Blog

Simonit nuk ia di as Zoti, jo më zorrzopët e fisit të dhje*ë

Bëra sikur më kérkoi njeri në celular. Gjoja po flisja e dola jashtë. U largova me telefon te veshi e nuk u ktheva më. Sa më dhimbsej Simoni aq po urreja Becin. Dhe ku më mbiu në zyrë një monstër si ky. M’u prish e shtuna,por kishte diell. Po iki jashtë Tirane mendova se ndryshe do më merrte stresi me vete kush e di se ku.Simonit nuk ia di as zoti,jo më zorrzopët e fisit të dhjerë,flisja me vete rrugëve…
Featured image of article: Simonit nuk ia di as Zoti, jo më zorrzopët e fisit të dhje*ë Agim Xhafka

Beci,kështu i thërras Besnikut shokut tim të zyrës,erdhi në lokal kur isha gati duke u ngritur. E kishim lënë që të pinim kafe në orën dhjetë. Si e shtunë donim të bënim biseda të ndryshme nga ato të zyrës.
Sa erdhi as kërkoi falje,as tha mirëmëngjes,por ia nisi:
-Isha te dajë Simoni.
Unë ngrita vetullat dhe ai e mori vesh që nuk po kuptoja ç’po fliste.
-Dy pallate më tutje nga këtu ka shtëpinë. Simoni,daja im. Tani është shumë i moshuar. Me zor lëviz. Mbështetet tek shkopi se gruaja e la para ca vitesh. Eh,ç’grua ishte Sofika!
U qetësua pak,gjerbi kafen me zhurmë e vazhdoi:
-Simoni këtu ka jetuar terë jetën e tij. Shtëpinë e ka pasur si hotel non stop. Vinin nga Korça vargan varganë. Për vizita te mjeku,për sebepe,për shérbime,per studime. Nuk kishte ditë që ajo hyrje dy dhoma e një kuzhinë mos mbante në barkun e vet të paktën 6 mysafirë në natë. Shto dhe kater që ishin vetë të zotët e plot dhjetë frymë ishte normalja atje. Daja kishte një djalë. Atëhere jetonte dhe e ëma e tij. Të dashur e të pritur të gjithë. Buzagaz sa trokisnim te dera. Atje mbaj mend që vija verës që kur isha fëmijë. Dhe cdo vit. Jo vetëm unë,por edhe vëllai e motra. Kështu dhe fëmijët e xhaxhallarëve e të tezeve. Si konvikt i madh kthehej verës shtëpia.
Mbaj mend kur edhi Nesti,kushëriri ynë. I sëmurë me një gjendër në grykë. Ia shtynë dy muaj operacionin e rrinte shtrirë te krevati martesor i dajë Simonit. Se i rrinte mbi kokë e shoqja dhe dy vajzat. Daja me Sofinë flinin kruspull në divanet e dhomë së ndenjes.
Daja ka bërë shumë per të gjithë. Edhe kur dajat e tjerë apo xhaxhallarët zbrisnin për shérbim në ministri atje flinin dhe hanin. Dietat i harxhonin për blerje këpucësh apo ushqimesh. Ktheheshin me çanta plot në Korçë. Edhe ne kur ishim studentë të shtunë e të djelë te daja shkonim. Atje laheshim,flinim dhe ushqeheshim. Shisnim latat e mencës të atyre ditëve dhe me ato lekë pinim ndonjë birrë me dashnoret që kishim si studentë. Ej,se m’u kujtua. U sëmura nga një grip i egër një vit. Nuk e beson,por vrapuan te Qyteti Studenti daja me Sofikën. Dhe në dorë mbanin një tenxhere të vogël me supë pule. Një javë rresht erdhën të më shihnin. Si prindër e shkuar prindërve.
-Të thashë që kishte një djalë?-më pyeti.
Pasi tunda kokën vazhdoi:
-Djali i vdiq para shumë viteve. Ishte anemik,kishte mungesë hekuri. Duhej të ushqehej më mirë,i thanë mjekët. Po si do ushqehej ai më shëndetshëm kur ne me kuç e me maç fusnim lugët te tenxherja e tyre?! Dhe më vjen plasje dhe inati më rrëmben kur nga gjithë ata nipër,mbesa,kushërinj e fis që jemi shtrirë atje askush nuk i sjell dajë Simonit qoftë dhe një paketë kafe. E di sa veta kemi qënë një natë vetëm në një dhomë ? Plot trembëdhjetë. Në krevat,në kolltuk,pértokë. Më shumë se një ekip futbolli. Ja,pra ajo zemër e madhe tani ecën mbështetur mbi një bastun. E nuk ka jo vetëm ndonjë njeri pranë,por merr dhe gjysëm pension. Se nuk iu gjendën disa vite punë e kur kërkoi ndihmë i thamë se s’kemi kohë,jemi nëpër punëra.
Por nuk e kapérdij dot që askush jo vetëm nuk e ndihmon,por nuk i fal as dhe dy lekë. Kopraci e tmerrshme,mosmirënjohje e pakufi. E daja qesh gjithmonë. Sa hyra që e pashë më tha në donja një mollë. Ia kishte falur komshiu. Terë jetën kështu,vetëm jepte e jep. Nuk ndryshon i miri.
U preka dhe e pyeta:
-A i le ndonjë lekë tani që ishe atje?
Më pa në sy,sikur u mendua dhe:
-Më shkoi ndër mend. Doja me zëmër,por…
-Por?- e nxita.
-Por nuk kisha të thyera. Kisha veç një dhjetëmijëshe. Do blija katër birra se pres pér drekë një shoqe të gruas me burrin. E qortova veten. Po mbaj të thyera,o njeri. Mbaj se ia ke borxh dajë Simonit.
Bëra sikur më kérkoi njeri në celular. Gjoja po flisja e dola jashtë. U largova me telefon te veshi e nuk u ktheva më. Sa më dhimbsej Simoni aq po urreja Becin. Dhe ku më mbiu në zyrë një monstër si ky. M’u prish e shtuna,por kishte diell. Po iki jashtë Tirane mendova se ndryshe do më merrte stresi me vete kush e di se ku.
Simonit nuk ia di as zoti,jo më zorrzopët e fisit të dhjerë,flisja me vete rrugëve…

Vini re: titulli është redaksional. 

Shto Koment