Bota

Pa tenda, pa ndihmë, pa asgjë/ Pse disa sirianë ndihen të harruar

Sapo kisha kaluar kufirin prej katër ditësh në qytetin e Antakias, Turqi, ku përgjigja e ndihmave është një kakofoni, sirenat e ambulancës bien gjatë gjithë natës, dhjetëra lëvizës dheu gjëmojnë dhe copëtojnë betonin 24 orë në ditë.

12 Shkurt 2023, 18:26 Nga I.A

Pa tenda, pa ndihmë, pa asgjë/ Pse disa sirianë ndihen të

Termeti

SIRI- Tendat janë aq afër murit kufitar midis Sirisë dhe Turqisë, saqë pothuajse po e prekin atë. Ata që jetojnë këtu në anën siriane mund të jenë zhvendosur nga lufta civile më shumë se dhjetëvjeçare e vendit. Por ata mund të jenë edhe të mbijetuar nga tërmeti. Katastrofat mbivendosen në Siri. Tërmeti, i patrazuar nga kufijtë ndërkombëtarë, ka sjellë kërdi në të dy vendet. Por përpjekja ndërkombëtare e ndihmës është penguar nga pikat e kontrollit. Në Turqinë jugore, mijëra punonjës shpëtimi me pajisje të rënda ngritëse, ndihmës mjekë dhe qen nuhatës kanë bllokuar rrugët dhe ende po punojnë për të gjetur të mbijetuar. Në këtë pjesë të Sirisë veriperëndimore të kontrolluar nga opozita, asgjë nga këto nuk po ndodh.
Sapo kisha kaluar kufirin prej katër ditësh në qytetin e Antakias, Turqi, ku përgjigja e ndihmave është një kakofoni, sirenat e ambulancës bien gjatë gjithë natës, dhjetëra lëvizës dheu gjëmojnë dhe copëtojnë betonin 24 orë në ditë.

Mes ullishteve në fshatin Bsania, në provincën Idlib të Sirisë, ka kryesisht heshtje. Shtëpitë në këtë zonë kufitare ishin të reja. Tani më shumë se 100 kanë shkuar, janë kthyer në agregat dhe në një pluhur të bardhë fantazmë që shpërthen nëpër tokën bujqësore. Teksa ngjitem mbi mbetjet shkumësore të fshatit, dalloj një boshllëk në gërmadhë. Brenda, një banjë me pllaka rozë qëndron e ruajtur në mënyrë perfekte. Tërmeti përpiu shtëpinë e Abu Alas dhe mori jetën e dy fëmijëve të tij.

"Dhoma e gjumit është atje, ajo është shtëpia ime. Gruaja ime, vajza dhe unë ishim duke fjetur këtu - Wala', vajza 15-vjeçare, ishte në skajin e dhomës drejt ballkonit. Një buldozer mundi ta gjente, kështu që e mora dhe e varrosa," thotë ai, duke treguar një grumbull rrënojash.

Në errësirë, ai dhe gruaja e tij u kapën pas pemëve të ullirit ndërsa pasgoditjet tronditën shpatin e kodrës.
Forca Siriane e Mbrojtjes Civile, e njohur edhe si Helmetat e Bardha, e cila vepron në zonat e kontrolluara nga opozita, bëri atë që mundi me kazma dhe kazma. Shpëtuesit, të cilët marrin fonde nga qeveria britanike, u mungojnë pajisjet moderne të shpëtimit. Ebu Ala' trishtohet kur përshkruan kërkimin për djalin e tij të zhdukur 13-vjeçar, Ala'.

"Ne vazhduam të gërmojmë deri në mbrëmje të nesërmen. Zoti u dhashtë forcë atyre burrave. Ata kaluan në ferr për të gërmuar djalin tim," tha ai.

Ai e varrosi djalin pranë motrës së tij. Bsania nuk ishte shumë, por ishte në shtëpi. Rreshtat e ndërtesave moderne të apartamenteve, me ballkone të drejtuara nga fshati sirian në Turqi. Ebu Ala e përshkruan atë si një komunitet të lulëzuar.

"Ne kishim fqinjë të mirë, njerëz të mirë. Ata kanë vdekur tani," tha ai.

Unë takohem me Helmetat e Bardha, duke pritur t'i gjej ata duke kërkuar të mbijetuar. Por është shumë vonë. Ismail al Abdullah është i lodhur nga përpjekjet dhe ajo që ai e përshkruan si shpërfillje e botës për popullin sirian. Ai thotë se komuniteti ndërkombëtar ka gjak në duart e tij.

"Ne ndaluam së kërkuari për të mbijetuar pasi kaluan më shumë se 120 orë. Ne u përpoqëm të shpëtonim njerëzit tanë, por nuk ia dolëm. Askush nuk na dëgjoi. Që në orën e parë ne thirrëm për veprim urgjent, për ndihmë urgjente. Askush nuk u përgjigj. Ata thjesht thoshin "Ne jemi me ju", asgjë tjetër. Ne thamë, kemi nevojë për pajisje. Askush nuk u përgjigj," tha ai.

termet ne turqi