Insights

Dilema e një nëne

8 Mars 2019, 06:23 Nga DOSJA

Neser perseri do zgjohem me idete e mbremjes, per nje dite me te mire per femijet e mi, per buzeqeshje me shume , per trishtim me pak. Zgjohem me kete ide dhe dal ne rruge. Ne rruget e lodhura, te pista dhe me njerez te zgjuar mbrapsht qe ne mengjes. Ah, po harrova, pasi kam degjuar lajmet e mengjesit, titujt e gazetave me gazetare qe duket sikur kane fjetur ne redaksi.

Degjoj nje vrasje…. ndiej nje boshllek brenda. Nje grua vritet diku nga bashkeshorti, me pas nje tjeter lloj vrasje si ne filmat mafioz dhe me pas degjoj fjalen “peshqit” gjithandej.
Qe ne kete moment eshte prishur dita ime me deshiren e mire per femijet e mi.

Valle mos bej gabim qe mundohem ti edukoj te duan. Te duan pa kushte, te duan veten ne rradhe te pare, me pas familjen dhe me pas shoqerine. Vertet po i mesoj sic duhet ? Vertet ky eshte indikacioni qe une duhet tu jap ne jete ? Ky eshte shembulli qe duhet te ndjekin ? Te behen te mire, te dashur ne nje vend qe sa del ne rruge perballesh me vulgaritet, absurditet dhe mendjengushtesi, pa permendur zemergjeresine nuk ka vend per te.

Jam konfuze dhe s’di si te veproj, parimet, apo motivi i sotem i jetes se femijeve me instagrame boshe vezulluese. Nje shpirt te bukur, apo sistemi i kalbur brenda, i mbuluar me valut jashte. Ti mbyll femijet ne epruvet me parimet e mia gati irreale ne ditet e sotme, apo ti mesoj ti çajne syte njeri-tjetrit. Te behen te pandjeshem, cinik, arrogant dhe bosh. Te behen te ftohte qe te ndihen te forte, e te gafurren rrugeve te Tiranes gati per sherr dhe konkurence apo… te jene femijet e mi nje specie e vecante, specie ne zhdukje…..

Dal dhe mundohem te gjej nje motiv. Nje motiv ku mund te kapem, nje motiv ku te shpresoj dhe ne shprese e siper padashje perplasem me dike. Dhe fjales sime “me fal”, i vjen nje pergjigje “dreq”, “ku i ke syte”. Dhe une mbetem gjithmone pa fjale. Gjithmone me le pafjale injoranca, gjithmone me bukos vrazhdedsia. Gjithmone ndihem nje sorkadhe ne pyll midis tufes se uritur te ujqerve. Gjithmone, dhe su mesova njehere te sillem ndryshe.

Ti rris femijet me parimet e mia ne nje xhungel ku do te jene gjithmone pre, eshte si tja japesh vete me doren tende dreken ujqerve. Te dal nga vetja dhe ti edukoj ndryshe eshte si ti mbush me genjeshtra, se ne fund ata si une do veprojne. Perpiqem te kerkoj diku nje fije shprese per femijet e mi dhe mendimet e mia sa vijne e vagullohen, sa vijne dhe pakesohen sa vijne dhe ….
Eci dhe mendoj, ” peshku i madh e ha te voglin “, “peshqit e medhenj”, “aty ku njeriu ha njeriun”, “toke e xanun”, “for rent”. Rruge me emra te cuditshem . Pyetjet e mia pa pergjigje,..

Ka nje fatalitet ne shoqerine shqiptare, ku shtresat shoqerore jane perzjere aq keq saqe nuk arrin te kuptosh se kush eshte kreu e kush bishti. Ku tallavaja ekspozohet ngjitur me muziken klasike, ku lirika eshte thjeshte e shkuar. Ku qoftet dhe byreku me dhalle jane menuja kryesore e diteve tona, ku historia ndryshon ne varesi te sistemeve, ku serialet indiane dhe otomane mbysin thellesisht frymen europiane. Ku aroma e shijes perzihet me vulgaritetin.

Neser do zgjohem perseri me te njejten ide, sepse une jam nene e si e tille s’mund ti le femijet e mi te hutuar ne nje bote te vorbulluar me kazane e pa kazane, me çudira 3 ditore, me njerez qe vetem japin mend dhe bejne parimorin neper kafe. Me njerez qe rrihen, apo rrahin dhe perseri shajne ata qe veprojne si ta. Une nuk e pranoj qe femijet e mi te behen pjese e kesaj zallamahie pafund. Ku antivlera eshte kthyer ne vlere dhe derdellit me paturpesine me te madhe duke te imponuar sovranitetin e saj. Une jam nene dhe si e tille instikti ma thote si ti drejtoj femijet e mi me durim, me vullnet, me shprese, me dashuri.
Si une ka pafund nena te tjera, te paekspozuara qe ne thjeshtesine e tyre qendrojne cepave per te mos rene ne sy. Ato nenat me sy te dhimbshur, buzeqeshje te stampuar dhe dashuri pakushte.

Atje tej eshte nje rruge pakrye, e gjate, e lodhshme, sfilitese. Me pret e panjohura e te qenurit prind me te mirat e te metat e veta. Atje tej, do jem une me nje fener ne dore per ti ndricuar sado pak rruge e mjergulluar….

Tirana është boshatisur për ditët e pushimit. Cilën nga ritet e shenjta po ndiqni:

View Results

blog blog dielma e një nëne elsona bedhija mosho dielma e një nëne elsona bedhija mosho