Dikur

Jam rritur në Shqipërinë Staliniste, ku votimi ishte i kotë! Në Britani është thelbësore

Dita e zgjedhjeve është dita kur të gjithë qytetarët kanë pushtet të barabartë. Është detyra e çdo qytetari të përdor votën në emër të atyre që nuk mund të votojnë.
Featured image of article: Jam rritur në Shqipërinë Staliniste, ku votimi ishte i kotë! Në Britani është thelbësore Imazhi i Enver Hoxhes mbi një mur

TIRANË- Kurrë nuk kam votuar në një palë zgjedhje. Jo sepse dua, por sepse kam nevojë. Për gjithë jetën time deri më tani që jam rritur, kam qenë një emigrante. Unë kam jetuar në vende të huaja, për një kohë të mjaftueshme sa të për t’u kujdesur për politikën e tyre, por asnjëherë aq sa duhet për t’u kualifikuar për nënshtetësi.

Unë u rrita në Shqipërinë Staliniste, një vend ku votimi ishte një ritual absurd i kryer në mënyrë ciklike nga qytetarë që e dinin se zgjedhjet ishin të kota. Çdo katër vjet, prindërit e mi do të zgjoheshin në orën 4 ose 5 të mëngjesit dhe do të vraponin për në stendën e votimit, duke pasur parasysh që dështimi për t’u paraqitur së pari mund të konsiderohej një veprim i sabotimit.

Disa orë më vonë, i vetmi kanal televiziv ekzistues shpalli triumfalisht rezultatin: e vetmja parti që është në gjendje të garojë zgjedhjet kishte fituar 100% të votave me pjesëmarrje 100%. Zgjedhjet veprojnë si një lloj konfirmimi periodik që dëshira e njerëzve dhe ajo e partisë ishin të njëjta. Ndërsa slogani zyrtar i kësaj partie ishte: “Vota, vota është një plumb për armiqtë tanë imperialist dhe revizionist”.

Shpesh pyesja veten: meqë zgjedhjet ishin qartësisht largpamëse, pse nuk u shfuqizuan? Ndoshta kjo ndodh sepse ato konsiderohen si një sinjal i përparimit, pavarësisht se ku jeni. Përhapja globale e drejtësisë universale ishte, si heqja e skllavërisë, një nga ato ngjarje historike që mendohet të dëshmonte harkun e universit moral të përkulur drejtësisë. Ky premtim shpesh herë nuk përmbushet në praktikë dhe prandaj ka tendencë të injorohet. Këtu tregon analogji dhe skllavëri: asnjë komb bashkëkohor nuk mund të rivendoste legalisht skllavërinë, edhe pse miliona njerëz jetojnë në kushte skllavopronare. Sot, çdo komb pretendon të jetë një demokraci, pa marrë parasysh sa është zgjedhja e saj. Askush nuk do të guxonte t’i shfuqizonte ato.

Ka mënyra për të përmirësuar paaftësinë tuaj për të votuar në vendin ku jetoni. Dikush mund të votojë në vendin e origjinës, nëse lejojnë rrethanat. Ose angazhohuni në forma të tjera të politikës,  si të qenit anëtar i një partie, të protestosh ose të godasësh fort për  gjërat që  mendon se nuk janë të duhura. Por jo të gjithë kanë privilegjin të ndërmarrin këto veprime: ka migrantë për të cilët vështirësitë e jetës, rreziqet e punëdhënësve dhe presioni për t’u pajtuar janë aq të mëdha sa që asnjë nga këto nuk është e mundur nga distanca.

Sigurisht, ka edhe miliona qytetarë të tjerë  që zgjedhin të mos votojnë. Ata mund të përballen me kufizime të ngjashme për kohën dhe lirinë e tyre,  ose thjesht mendojnë se të gjithë politikanët janë të njëjtë, dhe se zgjedhjet kanë shumë pak rëndësi. Por kjo zgjedhje për të mos votuar do të jetë e njëjtë sikur të mos kesh zgjedhje fare. Ata që nuk kanë aftësi të votojnë gjithashtu nuk kanë aftësi të prishin votat e tyre.

Votimi është thelbësor për legjitimitetin demokratik. Duke zgjedhur ata që na përfaqësojnë në parlament, ne kemi një thënie në ligjet që do të na qeverisin në të ardhmen. Pa e thënë këtë, ne thjesht i bindemi rregullave që janë autorë nga të tjerët. Larg të qenit mjeshtër i fatit tonë, ne i nënshtrohemi vullnetit të të huajve.

Institucioni qendror i demokracisë liberale është zgjedhja e përfaqësuesve në interval të rregullt. Ne duhet të zgjedhim deputetë në bazë të politikave që ata premtojnë të paraqesin dhe të vlerësojnë dëshirën e këtyre politikave bazuar në vizionin e partive që ata përfaqësojnë. Edhe pse ato zakonisht keqpërdoren në shtyp, pa partitë politike demokracia do të përbëhej nga një rregull arbitrar nga individët. Roli i palëve dhe historia e tyre, antagonizmi i tyre i ndërsjellë, trashëgimia që ata përfaqësojnë dhe parimet për të cilat ato mbështeten,  ndihmojnë qytetarët të krijojnë pikëpamjet e tyre për çështje me shqetësim të përbashkët.

Në rastin ideal, zgjedhjet janë një ngjarje paradigmatike gjithëpërfshirëse në jetën e një komuniteti politik demokratik. Slogani “një person, një votë” përshkon mjeshtërisht potencialin egalitar të institucioneve demokratike. Sigurisht, në realitet, pasuria dhe fuqia shpërndahen në mënyrë të pabarabartë në shoqëritë kapitaliste, sa që aftësia e një pakice të pasur për të formuar axhendën dhe për të ndikuar në vendimet politike, shtrembëron debatin dhe çorodit idealin e përfaqësimit demokratik.

E megjithatë, ekziston kjo një ditë, dita e zgjedhjeve, në të cilën të gjithë qytetarët kanë fuqi të barabartë. Nuk ka rëndësi nëse jeni i ri apo i moshuar, një grua apo një burrë, homoseksual apo i drejtë, i pasur apo i varfër, shumë i artikuluar ose mezi i arsimuar, një politikan profesionist apo thjesht një pastrues.

Nuk ka rëndësi nëse jeni Mike Ashley apo Brenda nga Bristol. Secili person ka një dhe vetëm një votë, dhe, në ditën e zgjedhjeve që një votë ka potencialin të bëjë ndryshime.

Në qoftë se,  ju nuk jeni një qytetar i këtij shteti, atëherë dikush tjetër do të votojë dhe do të bëjë fatin tuaj, dhe pasojat e vendimeve të tyre do të jenë më dramatike për  ju.

Në këtë rast, dita e zgjedhjeve nuk do të jetë më një shprehje e përfshirjes, por një kujtesë e rreptë e përjashtimeve që vazhdojnë të përshkojnë shoqëritë liberale, megjithë premtimin e tyre për përfaqësim efektiv. Dita e zgjedhjeve është kur diferenca midis atyre që i përkasin dhe atyre që nuk e pohojnë publikisht.

Më 12 dhjetor, shumë migrantë të huja në Mbretërinë e Bashkuar si dhe qytetarët vendas  p do të votojnë në zgjedhjet e parakohshme britanike.

Kjo është arsyeja pse votimi është thelbësor. Është një përgjegjësi, përgjegjësi e atyre që kanë fuqinë e votës për të ushtruar atë fuqi në emër të atyre që nuk e bëjnë. Sigurohuni që ta përdorni.

Burimi: Theguardian 

A.C/Dosja.al 

Shto Koment