Tronditet Elbasani/ Një person qëllon drejt një lokali, plagosen tre persona. Autori largohet menjëherë nga vendngjarja (EMRAT)
Plagosja me armë zjarri në Elbasan/ Sherri mes adoleshentëve nisi në një lokal 20 Korrik, 21:14 ...
Plagosja me armë zjarri në Elbasan/ Sherri mes adoleshentëve nisi në një lokal 20 Korrik, 21:14 ...
Dita e 51-të e protestës/ Qytetarët zbresin sërish në shesh, kërkohet dorëheqja e kryeministrit Rama: Ju erdh...
"Më shiko në sy Sali"/ Çaushi- Berishës: Dezinformove për reformën dhe për shtëpinë time 20 Korr...
Berisha: Ja tre zyrtarët që kanë qenë në Aruba, SPAK fsheh emrat e tyre sepse është seksion i Partisë So...
Këngëtari theksoi se në moshën 13-vjeçare si shumë të rinj vendosi të nisej drejt Italisë ndërsa muzikën italiane e dëgjonte fshehurazi. Ai u shpreh se në vend kishte shumë spiunë dhe kush dëgjonte muzikë të huaj ka vuajtur disa vite burg.
ITALI- Këngëtari i njohur shqiptar, Ermal Meta së fundmi ka zhvilluar një intervistë për mediat italiane teksa ka folur lidhur me fëmijërinë e tij gjatë komunizmit në Shqipëri e deri tek mbërritja në Itali pas rënies së diktaturës. Meta në një intervistë në "Il Giornale" bëri me dije se ishte 4 vjeç kur Enver Hoxha ndërroi jetë ndërsa përshkroi skenën që pushtoi vendin. Ai theksoi se të gjithë qanin për vdekjen e tij ndërsa shtoi se vendi ishte në varfëri të plotë, pasoja të komunizmit të cilat vendi i vuan akoma.
Këngëtari theksoi se në moshën 13-vjeçare si shumë të rinj vendosi të nisej drejt Italisë ndërsa muzikën italiane e dëgjonte fshehurazi. Ai u shpreh se në vend kishte shumë spiunë dhe kush dëgjonte muzikë të huaj ka vuajtur disa vite burg. Teksa bëri përshkrimin dhe ndryshimet që arriti të pikaste që ditën e parë kur mbërriti në tokën italiane, Meta u shpreh se për herë të parë pa fëmijë obezë. Meta u shpreh se nuk kishte parë kurrë persona të shëndoshë pasi të gjithë vuanin nga varfëria dhe ushqimi ishte me sasi të limituar, me racion.
Pjesë nga intervista:
Inteligjenca artificiale përdoret tashmë gjerësisht në fushën e muzikës. A ju tremb kjo?
Meta: Më frikëson; nuk e kam përdorur kurrë. Shumë muzikantë përdorin IA-në për një gamë të gjerë qëllimesh, duke filluar me zërin. IA bazohet në llogaritje, në algoritme, por ka një gjë që nuk mund ta parashikojë: gabimet. Për shkak të gabimeve të caktuara, veçanërisht në studio, lindin gjëra të bukura. Pjesa analoge e muzikës na mëson këtë: tastiera analoge, magnetofoni, mikseri. Në analog, një plus një nuk është domosdoshmërisht e barabartë me dy; ka kaq shumë variabla. Megjithatë, në botën dixhitale, një plus një gjithmonë është e barabartë me dy. Kjo çon në një rrafshim të përgjithshëm.
Historia e Shqipërisë formon sfondin e romanit tuaj të ri, Kamelitë e Dimrit. Ju jetuat në Shqipëri deri në moshën trembëdhjetë vjeç. Komunizmi ishte ende në pushtet. Çfarë kujtoni?
Meta: Më kujtohet dita kur vdiq diktatori, Enver Hoxha. Isha katër vjeç, në vitin 1985. Të gjithë qanin. Ishte një vend i përlotur, por tragjikomik. Besnikët e regjimit vinin të kontrollonin shtëpinë tënde për të parë nëse kishe bërë ndonjë foto pranë varrit të Hoxhës. Edhe më të varfrit - të gjithë ishim të varfër në atë kohë, por kishte disa që ishin edhe më të varfër se të tjerët - duhej të shkonin te varri dhe të bënin një foto me grushtin e ngritur.
Diktatori, u prehtë në ferr, la plagë që janë ende të dukshme. Të gjithë në Shqipëri kishin frikë nga gjithçka. Po ndodhnin gjëra të pabesueshme. Diktatori fliste për Shqipërinë si një fortesë të Leninizmit në brigjet e Adriatikut. Të gjithë donin të na pushtonin dhe për të na bindur, ai shpërndau bunkerë nëpër Shqipëri. Po rrugët? Nuk kishte rrugë të drejta, as ato në fusha. Pas dy ose treqind metrash, kishte një kthesë.
Propaganda thoshte se nuk duhet të lejonim që aeroplanët armik të uleshin. Nuk mund të dëgjoje muzikë të huaj. Ishte e lehtë të gjeje Rai Uno nga qytetet bregdetare, por kushdo që kapej duke parë televizor të huaj ose duke dëgjuar këngë italiane në radio arrestohej. Të gjithë i njihnin këngët e Sanremos: ajo ishte e vetmja javë e vitit kur edhe spiunët e lagjes - sepse çdo lagje kishte spiunët e saj - shikonin Rai Uno. Të gjithë i njihnin këngët, por askush nuk mund t'i këndonte.
A ishte Shqipëria vendi i fundit evropian që u çlirua?
Meta: Po, në vitin 1991. Më kujtohen ambasadat e huaja në Tiranë. Ato ishin pushtuar nga të rinj që mezi prisnin të largoheshin dhe të shkonin në Gjermani, Francë, Itali... Nënat në njërën anë të portës qanin të dëshpëruara ndërsa shihnin fëmijët e tyre në anën tjetër... U kapën për dore dhe iu lutën të ktheheshin në Shqipëri, sikur edhe ajri përtej asaj porte të ishte i huaj.
Ndërkohë, turma kishte marrë statujën që simbolizonte diktatorin në Tiranë dhe e kishte rrëzuar; dhe e njëjta gjë u bë edhe me statujat e diktatorit në të gjitha qytetet e tjera. Në qytetin tim, statuja u hodh në lumë dhe të gjithë duhej të hidhnin nga një gur drejt saj: edhe unë hodha një, por nuk e bëra.
Sa vjeç ishit kur mbërritët në Itali?
Meta: Trembëdhjetë vjeç, ishte viti 1994.
Çfarë ju bëri përshtypje menjëherë në Itali?
Meta: Kishte kaq shumë drita natën; nuk isha mësuar me të. Më bënë përshtypje njerëzit që putheshin në rrugë; nuk kisha parë kurrë dy njerëz të putheshin sepse në Shqipëri, dashuria dhe ndjenjat ishin tabu. Pastaj fëmijët mbipeshë, i vura re sapo zbrita nga anija: në Shqipëri, shkonim për pazar me kuponët tanë të racionit dhe hanim çfarë kishim, që nuk ishte shumë. Kështu që ishim të gjithë të dobët.
A e dinit tashmë italishten kur mbërritët në Puglia?
Meta; E kuptova italishten në televizion. Sapo vura këmbën në Itali, kuptova se nuk kisha zotërimin që dëshiroja. Nuk mëson një gjuhë nga televizioni. E mësova mirë italishten me Antonello Venditti-n dhe Maurizio Costanzon. Kur takova Antonello Venditti-n, i thashë: Maestro!"
Po ai?
Meta; "Ai tha, 'Mos më quani maestro.' Dhe unë i shpjegova, 'maestro i gjuhës italiane,' sepse i dëgjoja këngët tuaja dhe i shkruaja tekstet. Kisha fletore ku shkruaja gjithçka."
Po Maurizio Costanzo?
Meta; Çdo natë kishte shfaqjen e Maurizio Costanzos me të ftuar të ndryshëm që flisnin në mënyra të ndryshme."
Po shkolla?
Meta: Një ditë bëra një gabim ndërsa flisja me një shok klase. Në Shqipëri, të gjitha esetë e mia u vendosën në tabelën e njoftimeve të shkollës sepse ishin më të mirat, dhe kështu shokëve të mi të klasës padyshim që nuk më pëlqenin pak. Pastaj kalova detin dhe kuptova se nuk isha i aftë t'i përktheja mendimet e mia saktë. Një ditë në shkollë, ndërsa flisja me shokët e mi të klasës, përdora një fjalë për një tjetër, bëra një gabim të madh dhe u korrigjova menjëherë - jo, nuk është kështu siç thuhet, dhe kjo më dhembi vërtet.
Pas 31 vitesh, ende mund ta ndiej pickim turpi. Shoqja ime e klasës, shoqja ime, Gloria, tha: jo, kjo quhet zakon. Që nga ai moment, fillova një studim të çmendur dhe të dëshpëruar, veçanërisht të gramatikës dhe fjalorit."
Zjarrfikësit DURRËS- Një zjarr raportohet se ka rënë pasditen e sotme në një gomisteri në Shkozet të Durr...
Foto ITALI- Autoritetet italiane kanë arritur të vendosin në pranga një trafikues droge. Mësohet se ai arrestuari është ...
Foto ELBASAN- Një zjarr është regjistruar mesditën e sotme në qendër të Elbasanit. Mësohet se zjarri ka rën&eu...
Pamje nga momenti DURRËS- Pamje nga momenti kur policia rrethon dy "skifterët" të cilët vjedhjen e kthyen në skenë filmi aksi...
Foto TIRANË- Banda kriminale e Franc Çopjas dhe Ervis Çelas është organizata shqiptare e drogës e cila transpor...
foto ilustruese TIRANË- Policia detare ka bllokuar 26 mjete lundruese për shkelje të ndryshme. Konkretisht janë bllokuar 16 jet ski, 4 ...
arrestimi FIER- Një 19-vjeçar i akuzuar në Itali, për pjesëmarrje në organizatë kriminale që trafikonte lën...
bimet SHKODËR- Rreth 2000 bimë narkotike janë gjetur dhe asgjësuar në qarkun e Shkodrës. Sipas informacioneve...
vjosa osmani KOSOVË- Presidentja e Kosovës, Vjosa Osmani ka reaguar për ndarjen nga jeta te gazetarit Artur Zheji. Osmani shprehet se vdekja...
pandeli nakoleci GREQI- Seanca gjyqësore në gjykatën greke ndaj Pandeli Nakolecit, i cili akuzohet se vrau me thikë bashkëshorten ...
