Art&Argëtim

U shua në moshën 91-vjeçare, kush është legjenda muzikore Ennio Morikone?

6 Korrik 2020, 12:38 Nga DOSJA
U shua në moshën 91-vjeçare, kush është legjenda

ITALI– Kompozitori i njohur Italian Ennio Morricone, ka ndërruar jetë në Romë, në moshën 91-vjeçare. Ai ishte një prej protagonistëve më të shquar të muzikës së filmave, në historinë e kinemasë. Ditët e fundit ai ishte i shtruar në një klinikë në kryeqytetin italian.

Maestro Ennio Morricone lindi në 10 nëntor në Romë më 1928. Por me karrierën e tij të gjatë e të suksesshme është pak të thuash që ai është i famshëm dhe një ndër kompozitorët e mëdhenj në botë

Jeta mes muzikës dhe fesë

Ai ishte shumë i lidhur me filmat e regjizorit italian Sergio Leone, gjatë gjithë karrierës, ka kompozuar më shumë se 500 kolona zanore për filma të ndryshëm, ndër të cilët, të famshmit “Nuovo Cinema Paradiso” dhe “Mission”. Çmim Oskar për karrierën, në vitin 2007 dhe për muzikën e filmit “The Hateful Eight” (tetë të urryerit) të regjizorit amerikan Quentin Tarantino, në vitin 2016. Pati marrë nga Papa Françesku, në vitin 2019, Medaljen e Artë të Papnisë, “për impenjimin e tij të jashtëzakonshëm artistik, që pati edhe aspekte me natyrë fetare”. Vetëm disa muaj pas asaj ngjarjeje, i pati dhënë lamtumirën skenës.

Repertori i pasur i tij e bënë atë një prej krijuesve më të gjithanshëm dhe me ndikim në botë të muzikës për kinemanë moderne.

Për shumë njerëz në botë, Maestro Morricone  ishte një talent unik, i cili krijonte kolonat zanore të shumë komedive, thrillers dhe dramave historike nga drejtues ndërkombëtar si, Bernardo Bertolucci, Pier Paolo Pasolini, Terrence Malick, Roland Joffé, Brian De Palma, Barry Levinson, Mike Nichols, John Carpenter, Quentin Tarantino dhe kineastë të tjerë.

Njëherë e një kohë në Perëndim (1968) dhe Një Dorë Dinamiti(1971). Filmat e tij më të famshëm janë: Beteja e Algjerit; Sacco dhe Vanzetti; Kinemaja Paradiso; Legjenda e vitit 1900, Të Paprekshëm. Por ai ka prodhuar mbi 100 pjesë të përbërë nga 1946 deri në ditët e sotme.

Ai ka kompozuar me orkestrante shumë spektakle dhe konceprte si psh., (1957); “Frammenti di Eros” (1985); “Kantata për L’Europa” (1988); UT, “Per trombe, archi e percussio” (1991), “Ombra di lontana presenza” (1997); “Voci dal silenzio” (2002); ‘Sicilo ed altri fragmenti’ (2007); “Vuoto nga Anima Piena” (2008).

Në vitin 2001, ka mbi 100 koncerte në të gjithë Evropën, Azi, SHBA, Amerikën Qendrore dhe Jugore. Në vitin 2009, Nicolas Sarkozi, Presidenti i Francës i jep dekretin Morikones ‘Kalorës’ në Urdhërin e Legjionit të Nderit. Ai ka kompozuar gjithashtu muzikën e filmit ‘Kill Bill’ shumë i njohur si film i ashpër epik dhe horror, Quentin Tarantino-s (2003), Vdekja Dëshmi (2007) Bastarde te palavdishëm (2009) dhe Django i çliruar (2012).

Më 6 shkurt 2014, Rikardo Muti (Riccardo Mutti) ka marë Orkestrën Simfonike Chicago me zërat Morikones nga heshtja, një këngë e Morikones për t’i dhënë zë viktimave të pafajshme. Gjithashtu në 2014, Morikone mori pjesë në regjistrimin e një dokumentari rreth Giuseppe Tornatore, i cili ende duhet të lirohet.

Deri në mars 2015, me 20 koncerte në 12 vende, më të mëdha të Evropës. Më 2015 është urdhëruar nga “Urdhëri i jezuitëve” për të përkujtuar 200 vjetorin e riorganizimit të ‘’Urdhrit të jezuitëve’’ në Kishën e Jezuitëve në Romë.

Në 2015 gjithashtu Morikone bashkëpunon me Quentin Tarantino në një fonogram origjinal për herë të parë. Më 7 dhjetor 2015, “8 të urryerit” kishte premierën e saj botërore, e ndjekur nga një nominim Golden Globe në kategorinë më të mirë të Origjinalit Origjinal, ditën tjetër.

Në vitin 2016, Z. Morricone fitoi çmimin e tij të parë  të Akademisë për punën e tij në “The Hateful Eight”, një thriller amerikan për të cilin ai gjithashtu fitoi një “Golden Globe”. Më herët ai ka fituar një Oscar për në (2007) dhe ishte nominuar për pesë çmime të tjera Academy, dhe kishte fituar dy Golden Globes, katër Grammys dhe dhjetëra çmime ndërkombëtare.

Por puna që e bëri atë të famshëm në mbarë botën, dhe që u bë më ui njohur prej filamve ishte ndërthurja e muzikës dhe efekteve të tingullit për perëndimorët spageti të viteve ’60 të Sergio Leone: një orë xhepi me xhep, një shenjë që kërcet nga era, fluturon mizat, një çifut i zhurmshëm harpa, fishkëllima bilbilash, plasaritjet e kamionëve, të shtënat e armëve dhe një “ah-ee-ah-ee-ah” e çuditshme luante në një instrument të erës në formë patateje të quajtur okarina.

Imituar, përçmuar, plaçkitur, ajo që u bë e njohur si “Trilogjia e Dollarëve” – ​​”Një grusht dollarë” (1964), “Për disa dollarë më shumë” (1965) dhe “E mira, e keqja dhe e shëmtuara” ( 1966), të gjithë të lëshuar në Shtetet e Bashkuara në vitin 1967 – luajti Clint Eastëood si “Njeriu pa emër” dhe ishin hite të mëdha, me një buxhet të kombinuar prej 2 milion dollarësh dhe të ardhura bruto në të gjithë botën me 280 milion dollarë.

Dialogu italian i trilogjisë u quajt, dhe aksioni ishte i përhapur dhe i ngadaltë, me afërsi klishe të syve të sulmuesve të armëve. Por zoti Morricone, duke thyer rregullin e pashkruar kurrë për të mos ngritur në skenë aktorët me muzikë, i injektoi të gjitha me çuditshmëri të çuditshme zërit dhe tendosje melodramatike që shumë tifozë përqafuan me devotshmëri kulti dhe kritikë të quajtura viscerally të vërteta për vizionin e hershëm të Z. Leone për Perëndimin e Vjetër.

Në filmat që krijuan reputacionin e tij në vitet 1960, seria e spageti perëndimore që ai shënoi për Z. Leone, muzika e Z. Morricone është gjithçka tjetër veçse një sfond, shkroi kritiku i New York Times, Jon Pareles në 2007. Ndonjëherë është një komplot , ndonjëherë një llambë, me meloditë që janë në të njëjtën kohë në plan të parë, si çdo fytyrë e aktorëve.

I pyetur nga The Guardian në vitin 2006 pse “Një grusht dollarësh” kishte bërë një ndikim të tillë, ai tha: Unë nuk e di. Është filmi më i dobët që Leone bëri dhe rezultati më i keq që bëra.

Burimi: NyTimes

A.C/Dosja .al

1 vit nga zgjedhjet e 25 prillit si e shikoni gjendjen e vendit:

View Results

kulture kulture enio morikone vdes enio morikone enio morikone vdes enio morikone

Sondazh

Poll