë vjet. Lushnja u qetësua. Piramidat u shembën, por qyteti mbijetoi. Dhe më pas, si një dhuratë nga qielli, u lajmërua se tre latino-amerikanë “kishin zgjedhur” Lushnjën si qytetin e tyre të zemrës.
Sylvinho, i lindur në São Paulo, i formuar në Barcelonë dhe me familjen në Porto të Portugalisë, u bë banor zyrtar i lagjes “Çlirimi”. Zabaleta, ish-ylli i Manchester City-t dhe argjentinas i kulluar, u bë po ashtu lushnjar me dokumente. Doriva, braziliani i dytë i stafit, ndoqi me përpikëri shembullin e kolegëve të tij.
Të tre u betuan në sallën e Bashkisë së Lushnjës. Të tre morën pasaportën e kuqe shqiptare. Dhe të tre…vazhduan të jetojnë e të punojnë në Tiranë, ashtu siç kishin bërë gjithmonë. Lushnja kishte fituar tre qytetarë të rinj, të cilët stadiumin “Roza Haxhiu” nuk e kishin parë kurrë nga brenda.
Dallimi mes Kempes dhe treshes sonë trajneriale është një hendek i thellë i qytetërimit administrativ.
Kempes erdhi me paratë e piramidës dhe u largua pa lënë asnjë letër. Sylvinho, Zabaleta dhe Doriva erdhën me paratë të deklaruar me një faturë stafi rreth 1 milion euro në vit, e bashkëfinancuar drejtpërdrejt nga qeveria dhe u larguan duke lënë pas tre karta identiteti, tre dosje në gjendjen civile dhe, ndoshta, tre numra telefoni të zyrtarit të bashkisë që i ndihmoi me procedurat. Progresi, fundja, është i dukshëm.
Sot, më 19 maj 2026, FSHF mbajti një konferencë për shtyp. Presidenti Duka deklaroi me zë të dridhur se “mbyllëm një cikël”. Sylvinho foli plot emocione: “Tani e njoh shumë mirë Shqipërinë dhe Tiranën.” Tiranën, jo Lushnjën, vini re, por ky është një detaj i vogël periferik që nuk duhet të turbullojë ndjenjat kombëtare. Dhe kur një gazetar imagjinar do të pyeste nëse Sylvinho do të vizitonte ndonjëherë lagjen “Çlirimi”, ku dhe figuron si banor i rregullt, burimet e afërta me stafin mund të kishin deklaruar me lehtësi se “nuk është planifikuar asnjë vizitë e tillë”.
Ndërkaq, Lushnja vazhdon rrugën e saj. Ka humbur tre taksapagues të rinj (sepse kur lë Shqipërinë, zhbëhet edhe dokumentat e gjendjes civile). Megjithatë, ka fituar një vend të nderuar në historinë kurioze të futbollit shqiptar: i vetmi qytet në Ballkan që ka strehuar administrativisht si kampionin e Botërorit 1978, ashtu edhe stafin teknik që çoi Shqipërinë në Europianin 2024.
Mario Kempes erdhi me piramidë dhe iku me avionin e e parë që i doli përpara. Sylvinho erdhi me buxhet të dekaruar dhe iku me konferencë shtypi. Të dyja palët lanë pas kujtime të bukura.
Lushnja, qyteti që nuk i zgjedh banorët e vet, por banorët e zgjedhin atë. Të paktën, në letër.
Agim Nesho Ne nuk e kishim besuar asnjëherë që Europa kishte nevojë për Talibanizmin perëndimor, për të mbijetuar n...
Për kombin tonë, integrimi europian është më shumë se pranimi në familjen europiane. Ky është momenti historik ku...
Endri Xhafo Pashë sot avokatin e të pandehurit Erion Veliaj, Plarent Ndrecën, që "qahej" në një konferencë për shty...
Agim Nesho Integrimi i Edi Ramës në Bashkimin Europian duhet të jetë një nga pikësynimet kryesore të BE-së. Gabimis...
Ermal Mulosmani Qëllimi më i qartë i çdo opozite në botë është gjetja e mënyrës për të shkuar...
Është e vështirë të flasësh për sektorin farmaceutik sot pa pasur ndjesinë se po përsërit të njëjt...
Ngjarja e ndodhur së fundmi në Tiranë përfaqëson një tjetër shembull të një tragjedie të paralajmëruar....
Agim Nesho Një shtet serioz, që ka vizion për të ardhmen e tij, sigurisht pjesën e bashkëpunimit me Diasporën duhet ta k...
Një ditë pasi fitoi zgjedhjet, kryeministri i ardhshëm i Hungarisë, Peter Moxhar, arriti që me një fjali ta nervozojë presi...
Edi Rama Kryeministri Edi Rama, në përpjekjen e tij për të bërë fushatë zgjedhore pa zgjedhje si dhe me shpresën se...
