Dita e 50-të e revoltës qytetetare/ Shqiptarët vijojnë qëndresën në shesh: Rama në burg, Berisha në burg
"Jo 50, as 150, por edhe 1 550 ditë, ne do jemi këtu"/ Protestuesi dekoron qytetarët në shesh: Ju meritoni medalje ...
"Jo 50, as 150, por edhe 1 550 ditë, ne do jemi këtu"/ Protestuesi dekoron qytetarët në shesh: Ju meritoni medalje ...
Dita e 49-të e protestës/ Qytetarët zbresin sërish në shesh, kërkohet dorëheqja e kryeministrit Rama: Ju erdh...
Shetet e Gjirit Persik dënojnë sulmet iraniane ndaj infrastrukturës civile: Janë krime lufte 18 Korrik, 17:37 ...
Abuizimi me fondet në Durrës, zbardhen dëshmitë/ Elisabeta Mataj: Jam qytetare e lirë, kush ma ndalon kazinonë...
Nga Elle Hunt
Unë u zhvendosa nga Londra në Zelandën e Re, ku ndjenja e normalitetit është surreal. Zelanda e Re nuk ekziston. Kështu shkon meme, një shaka në internet që del nga frekuenca me të cilën “kombi ishull” është lënë në hartat e botës dhe përforcohet nga lajmet e çuditshme që shfaqen shpesh atje. Për shembull: një rrugë e qytetit u mbyll kohët e fundit për një muaj të tërë për të lejuar kalimin e sigurt për një familje luanësh deti. Si është e vërtetë edhe Zelanda e Re? Si qytetare, me një pasaportë të zezë dhe të argjendtë për ta provuar, e kam kapur veten duke bërë atë pyetje që kur kam ardhur këtu nga Londra një muaj më parë. Si mundet që ky vend – ku mund të përqafoni prindërit tuaj, të shkoni në bare me miqtë tuaj dhe të jetoni jetën pak a shumë si të jetë 2019 – të jetë vetëm një fluturim larg atij që kam lënë pas?
Unë u largova nga Londra, ku unë jetoja që nga viti 2017, disa ditë para Krishtlindjeve, ashtu si rastet e koronavirusit filluan të ngriheshin përsëri me shpejtësi, dhe qeveria u përgatit, shumë vonë, për një tjetër bllokim të gjatë. “Dalja”, kishte thënë një burrë, duke shikuar çantat e mia në autobusin për në linjën Piccadilly. Në çdo ndalesë të udhëtimit tim në Auckland, gjithsej tre aeroplanë për gati 24 orë, telefoni im ishte ndezur me lajme për gjendjen e përkeqësuar me shpejtësi që sapo kisha ikur. Dy javë më vonë, unë u dola nga hoteli im karantinë i administruar nga qeveria në Zelandën e Re, ku nuk kishte pasur transmetim lokal të koronavirusit që nga nëntori. Më dukej sikur isha futur në një botë tjetër përmes pjesës së pasme të veshjet e hotelit tim.
Ndjenja e normalitetit ishte surreal. Unë shëtita nëpër qytetin e prindërve të mi me një çudi të heshtur, me sytë e të huajve të mbledhur rreth tavolinave të kafeneve komunale, duke bërë biseda të nxituara për gjëra të kësaj bote. Në një bisedë me miqtë, vazhdoja të komentoja erën dhe shkurret, duke thithur ajërin nëmushkëritë e pangopura të. Maskat e mia lëngonin në valixhen time. Unë pashë të huaj plot fytyrë dhe buzëqesha refleksivisht.
Por kishte një periudhë rregullimi. Në fillim, në turma, mbarimet e mia nervore ndiheshin të mbingarkuara. Nëse një i huaj vinte afër meje, unë u largohesha nga rruga e tij. Në Londër, ky do të ishte një gjest i vëmendshëm; në Zelandën e Re, dukej pasiv dhe agresiv. Duke menduar se e kisha përballuar relativisht mirë vitin 2020, vetëm kur u ndjeva i lumtur, i sigurt dhe i qetë kuptova dëmin eroziv, depresiv që na kishte bërë pandemia. Ndonjëherë, në një qendër tregtare ose kafene të zhurmshme, ndihesha e shqetësuar papritur, madje e përlotur – e mposhtur nga dëshira për të mësuar të huajt me fjalët: “Ju nuk e dini sa me fat jeni!” Në vend të kësaj, unë u qëndrova t’u them prindërve dhe miqve të mi, me urgjencën e një mendjeje të vetme të një të mbijetuari – gjatë gjithë kohës me vetëdije të fortë se, duke u larguar, kisha kapërcyer më të keqen.
Kthehu në mars të vitit 2020, kur njerëzit e Zelandës së Re jashtë shtetit filluan të mbylleshin në shtëpi, nuk më shkoi kurrë në mendje të bëja të njëjtën gjë. Londra ishte shtëpia; çfarëdo që të vinte, unë do ta kaloja atje. Dëshira për t’u kthyer më kapi, në rritje – siç ishte dita kur kalova duke dëgjuar “Don’t Dream It’s Over” nga “Kiëi band Croëded House” në përsëritje. Një komision për një revistë të Zelandës së Re me temën e lirisë dha idenë se ajo ishte aty për tu kapur. Dhe ndërsa e dija që prindërit e mi ishin të sigurt më sillnin qetësi, unë gjithashtu nuk isha ndjerë kurrë më larg tyre. Në nëntor, kuptova se – më shumë sesa kujdesesha për karrierën time, ose ku të hidhja rrënjët – dëshiroja të isha me familjen time.
Duke qenë beqare dhe e vetëpunësuar, me disa kursime, isha në gjendje të caktoj një dalje të shpejtë dhe një qëndrim katër-mujor. E dija që isha me fat: në ditët pas largimit tim, Zelanda e Re futi kufizime të mëtejshme për t’u mbrojtur nga varianti i ri i koronavirusit. Tani, Kiëis që kërkon të kthehet përballet me një pritje muajsh për një vend në karantinë; shumë që u përpoqën të hidhnin rrënjë të qëndrueshme jashtë shtetit, si unë, tani po rishikojnë atë që janë të gatshëm të sakrifikojnë për t’i mbajtur ato.
Duke u rritur, unë isha duke u përplasur me mënyrën sesi mund të ndihej Zelanda e Re nga pjesa tjetër e botës; tani, ky fakt është kokëfortë, dehës. Ndërsa qytete të shkëlqyera, globale janë gjunjëzuar, “ekipi prej pesë milionësh” i Jacinda Ardern është ende në këmbë, të paktën tani për tani. Megjithëse qeveria po kërkon kundër vetëkënaqësisë për të “bërë verën të pandalshme”, një angazhim kombëtar për gjurmimin e kontakteve, pavarësisht kontrolleve të rrepta të kufirit, një inkursion konsiderohet i pashmangshëm. Këtë javë qeveria raportoi tre raste të reja.
“Po sikur çdo person që ishte në Zelandën e Re gjatë Covid-19 të jetë bërë i paaftë për të ndjerë ndjeshmëri me të gjithë ata që nuk ishin?” pyeste veten një mik në Tëitter kohët e fundit, duke cicëruar një drup njerëzish që vallëzonin brenda një bunkeri, të pavëmendshëm ndaj apokalipsit që po tërbohej jashtë. Ndërkohë, ne të kthyerit e fundit kemi arritur me njëri-tjetrin. Ne ndjekim detyrimisht lajmet për pandeminë, duke u renditur krahas mbylljes së rrugës për luanët e detit në buletinet e radios. Ne ndajmë skica surrealiste të normalitetit dhe shprehim fajin që ndiejmë për kapjen e një litari shpëtimi jo të disponueshëm për të tjerët – për shijimin e kësaj vere të pandalshme ndërsa miqtë tanë nuk shohin dritë në horizont. A janë fotot dhe anekdotat tona një vëmendje e mirëpritur, apo një kujtesë e dhimbshme?
(I.A/dosja.al)
1 vit nga zgjedhjet e 25 prillit si e shikoni gjendjen e vendit:
GJERMANI- Gazeta gjermane Welt.de ka kritikuar Bashkimin Evropian për afrimin e Kosovës dhe Izraelit. Në një artikull të saj, ajo shkruan se shumë vende me popu...
GJERMANI- Presidentja e Komisionit Evropian, Ursula von der Leyen ka deklaruar se ka një mungesë të përbërsave në prodhimin e vaksinave anti-Covid. Sudouest.fr ...
SERBI- Presidenti i Serbisë, Aleksandër Vuçiç ka deklaruar se do të fillojnë të prodhojnë vaksinën ruse në Serbi. Srbijadanas shkruan se Vuç...
SHBA- Epidemiologu amerikan Anthony Fauci ka deklaruar se imuniteti i tufës do të arrihet nëse vaksinohen 75 dhe në 89% të popullsisë. GoLocalProv shkruan se Fa...
MIANMAR- Ushtria e Mianmarit bllokoi internetin në vend të shtunën, ndërsa mijëra vetë protestuan në qytetin më të madh të vendit, Yangon. Ishte demonstrata më ...
Disa vende të varfëra, të alarmuara që vendet e pasura po marrin miliona vaksina për COVID-19, po vendosin të mos presin vaksinat nga Organizata Botërore e Shën...
BRUKSEL- Ish-Krerët e Ushtrisë Çlirimtarë të Kosovës, Hashim Thaçi, Kadri Veseli, Rexhep Selimi dhe Jakup Krasniqi kanë apeluar refuzimin e kërkes...
KOSOVË- Kandidati për Kryeminitër nga Lëvizja Vetëvendosje, Albin Kurti ka vizituar ditën e sotme komunën e Shtërpcës në veri të Kosovës për fushatë elekto...
SHBA– Një betejë për të ardhmen e partisë ka mbërthyer republikanët, ndërsa ish-Presidenti Donald Trump përballet me një gjyq të dytë në Kongres. Korrespo...
