Protesta për Zvërnecin/ Protestuesit çajnë kordonin metalik, policia i sulmon me ujë. Tubimi shpërndahet në gjithë Tiranën
Pas më shumë se tre orësh, mbyllet protesta para Kryeministrisë/ Qytetarët thirrje: Nesër sërish në...
Pas më shumë se tre orësh, mbyllet protesta para Kryeministrisë/ Qytetarët thirrje: Nesër sërish në...
Tragjedia me dy viktima në Shëngjin, policia jep detaje: Të gjithë shtetas nga Kosova, tre persona në spital 3 Qersho...
“Ka forca në Shqipëri dhe jashtë që janë kundër”/ Rama: Të rreshtohesh me PS, do të thot&eum...
"Shqipëria është e shqiptarëve"/ Qytetarët mbushin rrugët e Tiranës, kërkojnë anulimin e pr...
Por me kalimin e viteve, dalëngadalë këto ngjyra filluan të zbeheshin. Mendova se ndoshta numri i syzeve ishte rritur dhe vrapova tek okulisti. Lajmi i mirë ishte se numri kishte vite që ishte i njëjti, lajmi i keq, se ngjyrat e qytetit po vdesin.
Para shumë vitesh kur vendosa për herë të parë syzet për të parë larg, pashë një qytet plot ngjyra të cilin miopia më kishte penguar ta shihja.
Por me kalimin e viteve, dalëngadalë këto ngjyra filluan të zbeheshin. Mendova se ndoshta numri i syzeve ishte rritur dhe vrapova tek okulisti. Lajmi i mirë ishte se numri kishte vite që ishte i njëjti, lajmi i keq, se ngjyrat e qytetit po vdesin.
Po i vdesin ngjyrat qytetit të ngarkuar me barrën e më shumë se 1.7 milion hapave (dmth më shumë se 850,000 banorëve), për të cilët nuk ka rrugë ku të ecin, nuk ka ujë që të lahen, nuk ka ajër që ta thithin, nuk ka shëndetësi që t’i shërojë, nuk ka polici që t’i mbrojë, nuk ka qeveri që t’i respektojë. Po vdesin ngjyrat sepse po vidhet, po përdhoset, po shitet e po bjerret, po kthehet në kafshatë për krimin dhe korrupsionin.
Në një vend tjetër, p.sh. në Nepal, njerëzit nuk do vazhdonin të ecnin mes kësaj pangjyrësie shpresëvrasëse, por do të protestonin derisa të arrinin të ndryshonin ngjyrat e vendit të tyre.
Por ne nuk e bëjmë dot, se nuk jemi nepalez.
Ose sepse...
Në fakt unë jam e lodhur nga protestat. Nuk jam e lodhur nga protestat epike, që zgjasin ditë e muaj, që trazojnë qytete, që përmbysin pushtete, që krijojnë histori.
Jo!
Jam e lodhur nga protestat shkollë nate, ato që duket sikur nisin me energji, po pastaj fiken pa u ndezur mirë, nga ato që janë bërë si rregullim makinash në një servis të falimentuar: e çojmë çdo vit, e hapim kapakun, bëjmë pak zhurmë, pastaj e mbyllim dhe e shtyjmë prapë përpara me duar, sikur të mos ketë ndodhur asgjë.
Jam lodhur nga protestat ku itenerari është gjithmonë i njëjtë: mbledhja, kamerat, parullat, fjalimi që e kemi dëgjuar tashmë njëqind herë. “Nuk do të ndalemi!”, “Ky është fillimi i fundit!”, “Qeveria ka rënë!”, thënie që duken sikur dalin nga një kasetë e vjetër që vetëm kush ka nostalgji e dëgjon akoma.
Jam lodhur nga kjo qeveri, që çdo ditë më kujton se imagjinata e njeriut për abuzimin, arrogancën dhe zhvatjen paska kufij shumë më të gjerë se sa mendonim. Më lodh mënyra si qeshin, si tallin, si flasin për “suksese”, ndërsa njerëzit po ikin, po varfërohen, po mbyten. Më lodh të shoh çdo ditë diçka që normalisht do rrëzonte 10 qeveri rresht, por këtu thjesht kthehet në meme dyditore.
Jam e lodhur nga të qenit e ndershme, jam e lodhur nga morali, virtyti nga fytyrësia. Jam e lodhur nga justifikimi i asaj që nuk paramendova, por dhe i asaj që mendova dhe e thashë.
Jam e lodhur nga sistemi. Nga shpresa e shitur, nga premtimet boshe, nga mendimi se çdo përpjekje qytetare përfundon në ajër, pa ndikim real. Nga rutina e kotësisë politike, ku protesta kthehet në ritual, dhe çdo vit shohim të njëjtin spektakël: zhurmë, pak marshim, pastaj largim i shpejtë për kafetë dhe drekat e ditës.
Jam lodhur nga opozita, e cila është kthyer si një shtëpi e braktisur që është akoma në inventarin e vendit veç nga zakoni. Nuk frymëzon, nuk ngre peshë, nuk mban përgjegjësi, nuk merr rrezik. Dhe më e keqja, nuk ka as zë.
Jam e lodhur nga përfituesit pa ideal, nga servilët politik, nga koristët e kryetarëve, nga minjtë akrobatë që kërcejnë sa në një parti politike në tjetrën, kur shohin se anija po mbytet.
Jam e lodhur nga zhgënjimi kolektiv, nga lodhja e një populli i cili nuk hesht, por nuk ka kujt t’i flasë.
Meri Lika Në leksionet e para, në fakultetin ekonomik, të gjithë mësojmë se qëllimi i biznesit është fitimi. P...
Antonela Dhimolea Një rajon i sigurt, paqësor dhe i zhvilluar do të çonte jo vetëm në përmirësimin e jetes&e...
Në Gusht 2025, kur u përmend për herë të parë projektligji “Për Barazinë Gjinore”, askush s’e mendoi...
Kristi Pinderi Dita e dështimit të Akilit dhe dy rrugët që i mbeten. Kuvendi i Shqipërisë pritet të miratojë sot nj...
Meri Lika Pëpara disa ditësh kam bërë një letër të hapur për zotin Altin Dumani, në të cilën i kam d...
lutifi dervishi Sot u zgjova dhe zbulova se jam shtatzënë. Jo me një, as me dy, por me 83 fëmijë. Kështu tha Kryeministri n&...
Ornela Çuçi Ka ditë që më shkruajnë miq nga Malajzia, nga Singapori, madje edhe nga një koleg në Stanford, t&eu...
Fatos Nano Nano, njeriu që nuk ra viktimë e pushtetit të tij! Nëse ka një politikan që koha e vendosi menjëherë si ...
Elvin Meka Revolucioni i Katërt Industrial, i njohur si Industry 4.0, nisi në Gjermani, në vitin 2011, për të përshkruar aut...
Irena Beqiraj E enjtja e emisioneve politike, por jo vetëm, qartazi tregon se tanimë është krijuar një makineri e përsosur ku...
