Blog

Ndonjë mësim nga Gjermania për shqiptarët e rinj dhe shqiptaret e reja dhe pse sot na duhen njerëz si Ardian Klosi

Në zgjedhjet për Parlamentin Europian 33 për qind e gjermaneve dhe gjermanëve nën moshën 30-vjeçare kanë votuar për Partinë e Gjelbër. Në viset shqiptare ambienti po shkatërrohet egërsisht, por temat ekologjike nuk janë të rëndësishme. Por, kudo në viset shqiptare ka nevojë urgjente për parti ekologjike. Dhe kudo na duhen aktivistë si Ardian Klosi.
Featured image of article: Ndonjë mësim nga Gjermania për shqiptarët e rinj dhe shqiptaret e reja dhe pse sot na duhen njerëz si Ardian Klosi Publicisti, Ardian Klosi.

E ardhmja e politikës në Gjermani duket se është e gjelbër. Të rinjtë nuk u besojnë as socialdemokratëve, as konservatorëve. 33 për qind e gjermaneve dhe gjermanëve nën moshën 30-vjeçare kanë votuar për Partinë e Gjelbër. Mbi 2,5 milionë votues në Gjermani kanë braktisur socialdemokratët dhe konservatorët dhe kanë votuar për të gjelbrit. Tradicionalisht të gjelbrit gjermanë kanë mbajtur pozicione shumë të favorshme ndaj shqiptarëve në Ballkan. Në vitet ’90 janë angazhuar për strehimin e refugjatëve nga Kosova, më 1999 kanë përkrahur çlirimin e Kosovës nga NATO-ja, pas luftës kanë qenë ndër të parët që kanë përkrahur pavarësinë e Kosovës.

A mund të nxirret në viset shqiptare ndonjë mësim nga vota e të rinjve gjermanë? Kudo – në Kosovë, në Maqedoni, në Shqipëri – nuk i kushtohet rëndësi ambientit. Ndërtohen hidrocentrale që shkatërrojnë lumenjtë në Shqipëri. Kudo nga Mitrovica në Strugë e deri në Sarandë nuk ka planifikim serioz hapësinor. Shkatërrohet toka e bukës, ndërtohen shtëpi pa kriter. Në shumë qytete tashmë është shkatërruar substanca urbane. Planifikimi urban kryesisht drejtohet nga mjeshtër të korrupsionit, jo arkitektë me ndjenjë për hapësirën publike.

(Qendra e Tiranës është një përjashtim, por nuk është ngushëllim, sepse tabloja e përgjithshme mbetet e zymtë). Qytete si Prishtina, Tetova, Shkupi janë ndër më të ndoturat në Europë. Po planifikohet ndërtimi i një termocentrali të diskutueshëm afër Prishtinës. Pothuaj çdo i ashtuquajtur çlirimtar ka nga një gurthyes. Dhe asnjë qytet nuk ka impiante për trajtimin e ujërave të zeza. Ndotja ka marrë përmasa alarmante. Po të mos ishin investimet nga Zvicra dhe shtete të tjera perëndimore shumë fshatra e qyteza të Kosovës ende do pinin ujë të papastër.

Ka disa muaj që kudo nëpër botë organizohen protesta për mbrojtjen e ambientit. Një vajzë nga Suedia është bërë yll botëror me angazhimin e saj për mbrojtjen e ambientit. Athua çfarë ëndrrash, planesh e shqetësimesh kanë gjimnazistët shqiptarë në Pukë, Prizren apo Pollog? A janë fare të politizuar apo kanë vetëm një ëndërr: të emigrojnë. Në programet e partive politike sa për sy e faqe flitet edhe për ambientin. Por mbrojtja e ambientit nuk është temë me të cilën merret seriozisht ndonjë politikan shqiptar. Konsumi, kapitalizmi i pafrenueshëm, shkatërrimi i pyjeve, ndotja e natyrës, kaosi në trafik – nga të gjitha këto po u zihet fryma shqiptarëve kudo. Kur pret një orë për të depërtuar në qendër të Tiranës, atëherë gjendja është alarmante. Kur nga Veterniku në qendër të Prishtinës të duhen 40 minuta – atëherë duhet vënë gushtin në kokë dhe menduar për koncepte të tjera. Por në Kosovë i vetmi koncept është: autostrada. Jo hekurudha, që do të ishte shumë me ekologjike. Jo edukimi i njerëzve që të mos marrin veturën edhe kur duhet të ecin 100 metra për të shkuar te bukëpjekësi i lagjes.

Kudo në viset shqiptare ka nevojë për parti ekologjike. Kudo në viset shqiptare ka nevojë urgjente për qytetarë si Ardian Klosi, të cilin e mbyti Shqipëria që shkatërron Shqipërinë. Në njërin nga shkrimet e tij plot dhimbje Klosi shkruante: «Kam parë me sytë e mi ç’ndodh me monumentet e natyrës në Shqipëri, kam filmuar, kam fotografuar se si shpërthen një shtet i obsesionuar pas ndërtimit të rrugëve, në emër të ‘Rrugës së Arbrit’, faqet e kanionit te shkalla e Tujanit dhe lë të rrokullisen pa asnjë të keq mollokët e shkëmbinjve brenda në lumë; kam parë se si çel gurore në pikat më të bukura (ku lind dielli, te Qafa e Priskës?

Aty po e hapim një gurore), kam parë si lejon restorant anë Syrit të Kaltër për të lundruar brenda ujërave të kthjellëta bidonë e kanaçe sa të duash, por që të zbathet deri në këtë pikë sa të nxjerrë në ankand edhe Rozafën, Apoloninë, Butrintin, kjo të shkakton një ah nga fundi i shpirtit dhe ndonjë britmë të llojit: ‘Si mund ta quanim ne tradhtar mbretin Zog që u fali jugosllavëve Shën Naumin? Po ai e paska shpëtuar atë manastir me nam, a thua se parashikoi ç’takëm drejtuesish do të merrnin në dorë fatet e kujtesës kolektive shqiptare!’ Kam frikë se po shkojmë drejt një 100-vjetori përherë e më të zymtë, përherë e më mosbesues ndaj një pavarësie që në të vërtetë s’është.»

Po shkojmë drejt 110 vjetorit të pavarësisë së Shqipërisë, u bënë më shumë se dy dekada prej se Kosova është e pavarur – dhe gati asgjë nuk ka ndodhur sa i përket mbrojtjes së ambientit. Ndërsa lexoni këtë shkrim, oligarkët fërkojnë duart dhe gëzohen që po ndërtojnë një hidrocentral në luginën e Valbonës, ndërsa firmat turke mbi Sarandë pasurohen nga hidrocentralet dhe Saranda gjatë verës nuk ka ujë. Shqiptarët? Klosi i shihte kështu: «Jetojnë në mes plehut dhe thonë «s’ka problem» / Po nga ta kthejnë kokën do gjejnë veç probleme / Telashe dhe halle një mal me probleme / U ikin me vrap, i ndeshin përballë / U mbyllin një portë, u hyjnë në oxhak / I djegin me flakë, u ngjiten në kokë / Po s’jepen ata dhe kokën e ngrenë Dhe gjejnë pakëz sa për të thënë «s’ka problem» / Ngrihen shulaten / Sfiliten rropaten».

Shto Koment