Dita e 49-të e protestës/ Qytetarët zbresin sërish në shesh, kërkohet dorëheqja e kryeministrit Rama: Jep dorëhqjen, nuk ka dialog!
Dita e 49-të e protestës/ Qytetarët zbresin sërish në shesh, kërkohet dorëheqja e kryeministrit Rama: Ju erdh...
Dita e 49-të e protestës/ Qytetarët zbresin sërish në shesh, kërkohet dorëheqja e kryeministrit Rama: Ju erdh...
Shetet e Gjirit Persik dënojnë sulmet iraniane ndaj infrastrukturës civile: Janë krime lufte 18 Korrik, 17:37 ...
Abuizimi me fondet në Durrës, zbardhen dëshmitë/ Elisabeta Mataj: Jam qytetare e lirë, kush ma ndalon kazinonë...
Falja e pronave publike në Dhërmi e Palasë/ Berisha: PD nuk do i njohë kurrë këto vendime të Ramës 18 K...
SHBA- Në 11 Mars 2021, unë bëra një selfie në Qendrën e Konventave në Baltimore dhe shtypa “dërgo”. Unë sapo kisha marrë dozën time të parë të vaksinës Covid. “Ndihet si diçka shumë e rëndësishme”, i shkrova një të njohuri. “Fiks një vit më parë, universiteti ynë u mbyll.” Në këtë moment, Frank shkroi nga Michigani. “E rëndësishme, po me të vërtetë. Por jo për arsyet që po shkruani ju”.
***
Frank dhe unë u takuam në vitin 2017 kur fillova të ndiqja punën në terren, si antropolog, në qarqet konservatore amerikane. Unë kam qenë në qytetin e tij në Michigan dhe ai më ka vizituar në Baltimore. Të dy kemi shkëmbyer ndër vite qindra tekste reflektues.
Për mua, vaksina premtonte liri nga pandemia, një mënyrë që do të më jepte mundësinë të shmangia rrezikimin e vetes dhe të tjerëve. Por për Frank, ajo do të thoshte diçka tjetër: “pajtueshmëri, kontroll dhe kapitullim”.
Në foton time, ai veçoi maskën e fytyrës në foton që dërgova. “Unë i urrej fotografitë me pelenat e fytyrës. Në moshën tënde, a ke frikë seriozisht nga kjo?”
Ai u tall me idenë e vaksinimit. “Pse do të bëja unë një vaksinë për një ftohje që jam 99.9% i sigurt se do të mbijetoj?”,më tha. “Shumë e shumë njerëz duke u përqafuar, duke shtrënguar duart. Pothuajse një Amerikë e lirë.”
Gjatë gjithë pandemisë, Frank dhe unë i kemi dërguar njëri -tjetrit pamje të jetës sonë përkatëse. Videot e tij gazmore vitin e kaluar me njerëz të grumbulluar në ambiente të brendshme, më dukeshin si nihilizëm. Ndërkohë, ai kur shikonte fotografitë e jetës sime të veçuar dhe me maska në Baltimore, ai pa një rrëshqitje të pakujdesshme drejt një kulture totalitare.
Ne përballemi njëri -tjetrin përtej humnerës së polarizimit, tendencës në rritje për të nënçmuar ata në të gjithë rreshtin politik si armiq dhe horra. Mosbesimi është gërryes, tundimi për të hequr dorë shumë tërheqës. Por siç dëshmon rritja e fundit e rasteve të Covid, fatet tona mbeten të lidhura së bashku, edhe kur nuk mund të durojmë të flasim me njëri -tjetrin. Pavarësisht nëse është Covid, kriza klimatike, apo e ardhmja e demokracisë, vetë mbijetesa jonë varet nga ushqimi i ndjenjës së fatit të përbashkët.
Vaksinat dhe maskat e fytyrës janë shndërruar në angazhime tejet partiake, duke e bërë të vështirë të shihen ata që zgjedhin ndryshe si gjithçka, por pa kuptim dhe pa probleme. Në linjën time të punës, kam mësuar se duhet durim dhe imagjinatë për të zbuluar atë për të cilën vërtetë njerëzit kujdesen. Antropologët përpiqen të takojnë njerëz me aq empati dhe mirëkuptim edhe përballë mosmarrëveshjeve të thella.
Kjo është arsyeja pse fillova të udhëtoj nëpër SHBA pas zgjedhjeve të vitit 2016. Unë u alarmova nga toni kërcënues që kishte marrë politika konservatore dhe doja të kuptoja pse kjo gjendje tërhiqte kaq shumë. Frank dhe unë fillimisht biseduam për këto mënyra, por pak dija në atë kohë, sesa do të varej nga pyetja e thjeshtë nëse mund të merreshim vesh.
Frank dhe unë u takuam në “FreedomFest” një festival në Las Vegas. Shpejt e kuptuam se nuk do të pajtoheshim për asgjë. Unë u shqetësova nga folësit që përqeshën një pagë minimale ndërsa ai fpli për fëmijët e shkollave të mesme që i shihnin pagat e larta si një biletë për inerci.
Teksa po pinim një mbrëmje, unë i kërkova një banakiere një pije pa pipë, duke shpjeguar se isha i shqetësuar për plastikën. “Unë e dua plastikën,” u përgjigj Frank me një buzëqeshje djallëzore.
Frank kishte qenë një mundës në shkollën e mesme, dhe padyshim që si ai ashtu edhe unë kënaqeshim me nxitjen verbale. Më vonë atë verë, unë vizitova qytetin e tij për disa ditë dhe mësova më shumë për jetën e tij. Babai i Frankut kishte qenë një prodhues mjetesh në një fabrikë makinash. Në pamundësi për të përballuar kolegjin, Frank lëvizi për disa vjet, duke punuar nëpër fusha nafte në Dakotën e Veriut, duke shitur fshesa me korrent në Teksas, duke mbajtur bletët me një mik. Një restorant që ai hapi më në fund u ngrit; tani, ai është ende duke hapur vende të reja në të 50 -at, dhe duke i vendosur fitimet e tij në prona të reja.
“Unë kam marrë një “asgjë” kudo,” tha ai me një të qeshur vetë-përçmuese. “Unë mendoj se vjen nga të qenit i varfër. Është si Monopoly, thjesht do të mbledhësh atë që mundesh para se ti humbasësh të gjitha. “
Frank dhe unë jemi të përkushtuar ndaj jetesës që tjetri e sheh si të pamatur. Ai krenohet me faktin se është një kapitalist amerikan dhe tallet me idenë se ekonomia jonë mund të nxisë ndryshimin e klimës. Unë, ndërkohë ligjëroj për të ardhmen utopike teksa liritë shkërmoqen rreth nesh. Dhe ai më shan. “Ju jeni elitë. Ju kishit një mundësi shumë më të mirë në ëndrrën amerikane sesa unë. Megjithatë ju i nënshtroheni totalitaristëve ”
Frank është larguar nga Michigan duke ndihmuar për të shpërndarë ushqim për viktimat e uraganëve ose për të grumbulluar thasë me rërë kundër një përmbytjeje të afërt. Ai hedh poshtë rreziqet e një infeksioni nga koronavirusi dhe ka dhuruar mijëra dollarë për restorantet e vegjël që janë pllakosur nga mbyllka.
“Pavarësisht nëse është kapital apo punë, tokë, ajër apo ujë, ne jemi të mbërthyer së bashku, majtas dhe djathtas,” i përgjigjem. “Ne në fakt kemi nevojë për njëri -tjetrin.”
Kur pandemia nisi në pranverën e vitit 2020, faqja ime e Facebook u mbush nga konfuzioni dhe alarmi. Edhe Frank këtë bëri me profilin e tij por për arsye të tjera. Unë gjurmova me ankth zhvillimin e një krize ndërkombëtare; Frank bashkoi dëshmitë e një “plandemie”. Unë e pashë vetëm duke vështruar çfarë ai po shpërndante në internet. Platformat e mediave sociale ushqejnë tek secili prej nesh atë që ka shumë të ngjarë të dëshirojmë, duke thelluar tensionin midis pikëpamjeve rivale.
Frank ishte i zemëruar për kufizimet e vendosura nga Guvernatori Gretchen Ëhitmer në Miçigan. Atë Prill, ai hipi në Lansing me mijëra të tjerë, duke bllokuar rrugët rreth kryeqytetit për orë të tëra. Një nga protestat e para kundër bllokimit në SHBA, “Operacioni Gridlock” parashikoi ngjarje më të dhunshme që do të vinin: një pushtim të armatosur të shtëpisë së shtetit, dhe madje edhe një komplot të dyshuar të prishur për të rrëmbyer guvernatorin.
“Ishte trafiku më i keq që kam parë ndonjëherë,”,-tha Frank duke qeshur në telefon 2 ditë më vonë. Atë ditë, ai parashikoi një katastrofë ekonomike. “Unë jam mirë me 200,000 njerëz që vdesin,” duke këmbëngulur se një depresion ekonomik do të sillte më shumë dhimbje. Gjatë muajve të ardhshëm, ne debatonim rregullisht duke shkruar.
Unë u përpoqa ta bindja se virusi ishte serioz, se maskat kishin për qëllim të mbronin të tjerët më shumë se veten. I tregova atij shenjën që familja ime kishte vënë para shtëpisë sonë për Halloween: “Pa Maska, Pa ëmbëlsira”.
“Kjo është e trishtueshme, duke përjetësuar frikën,” u përgjigj Frank, duke dërguar një tjetër foto”: një skicë e një gruaje të skllavëruar afro-braziliane e shekullit të 18-të e quajtur Anastacia, e cila kishte një maskë mbi gojë dhe një jakë rreth qafës si një meme që qarkulloi në rrjet kundër maskimit. “Kjo është ajo që ne u bëmë skllevërve për të treguar se kush kontrollonte kë.”
“Nuk është e njëjtë,” duhej të thosha. I shkrova atij për historinë e racizmit në Shtetet e Bashkuara, duke përshkruar gjëra që edhe familja ime emigrante indiane -amerikane kishte duruar. “Skllavëria nuk është një metaforë, ishte një fakt historik me efekte që jehojnë sot.”
“Ti e di saktësisht se çfarë dua të them”, u përgjigj Frank. “Kjo është poshtëruese. Kjo është magjepsëse. Dhe e gjitha bazohet në një gënjeshtër”. Unë i mendova ato që ai tha si idiotësi dhe shqetëuese. Por, pretendimet e tij u kthyen në deklarata në media.
Politikanët konservatorë nisën të përdornin fjalët e George Floyd kundër maskimit. “Unë nuk mund të marr frymë”. Këto fjalë, ndezën një nga lëvizjet më të mëdha të solidaritetit në historinë e SHBA. Por gjetkë, mediat sociale po punonin për të vaksinuar njerëz si Frank kundër fuqisë së këtyre fjalëve, duke mbjellë indiferencë në vend të shqetësimit.
Ata që kam takuar në të djathtën amerikane përmes hulumtimit tim kanë marrë rrugë të ndryshme gjatë pesë viteve të fundit. Disa deklarojnë neveri ndaj Trump dhe partisë republikane. Të tjerët, si Frank, janë futur në luftë.
Pasi rinisën kufizimet, Frank bëri një tatuazh të verdhë të gjarprit, së bashku me thirrjen e njohur, “Mos më shkel”. Postimet e tij në mediat sociale shprehnin zemërimin më të madh që kisha parë ndonjëherë. Frank ishte i bindur se paniku mbi virusin ishte krijuar për të vjedhur zgjedhjet presidenciale.
Frank shkoi në tubimin e Trump “Ndal vjedhjen” më 6 janar. “Unë nuk do të shkoj më kurrë në një paradë të 4 korrikut dhe nuk të pretendoj të jem më i lirë”, -më shkruajti gjatë rrugës. Të nesërmen në mëngjes, ai u bashkua me mijëra të tjerë në tubim, të cilin ai e përshkroi si “masiv dhe paqësor”. Në vend që të marshonte drejt Kapitolit, ai u kthye në Michigan.
Ne kishim hapur ekranin duke parë atë që po shpalosej me tmerr. “Kjo është selia e qeverisë. Duket si një kryengritje në kryeqytet, ”i dërgova një mesazh.
“Ndoshta kryengritja është ajo që duhet marrë”, u përgjigj ai. Frank nuk e falte dhunën në Kapitol. Por ai gjithashtu donte që unë të kuptoja pse njerëzit ishin kaq të zemëruar. “Më trajto si një fëmijë, ti pret që unë të mos zemërohem ?! “Çdo ditë është një grusht në fytyrë time. Nga pipat, tek pijet e gazuara, tek moslejimi i duhanit në restorant, tek rripi i sigurimit, tani në detyrimin që të mbaj një maskë … Çdo ditë të ndyrë, ju nxirrni diçka tjetër.”
Polemika e tij më befasoi. Frank ishte një liridashës, dhe unë po shikoja kufizimet që po krijoheshin dhe po përpiqesha të lidhja pikat me sulmin në Kapitol. Për Frank, sulmi i Kapitolit ishte një hakmarrje: shpërthimi i një populli që ka qëndruar gjatë nën rrethim, duke luftuar kundër një fuqie që fliste në emër të kujdesit. “Ne thjesht duam të jetojmë jetën tonë të ndyrë,” më tha ai. Kë kishte në mendje Frank kur përdori fjalën, “ne”? Sa i gjerë ishte ai komunitet? Sa amerikanë ishin të gatshëm të luftonin për këtë të drejtë, këtë indiferencë ndaj nevojave të të tjerëve diku tjetër?
Për shumë njerëz, pandemia ka zbuluar natyrën poroze të trupave dhe jetës sonë: lidhjet e padukshme midis njëri -tjetrit, nevoja për të bërë mirë nga të tjerët. Për të tjerët, ajo ka pohuar vlerën e mbajtjes së ndarë, duke rrënjosur historitë e thella të pronës, ndarjen dhe izolimin që sigurojnë mirëqenien në SHBA. Unë i them Frankut se ne duhet të mësojmë se si të jetojmë së bashku, se vendi dhe planeti kanë nevojë për këtë.
“Unë jam mbi këtë,” përgjigjet ai. “Unë do të ndërtoj fshatin tim të vogël.”
Por jeta e ndarë mbetet një fantazi më shumë se çdo gjë tjetër. Frank jeton në një qark me një nga nivelet më të ulëta të vaksinimit të Covid në shtetin e Miçiganit, me pak më shumë se 40% të njerëzve të vaksinuar plotësisht; virusi do të strehohet në vende të tilla.
Dy javë pas pushtimit të Kapitolit, Frank më dërgoi një video mesazh nga një qytet i vogël në Indiana veriore: dhjetëra burra dhe gra u mblodhën brenda në barin pa maska.
Ndjeva një dhimbje në këtë pamje. Një nga miqtë më të ngushtë të babait tim sapo kishte vdekur nga Covid në një qytet tjetër të vogël jo shumë larg nga Indiana. Ai i kishte shërbyer atij komuniteti për 40 vjet si kardiolog dhe pothuajse me siguri e kishte marrë sëmundjen nga një prej pacientëve të tij, të cilët shpesh ngurronin të mbanin maska për fytyrën.
Pra, shumë nga betejat me të cilat përballemi varen nga përballja me pasojat më të gjera të jetës individuale, duke ushqyer një ndjenjë të mirëqenies reciproke. Kur i tregova historinë, Frank nuk u shqetësua. “Njerëzit vdesin. Unë kurrë nuk kam pasur frikë prej saj. E di që po vjen. “ Po ndihesha i lënduar dhe pak luftarak vetë, dhe fillova t’i hedh fakte dhe statistika përsëri. “Njerëzit po luajnë ruletë ruse me jetën e fqinjëve të tyre, në emër të lirisë, dhe numrat tregojnë çmimin,” ia ktheva. Frank mbeti sfidues. “Liria është më e rëndësishme për mua.”
Imuniteti i tufës e dëshmon këtë, vëren eseistja Eula Biss: “Ata prej nesh që përdorin imunitetin kolektiv, shëndetin e tyre ua kanë borxh fqinjëve tanë.”
Ashtu si shumë amerikanë të djathtë, Frank kohët e fundit ka hequr dorë nga besimi në çdo gjë, përveç mediave konservatore. Me kërkesën e tij, unë i kam dhënë një pseudonim këtu dhe jo emrin e tij. Por ai ka hequr dorë kryesisht nga njerëzit si unë. Ai më fajëson për dështimin për të mbrojtur liritë tona, dhe për mosgatishmërinë për të lënë “fshikëzën” time, për të parë jetën e tij pandemike. Do të doja ta kisha bërë këtë. Por unë kam familjen time për të cilën duhet të kujdesem dhe të shqetësohem.
Herë pas here në mediat sociale, has nëpër meme postimet e Frankut për vaksinën. Mes rritjes së frikshme të rasteve të Covid këtë verë, ai ndau një mënyrë të thjeshtë për të mbrojtur veten nga përhapja e variantit Delta: thjesht mbyllni veshët për të bllokuar lajmet. Ashtu si shumë të tjerë, Frank mbetet i palëkundur në refuzimin e tij për të veshur një maskë ose për të marrë vaksinën. Ai thotë se ai ndoshta ka pasur Covid dhe e ka kapërcyer atë tashmë, i ashpër si ish -presidenti që ai nderon.
Shpresoj që Frank të jetë mirë. Për maskat dhe vaksinat ju pranoni diçka që ai nuk do ta bëjë: të vërtetën e cenueshmërisë sonë, aftësinë tonë për të plagosur dhe plagosur nga të tjerët. Nuk e di kur Frank dhe unë do të flasim përsëri. Por ne mbetemi të ekspozuar ndaj tekave dhe përbuzjeve të njëri -tjetrit. Në një mënyrë apo tjetër, ne do të duhet të kuptojmë se çfarë të bëjmë me shoqërinë e njëri -tjetrit.
Përktheu nga The Guardian: F.g/dosja.al
Iftar dhe politikë, a u prek Muaji i Ramazanit nga politikanët?
WASHINGTON (AP) – Paralajmërimet ishin të qarta: Qeveria afgane kishte të ngjarë të binte sapo trupat amerikane të tërhiqeshin. Por agjencitë e inteligjen...
AFGANISTAN– Pamje drithëruese po bejnë xhiron e rrjetit ku gratë afgane hedhin fëmijët e tyre përtej murit rrethues të Aeroportit të Kabulit me shpresën që fëmi...
KOSOVË-Ministria e Punëve të Jashtme ka njoftuar se katër qytetarë nga Kosova janë evakuuar nga Afganistani. MPJD përmes një njoftimi në ‘Facebook...
KOSOVË – Situata pandemike në Kosovë është përkeqësuar shumë dhe si pasojë Policiae Kosovës është po vazhdon të aplikojë gjoba mbi qytetarët të cilët...
Diplomatët e prekur po marrin mjekim, pas ankesave për dhimbje të forta koke. Sindroma Havana ka prekur shumë diplomatë në botë.Sipas raporteve të mediave, qeve...
AFGANISTAN– Ndryshe nga dy ditë më parë ku talebanët premtuan paqe dhe qeverisje të qetë në Afganistan, një zyrtar taleban Waheedullah Hashimi, e përjasht...
GREQI– Lufta me zjarret vazhdon edhe sot në Greqi ku një vatër e rrezikshme ndodhet në Vilia të Atikës Perëndimore dhe është e aktivizuar prej katër ditës...
AFGANISTAN– Situata në Afganistan pas marrjes së pushtetit nga talebanët vijon që të jetë e rrezikshme.Në një video të publikuar nga CNN gazetarja Clarissa Ward...
AFGANISTAN– Shumë vende të botës kanë nisur operacionet për evakuimin e afganëve nëpër shtetet e tyre për tu sihuuruar atyre paqe dhe siguri.Reuters ka bërë një...
FRANCË– Një sulm i rëndë ka ndodhur mbrëmjen e djeshme në Marsejë të Francës ku si pasojë ka mbetur i vdekur një 14-vjeçar dhe janë plagosurdy...
