Sport

Diego Lopez: “Kombëtaret? Një rrëmujë, shumë udhëtime. Eshtë shkatërruar spektakli”

14 Tetor 2021, 16:06 Nga DOSJA

ITALI – Duke folur për mikrofonat e “Corriere dello Sport”, Diego Lopez, ish-futbollist uruguajan i cili tani është trajner, ka folur për udhëtimet e vazhdueshme në Amerikën e Jugut, për të luajtur me ekipet kombëtare: “Kur je i ri e bën atë dhe për një uruguajan kjo do të thotë shumë: ju lini gjithçka për të shkuar dhe të vishni fanellën e ekipit tuaj kombëtar. Por me kalimin e viteve, ju e shihni atë në një mënyrë tjetër. Ju thoni: ‘Klubi më paguan’. Kur mbërriti Tabarez, unë bëra një zgjedhje. Unë isha pak më shumë se tridhjetë vjeç dhe thashë mjaft, nuk do të shkoj më në ekipin kombëtar “.

Shumë stres?

“Unë nuk isha mirë, nuk mund ta duroja. Ndoshta më ka munguar kampionati botëror në 2010. Kur trajneri mbërriti në 2006, unë tashmë e kisha në mendje të largohesha. Luajtët, pastaj shkuat në Romë, fluturuat në Madrid, prej andej në Buenos Aires ose Montevideo, ndeshja, kthimi. Shikoni, nuk është e lehtë”.

Pandemia ka intensifikuar gjithçka. Amerikano-jugorët luajnë tri ndeshje në më pak se një javë.

“Kështu bëhet edhe më e vështirë. Kush paguan është klubi dhe sigurisht lojtarët. Ata kthehen dhe nuk janë njëqind për qind, janë të lodhur. Shpresojmë që kjo do të zgjidhet, të paktën me dy ndeshje është më e menaxhueshme”.

Sa ndikim ka për një lojtar ameriko-jugor të shkojë në ekipin kombëtar?

“Shumë, gjithmonë ka ndeshje intensive. Dhe pastaj ka diçka për të gjitha shijet. Më ndodhi të shkoja për të luajtur kundër Kolumbisë, në Barranquilla, në orën 2 pasdite. Aty në mëngjes bie shi, në orën 12 ka diell. Në atë vend, lagështia arrin në 150 për qind. Në vend të dy kilogramëve ju humbni katër. Ose shkoni të luani kundër Bolivisë, në 4.000 metra: bëni një goditje dhe mbaroni. Ose në Ekuador në 2,800 metra lartësi”.

A udhëtonit ju me amerikano-jugorët e tjerë nga klubet e A-së?

“Montero, Recoba dhe shumë të tjerë. Almeyda, Zanetti, Batistuta. Ne shkonim shpesh në Argjentinë. Unë bëja një ndalesë në Buenos Aires për të shkuar në Uruguaji. Sot ka shumë fluturime direkte, por disa vite më parë jo. Dhe kjo, gjithashtu ndikon. Takoheshim në aeroport dhe niseshim të gjithë së bashku. Në fluturim, ne ishim së bashku dhe përpiqeshim të flinim. Në rrugën e kthimit gjithashtu”.

A ka një zgjidhje për t’i kufizuar të gjitha këto?

“Nuk e di. Sigurisht, është e pamundur, që Kupa e Botës të mbahet çdo dy vjet. Sepse nuk ka vetëm kaq: kualifikimet ku i lini ato? Ju nuk mund të arrini një marrëveshje me klubin, janë klubet që paguajnë dhe duan të kenë lojtarët”.