Aktualitet

La Reppublica shkrim kundër Edi Ramës: I mbylli gojën medias dhe shkatërroi Teatrin Kombëtar

Nëse në vitin 2003 Shqipëria renditej në vendin e 34-të nga 186 vendet në Indeksin e Lirisë së Shtypit të Reporterëve pa Kufij, sot nuk ngjitet më lart se vendi i 84-të. Kjo është arsyeja që vitin e kaluar vendi nuk u trondit nga gazetat vëndase por nga Bildi gjerman, e cila denoncoi shitjen e votave për zgjedhjet e vitit 2017.
Featured image of article: La Reppublica shkrim kundër Edi Ramës: I mbylli gojën medias dhe shkatërroi Teatrin Kombëtar Foto ilustruese

ITALI- Më 7 maj, Kryeministri shqiptar Edi Rama njoftoi se masat anti-Covid i kanë ditët e numuruara. Kanë qënë muaj të tërë me mbylljeje të rreptë, të cilat kanë bërë të mundur gjithsesi, që Shqipëria të mbajë nën kontroll përhapjen e virusit dhe viktimat, pavarësisht emigrimit kronik të mjekëve dhe infermierëve nga kjo zonë, Ballkanit, i cili tani shqetëson Evropën. Më 17 maj, para se të rikthehet normaliteti, ka një gjë të fundit për të bërë: rreth orës 4 të mëngjesit një buldozer arrin në qendër të Tiranës dhe, në heshtjen e grumbulluar nga gjashtëdhjetë netët e shtetrrethimit mjekësor, shkatërron Teatrin Kombëtar.

Ky veprim nxiti një lëvizje popullore të pastër në mbrojtje të teatrit, dhe pavarsisht paralajmërimit nga Presidenti i Republikës dhe një çështjeje në pritje në Gjykatën Kushtetuese: nuk pijnë ujë, ndërtesa historike e projektuar në 1939 nga italiani Giulio Bertè duhet të bjerë para modernizimit të ngutshëm. Skandali është shumë i madh, dhe dëmtimi i imazhit për Edi Ramën, artisti që pas njëmbëdhjetë vjetësh si kryetar i Bashkisë së Tiranës dhe shtatë si kryeministër, që ende po mundohet ta konsiderojë veten politikan, mbase i pariparueshëm. Por a nuk ishte ai udhëheqësi model i një vendi i nisur drejt zhvillimit ekonomik dhe pranimit në Bashkimin Evropian?

Faksimile e shkrimit

Dy vjet më parë, ne intervistuam Edi Ramën me rastin e botimit italian të librit të tij mbi përvojën si kryetar. Ai kishte fjalë të hidhura për paraardhësin e tij Sali Berisha, i cili shkëmbeu veten për njerëzit dhe interesat e tij për të mirën e përbashkët. Megjithë energjinë, kulturën dhe shumë gjuhë që flet bukur, ish artisti sot duket të kopjojë të njëjtën shëmbëlltyrë të parardhësit të tij.

“Në Shqipëri ne themi se mandati i parë i qeverisë i kushtohet punës, e dyta pushtetit”, thotë Afrim Krasniqi, kreu i Institutit të Studimeve Politike në Tiranë. “Rama nuk bën përjashtim dhe që nga rizgjedhja në 2017 ai ka humbur rolin e tij të reformës”. Politikisht, Shqipëria ka qenë në gërmadha që para tërmetit nëntorin e kaluar: “Një vit më parë opozita bëri gabimin e braktisjes së parlamentit” vazhdon Krasniqi. “Por një kryeministër i përgjegjshëm do të kërkonte dialog, në vend të kësaj, Edi Rama përdori tone gjithnjë e më agresive.”

Nën sytë e institucioneve evropiane, farsa e zgjedhjeve lokale të 30 qershorit që çoi në bojkotimin e opozitës i dhuroi 100% të komunave Partisë Socialiste. Në Tiranë, kryetari u rizgjodh me 94.2 përqind. A mund të hyjë në Evropë një vend që i dorëzohet një partie të vetme?

Në realitet, përkundër unanimitetit të dukshëm, përplasja politike po nxehet gjithnjë e më shumë. Basir Collaku është një gazetar i opozitës. Në prill të vitit 2019 u kërcënua me vdekje, dy muaj më vonë ai e rivendos veten në një editorial me titull të kthjellët me titull : A duhet ta vrasim Edi Ramën ? Po ashtu vitin e kaluar, shtatë organizata evropiane i kërkuan Kryeministrit të mos i quante më operatorët e mediave “kazan”: “Midis censurës dhe vetë-censurimit, informacioni i pavarur tani kufizohet në mediat sociale, me iniociative individuale të gazetarëve “, thotë Besar Likmeta, reporter i rrjetit hetimor BIRN. “Por ligjet e reja kundër shpifjes kanë për qëllim të eliminojnë madje edhe këto thashethemet e mbetura.” Kur në vitin 2015 Likmeta zbuloi lidhjet midis mafies dhe disa politikanëve, Edi Rama e kërcënoi atë me një proces gjyqësor: “Procedimi gjyqësor nuk erdhi kurrë”, thotë reporteri të Premten. “Por klima për gazetarët është shumë e rëndë: për të mos u sulmuar, duhet të kufizohesh në mendime, sapo të nxjerësh faktet , të fusin në shënjestër”.

Për më shumë bëhu pjesë e grupit më viral në Facebook, Dosja.al

Nëse në vitin 2003 Shqipëria renditej në vendin e 34-të nga 186 vendet në Indeksin e Lirisë së Shtypit të Reporterëve pa Kufij, sot nuk ngjitet më lart se vendi i 84-të. Kjo është arsyeja që vitin e kaluar vendi nuk u trondit nga gazetat vëndase por nga Bildi gjerman, e cila denoncoi shitjen e votave për zgjedhjet e vitit 2017. Opozita u ngrit, ndërsa kryeministri njoftoi se kishte paraqitur një ankesë në Gjermani: “Në atë komb të bekuar, ku dinjiteti personal është një vlerë e paprekshme, më në fund do të kuptoni se kush ka të drejtë dhe kush është i gabuar!”. Një vit më vonë, padia tërhiqet në mënyrë të heshtur.

Midis qeverisë dhe opozitës, ankesave dhe padive, shqiptarët, veçanërisht të rinjtë, preferojnë ta shohin veten e tyre: gati katër nga dhjetë të diplomuarit të punojnë jashtë vendit, ndërsa 70 përqind e 30-vjeçarëve synojnë të emigrojnë sa më shpejt. Vitet e rritjes ekonomike nuk e kanë ndryshuar plotësisht botën e punës: ndoshta edhe sepse, siç siguroi Rama në një takim të famshëm me Matteo Renzi, “këtu nuk ka sindikata”. Ishte viti 2014. Pesë vjet më vonë, minatorët e Bulqizës u përpoqën të gjenin një: disa ditë pas regjistrimit zyrtar të Unionit të Minatorëve të Bashkuar, udhëheqësi Elton Debreshi u shkarkua në vend. Pas disa javësh është radha e tre bashkëluftëtarëve të tjerë: “ëhtë gjithçka e paligjshme, ne kemi hyrë në grevë, por për median shqiptare thjesht nuk ekzistojmë,” thotë Debreshi.

Miniera kryesore në Bulqizë është në pronësi të Samir Mane, burrit më të pasur në vend. Nxjerrja e kromit po lulëzon, dhe nuk ka të ndalur as në muajt e bllokimit: “Por pagat tona nuk kalojnë 500 euro në muaj” vazhdon sindikalisti. “Ne kemi nevojë për rritje pagash, pagesa aksidentesh dhe një qeveri më pak e lidhur me interesat e oligarkëve.” Në Shqipëri në vitin 2020, thjesht për të ekspozuar këto kërkesa, Elton Debreshi për momentin ka nevojë mbi të gjitha për një punë.

Përballë shumë të metave politike dhe sociale, institucionet evropiane e kanë paralajmërua por nuk e kanë goditur: “Për Brukselin Edi Rama ka meritën e garantimit të stabilitetit të brendshëm dhe marrëdhënieve të mira me fqinjët”, thotëi politologu Krasniqi. “Por Shqipëria ka nevojë për demokraci dhe respekt për institucionet më shumë sesa stabilitet.” Dhe përkundrazi njeriu i fortë ka hedhur në tabelën e buletinit edhe një trofe tjetër politik: “Kishin vite që Kryeministri donte të hiqte qafe Teatrin Kombëtar, por ishte gjithsesi një ndërhyrje e papritur dhe e dhunshme”, thotë Jonida Gashi, antropologe që promovoi një letër proteste firmosur nga shumë artistë. Teza e peticionerëve është se, veçanërisht jashtë, magjepsja për Ramën ka lënë në hije dështimet e politikave të tij: «Në 7 vjet ai privatizoi gjithçka, dhe me ndërhyrjen brutale të 17 majit ai tregoi se çfarë duhet të presim nga ligjet e reja të sigurisë ».

Si zakonisht, Kryeministri reagoi duke folur për një “ortek të gënjeshtrës”. Por atë natë ai la gjurmën e tij. Për Gashin, Teatri Kombëtar kishte mbi supe shumë histori për ta zhdukur në atë mënyrë: “Kushdo që e shkatërroi do të paguajë një çmim shumë të lartë”. Edhe Krasniqi është i bindur për këtë: “Gjëja më e rëndë është se duke shembur Teatrin, ai pushoi së qeni artist”. Mbetet vetëm politikani që beson se është populli.

(Përkthyer nga La Repubblica)

Shto Koment