Dita e 49-të e protestës/ Qytetarët zbresin sërish në shesh, kërkohet dorëheqja e kryeministrit Rama: Jep dorëhqjen, nuk ka dialog!
Dita e 49-të e protestës/ Qytetarët zbresin sërish në shesh, kërkohet dorëheqja e kryeministrit Rama: Ju erdh...
Dita e 49-të e protestës/ Qytetarët zbresin sërish në shesh, kërkohet dorëheqja e kryeministrit Rama: Ju erdh...
Shetet e Gjirit Persik dënojnë sulmet iraniane ndaj infrastrukturës civile: Janë krime lufte 18 Korrik, 17:37 ...
Abuizimi me fondet në Durrës, zbardhen dëshmitë/ Elisabeta Mataj: Jam qytetare e lirë, kush ma ndalon kazinonë...
Falja e pronave publike në Dhërmi e Palasë/ Berisha: PD nuk do i njohë kurrë këto vendime të Ramës 18 K...
TIRANË– Studiuesi Agron Tufa, i cili ka mbajtur dhe postin e drejtorit të Institutit për Krimet e Komunizmit, ka shpërndarë sot në rrjetin social Facebook, një rrëfim të para disa viteve.
Në një status në Facebook, Tufa shkruan për një rrëfim me një mikun e tij Pleurat K., i cili ishte djali i një të dënuari politik.
Ndërr reshta, studioesi tregon rrëfimin me mikun e tij dhe kolegun e tij të punës, që kishte treguar për torturat dhe shantazhet në hetuesi dhe, sidomos, për bunacën rrënqethëse njëmujore, në pritje të ekzekutimit të vendimit gjyqësor “me vdekje”
Statusi i plotë
KUVENDIM ME BIRIN E ISH-HETUESIT
Para disa vitesh një miku im, Pleurat K., bir i një të dënuari politik me 21 vjet burg, gjatë shërbimit diplomatik me strukturat e NATO-s në Bruksel, qëlloi të sjellë në shtëpi për drekë një koleg të punës. Kolegu, Pandeli K, njëkohësisht dhe shef i tij, pati rast të njihet me prindërit e moshuar të vartësit dhe në veçanti me të atin Ulvi K., një ish-i dënuar, siç thamë, me 21 vjet burg politik.
Biseda midis shefit të Pleuratit dhe të atit vijoi gjatë gjithë drekës, e këndshme, e përzemërt, e qetë. Shefi kishte qëlluar i kuvendueshëm, kurreshtar e meditativ. Për një kohë të gjatë ai e pyeti të atin e vartësit të tij për vitet e burgut, për torturat, hetuesinë, kapet e punës, privimet etj, etj. Ulvi K., rrëfente prajshëm gjithçka, me të njëjtin ton të shtruar, po në mënyrë të veçantë rrëfente për çastet kritike të torturave dhe shantazheve në hetuesi dhe, sidomos, për bunacën rrënqethëse njëmujore, në pritje të ekzekutimit të vendimit gjyqësor “me vdekje”, sikundërse dhe ligështinë e tij për faljen e papritur të jetës. Rrëfente Ulvi K., edhe për lotët e tij mbi fatin tragjik të shokëve të idealit në qelitë e tjera, të cilët i priste pushkatimi në mesnatë. Megjithatë Pandeli K., shefi i të birit, e cyste me takt plakun t’i rrëfente nuancat, ndjesitë e këtyre orëve të liga dhe Ulvi K, që e kishte dhunti rrëfimin, aq më tepër të përvojave të përjetuara në lëkurën e vet, ia kënaqi kurreshtjen, duke ia vizatuar sa më të gjallë afreskën e llahtarit në qeli.
– Ah, poshtërsirat! Pisat! Kafshët!”, – shfrynte e reagonte i revoltuar Pandeli K.
– Po ju, nuk nxorrët lotë gjatë gjithë torturave, Z. Ulvi! Nuk nxorrët pikë loti as kur ju komunikuan dënimin me vdekje! Si ka mundësi që u dobësuat kur ju komunikuan faljen?! – u interesua shefi i të birit.
– Nuk e di si me ta shpjegue ndjenjën time të çuditshme, mor bir, – nisi shpjegimin Ulviu. – Nuk e di… di vetëm se ndjehesha në faj. Më dukej e padrejtë… si do të vdisnin ata shokë dhe unë të mbetesha gjallë, kur të gjithë ishim të akuzuar për të njëjtën veprimtari të përbashkët? Pse ky diferencim? Pikërisht atëherë dëshirova me gjithë shpirt të më pushkatonin edhe mua me të tjerët. Mos isha unë më i pafajshëm? Kuptohet, asnjëri nuk e donte rregjimin dhe ne ishim të gjithë kundërshtarë të tij, por më vinte turp se, me këtë diferencim, mua më veçonin si të padenjë. Dhe kjo nuk ishte aspak burrnore! E përfytyrova jetën time… të vdekur e të pakallur.
– Ah, xhelatët… monstrat! – nëpërdhëmbte urrejtshëm Pandeli K. – Po yt bir, Pleuri, sa vjeç ishte atëherë? – e pyeti, pas disa shfryrjeve monotone.
– Pleuri? Po ja… e mbaja mend, kur fill pas dhënies së dënimit me vdekje, na lejuan të takoheshim. Ai ishte 3 vjeç. Një fëmijë flokartë… bardhosh. Një kukull flokartë që u sul drejt meje… dhe vetëdija se nuk do ta shihja më kurrë krijesën time më të dashur e më të pafajshme në Univers…! Nuk e dhashë veten, as para tij, as para së ëmës, një madonë e re dhe e hijshme, që së shpejti do të vishej me rrobën e zisë… Thjesht e ndjeva gjithë peshën e të qenit i përkohshëm. Qenie itinerare. Nga hiçi në hiç. Ata do të mbeteshin në Bregun e Tejmë të jetës… pa mua. Do të shfytyroheshin nga puna e rëndë në kapet e internimit dhe nuk do t’u qeshte buza kurrë, mes varfërisë, privimit të përjetshëm dhe poshtërimit, derisa t’i shndërronin pak e fije në shtazë pa identitet… Këtë e dija mirë. Po nuk e dhashë vetën aty. Në qeli po: qava. Në mënyrë filozofike. Për fatin… ashtu… përgjithësisht, duke u munduar të mos e shpija mendjen tek im bir flokartë, që vraponte drejt meje, ashtu, si një engjëll fjorentin në pikturat e Rilindjes. Po rezistenca ime dobësohej… në këso rastesh, dihet, fiton ana e prapme. Psikologjikisht. Fëmija im engjëllor sprapsej në ëndrra, gjente shteg (e kush e përmbante vrapimin e tij drejt meje?) dhe më hidhej në përqafim me sy gjysmëmbyllur midis ëndrrës e zhgjëndrës….
– O Zot, çfarë inkuizitorësh!, – psherëtiu gjatë shefi i të birit, Pandeli K.
Nëna e Pleuratit u solli kafet pas buke.
Ulvi K, bashkë me të birin dhe mikun, shefin e tij, kishin ndërruar temë tashmë dhe rrufisnin filxhanët. Të rinjtë shkëmbenin tek-tuk ndonjë fjalë, kryesisht mbi hollësi takimesh me atashe të ndryshëm ushtarakë, mbi strategji dhe koordinime, mbi qëndrime e aleanca, në pritje të anëtarësimit të Shqipërisë në NATO.
Ulvi K qe mbyllur në heshtjen e vet dhe ajgëtonte, pa u përzier, bisedën e të rinjve. Dikur-dikur prapë ra heshtje dhe në filxhanë, me gjasë, kishte mbetur veç llurba e kafesë. Edhe djemtë do të ngiheshin pas pak… Ja, miku po fuste çakmakun në paqetën e cigareve… Vështrimi i tij u ndesh me atë të plakut. Për një grimë. Shefi i të birit buzeqeshi paksa. Diplomatikisht. Por diç mbeti, megjithatë, e varuar pezull në atë vështrim të shkurtër. Ndoshta ndonjë e fjalë e fundit e të zotit të shtëpisë? Ulvi K., u ndje konfuz. Nuk e di pse ndjeu nevojë të thoshte diçka, qoftë dhe pa farë rëndësie. Thjesht si gjest, si ritual. Ndonjë urim? Ndonjë këshillë? Ndonjë vërejtje…? Ndoshta vetë fytyra e gjallë, kuqëluese, e nginjur si duket me albumina e vitmina… ndoshta një ndjesi e harruar, diç e përlargët, asociative, që kërkonte të kapej në miset e fytyrës së mikut ia nxorri buzësh Ulvi K., pyetjen e mjegullt, të shqiptuar me një ton të plotë e si prej të papranishmi.
– Mor bir, çfarë e ki ti një farë Vangjel… Vangjel K.?
Mysafiri bëri disa përçapje mezi të dallueshme, por nuk u përgjigj, derisa kaloi një farë kohe, sa u krijua përshtypja se nuk e kishte dëgjuar pyetjen e plakut. Megjithatë, pa ia ndarë sytë fytyrës së tij disi të padeshifrueshme, Ulvi K., e përsëriti pyetjen. Tashmë me zë të qartë, kumbues e këmbëngulës:
– Të pyeta, më fal, çfarë e ke Vangjel K?
– Aha.. po, – u gjegj si të shkundej mysafiri. – Po ja, e kam… e kam baba! Është im atë! – tha duke e përforcuar.
Ulvi K., tundi kokën disa herë me rradhë dhe nuk e ngau më tej bisedën.
– Pse pyesni, – tha, duke e thyer heshtjen Pandeli K. – Mos e keni njohur? – përsëdyti me një zë të akullt.
– Ai ishte hetuesi për të cilin më pyesje ti, – tha Ulvi K., me një ton të errët. – Gjatë gjithë hetimeve! – shtoi ai, sikur të kishte zbuluar atë që e mundonte.
Mandej shtoi shpejt e shpejt, me një ton të tradhëtuar ndër fjalë, sikur të sikletosej prej heshtjes:
– Po unë ia kam kaluar shumë mirë me të, djalosh…!
Mysafiri tundi kokën disa herë dhe me një gjallërim të beftë, shtoi:
– Ju s’e keni idenë z. Ulvi, se sa shumë miq të persekutuar ka im atë! Është e pamundur të mos gjej çdo ditë në shtëpi dy a tre ish-të burgosur. S’e keni idenë sa e nderojnë dhe sa i do im atë ata! Ha-ha, ata bëjnë be për kokën e tim eti… Duket, z. Ulvi, ai ka ditur të sillet njerëzishëm me ta. Ju s’e keni idenë… se sa…
– Eh, ja pra, s’e kam as idenë… foli nëpër dhëmbë, duke u ngritur Ulvi K të përcillte te dera e apartamentit të birin dhe shefin e tij dhe me këtë fjalë të pambaruar u gjend në prag. Vetëm duke i shtrënguar dorën birit të hetuesit të tij, njëkohësisht shef i djalit të vet, ai kuturisi ta mbarojë fjalinë e lënë përgjysmë:
– Atëherë mor bir, nëse është kështu si thoni ju, pse nuk thua që qenkemi mirë?! Besa po m’vjen mirë, e të lumët na që po hyjmë në Europë… Ju para, e mbas jush na!
“Po, po… t’lumët na”, përsëriti me vete, duke u kthyer në dhomë.
2008
“Thembra e Akcilit”, MB, 2014
(f.m/dosja.al)
1 vit nga zgjedhjet e 25 prillit si e shikoni gjendjen e vendit:
Studiuesit e Qendrës për Studime Sizmiologjike në Pocdam (GFZ) kanë konstatuar së fundi një ngjashmëri interesante lidhur me dy nga tërmetet më të mëdhenj të vi...
Shqipëri– Mesditën e 2 prillit në sheshin “Skënderbej” në Tiranë, dhjetëra qytetarë nxitojnë me qese ushqimesh ndër duar që të mos i kapë orari i ndalim-qarkull...
Shqipëri- 782 të infektuar, 31 viktima dhe 488 të shëruar, ky është bilanci i deritanishëm i COVID-19 në Shqipëri. Rovena Daja nga Instituti i Shëndetit Publik ...
Tiranë– Dosja.al ju sjell një përmbledhje të portaleve në vend dhe lajmet e tyre kryesore. Dosja.al ka si lajm të parë intervistën me gazetarin italian, që zbul...
TIRANË- 30 mjekët e parë që shkuan në Itali për të ndihmuar kolegët e tyre në luftën kundër COVID-19, janë kthyer në Shqipëri. Ata janë pritur sot nga mini...
TIRANË– Festat ‘e çmendura’ të ekipit mjekësor shqiptar në Itali kanë pushtuar faqet kryesore të të gjithë mediave në vend. 10 pjestarë të ekipit sh...
TIRANË– Ekonomisti Besat Kadia dhe aktivisti Arlind Qori janë përplasur sot në lidhje për temën e oligarkisë. Ata ishin të ftuar në emisionin “Open” ...
TIRANË- Një grup qytetarësh që jetojnë afër zonës së njohur si “Pallati me Shigjeta” në Tiranë kanë dalë sot pasdite në protestë, duke thyer rregullat e ka...
SARANDË– Detaje të reja janë zbuluar nga skandali i abuzimit ndaj të miturës në qytetin e Sarandës. Në dosjen e Prokurorisë është edhe përgjigjimi am...
TIRANË- Kreu i Ugjencës Kombëtare, Skënder Brataj, prej javësh tashmë është në qendër t ë mediave. Ai ishte i pari nga mjekët që zbuloi se ishte infektuar ...
