Editorial

Pas masakrës në Christchurch, muslimanët kanë nevojë për më shumë se sa lutjet dhe mendimet tuaja

  • 28-vjeçari ekzekuton 49 persona në 2 xhami, horrori transmetohet live (VD)
  • Mizoritë si kjo do të ndodhin sërish përderisa mediat dhe politikanët krijojnë një klimë në të cilën mund të lulëzojnë idetë ekstremiste të djathta.
    Featured image of article: Pas masakrës në Christchurch, muslimanët kanë nevojë për më shumë se sa lutjet dhe mendimet tuaja

    Ka një rëndësi të caktuar fakti që zgjohesh herët në mëngjes dhe planet e tua të vetme janë që të shkosh në lutjen e të Premtes bashkë me familjen tënde, por zbulon se në anën tjetër të botës njerëz si ti teksa bëjnë të njëjtën gjë që ti bën çdo të premte, janë therur e vrarë.

    Reagimi im i parë pasi dëgjova për masakrën në Christchurch ishte një boshllëk. Mund t’i lexoja fjalët dhe i kuptova, por për pak çaste nuk kisha ndonjë reagim të dukshëm emocional. Jo sepse nuk më interesonte për atë që kishte ndodhur, por sepse ishte një gjë aq e madhe saqë ishte shumë e vështirë për t’u pranuar dhe për të reaguar menjëherë.

    Reagimet e shumë njerëzve, si të politikanëve dhe të atyre që njihen personalisht me mua, i kam mirëpritur. Ata kanë qenë të sjellshëm dhe kanë qenë të mëshirshëm dhe kanë patur qëllim të mirë. Është e qartë se ka shumë të lënduar dhe të zemëruar nga kjo mizori.

    Por ajo që nuk arrijnë të kuptojnë është se ne nuk kemi nevojë për mendimet dhe lutjet tuaja. Mendimet dhe lutjet mund të jenë të dobishme për të vdekurit, dhe ata mund t’u japin ngushëllim të afërmve të të vdekurve, por nuk bëjnë asgjë për ne të tjerët që jemi gjallë. Mendimet dhe lutjet tuaja nuk do të shpëtojnë jetën tonë, ndërsa veprimet e politikanëve dhe medias padyshim i shkatërrojnë ata.

    Çdo ditë, njerëzit si unë janë subjekt i një sulmi mediatik. Çdo ditë, ne jemi të demonizuar, nga njerëzit që i bëjnë ligjet tona dhe nga njerëzit që kanë ndikim të rëndësishëm mbi opinionin publik. Dhe kur them “ne”, unë nuk do të thotë vetëm muslimanët. Sepse nuk janë vetëm muslimanët që po humbasin jetën e tyre në duart e nacionalizmit ekstremist të djathtë, por edhe hebrenjtë, hindutë dhe njerëzit e zinj. Sepse kur fashizmi vjen, nuk pyet se në cilin grup të ndryshmish je. Gjithçka di është se je i ndryshëm dhe kjo gjë nuk ju pëlqen.

    Zemërimi im dhe dhimbja ime nuk zvogëlohen kur një person hebre ose hindu është vrarë. Ne jemi të gjithë njerëz dhe kjo është e mjaftueshme për ne që të ndiejmë zemërim dhe dhimbje. Është e qartë se shumë persona kanë një ndjenjë njerëzimi të përbashkët me ata që synohen të sulmohen. Këto emocione nuk janë specifike për njerëzit me ngjyrë, ose për pakicat fetare. Ne nuk i posedojmë ato. Por njerëzit të indinjuar nuk e kuptojnë se si është të jetosh një jetë me një nivel alarmi konstant.

    Si nuk mundëm? Ne kemi kaluar 20 vitet e fundit duke parë botën rreth nesh teksa ndryshon vazhdimisht. Luftërat e pafundme në Lindjen e Mesme. Flitet për “përplasjet” e ideologjisë dhe kulturës. Fëmijët refugjatë u lanë të vdisnin në det. Skandali i Ëindrush. Nacionalistët e Rightëing morën platforma që askush nuk do t’i kishte ëndërruar t’i kishte në vitet 1990. Ishte një kohë kur vetë nocioni i liderëve të partive ekstremiste u kritikua rëndë nga gati të gjitha lagjet.

    Këto ditë ne kemi racistë dhe ekstremistë në television gjatë gjithë kohës, dhe nuk u lëviz as qerpiku njerëzve me pozita që kanë mundësi të ndikojnë në këtë situatë.

    Ata që janë në pushtet e kanë bërë të qartë qëndrimin e tyre: Duan të pushtojnë vendet tona, të plaçkisin burimet tona, por nuk na duan as në vendet e tyre. Ata e vlerësojnë vajin tonë, por ata nuk na vlerësojnë ne. Ata mbajnë fjalime ‘interesante’ por veprimet e tyre tregojnë një urrejtje të legjitimuar dhe pakicat vdesin për shkak të saj. Ndoshta ju nuk jeni dakort, por është e vërteta.

    Kështu që, ne nuk kemi nevojë për mendimet dhe lutjet tuaja. Ne kemi nevojë që të mbrohen të drejtat tona. Ka shumë njerëz të mirë dhe të guximshëm që e bëjnë këtë çdo ditë, por shumë shpesh e bëjnë këtë në një klimë që është qëllimisht armiqësore. Ne kemi nevojë që politikanët dhe mediet të mbrojnë të drejtat tona.

    Ata krijuan një ‘mjedis’ ku radikalizmi lulëzoi dhe tani është detyra e tyre ta kthejnë atë në vendin e vet. Kjo nuk është detyrë e vogël, teksa vetëm para disa orësh ndodhën vrasjet në Christchurch, senatori australian Fraser Anning në ​​një deklaratë fajësoi shtimin e muslimanëve për atë që ndodhi. A do të dënohet ai nga njerëzit, zërat e të cilëve kanë rëndësi? A do të sanksionohet ai në ndonjë mënyrë kuptimplote? Apo do t’i lejohet të vazhdojë të përhapë gjuhën e urrejtjes?

    Politikanët dhe shtypi mund të mbajnë fjalimet e tyre të rëndomta. Ato nuk kanë kuptim nëse nuk shohim veprime pas tyre. Është koha për të mbajtur një qëndrim. Mbrojini të drejtat tona. Mbrojini nga terrorizmi. Përdorni qëndrimin tuaj për të dërguar një mesazh të qartë se urrejtja nuk ka vend në shoqëri. Mos u jepni një platformë ekstremistëve. Mos pretendoni se nacionalizmi i bardhë nuk është një kërcënim për të gjithë ne. Kini guximin të ngriheni për të drejtat tona si qytetarë.

    Shumë kanë vdekur. Më shumë do të vdesin nëse nuk veproni. Historia do t’ju gjykojë për këtë gjë.

    (f.m/dosja.al)

    Shto Koment