Dikur

DASHNORI I HALLIT… (Tregimi i së dielës)

Alqi vërtetë qe i pashëm. Kur u burrërua qysh larg rrezatonte hijeshi. Veçse vajzat e fshatit sa e fshiknin me ca shikime e nga që ai as fliste e as dëgjonte, kokën e spërdridhnin drejt djelmoshave të tjerë.
Featured image of article: DASHNORI I HALLIT… (Tregimi i së dielës) Foto ilustruese

Alqi prej vitesh e vuante shumë ditën e fillimit të shkollës. Deri sa u rrit qëndronte te oborri i ndërtesës dykatëshe. Me sytë nga dritaret dhe më ca lot që i mblidheshin,por nuk i rrëshqisnin poshtë. Vërsnikët e tij ngjisnin klasat ai rrinte aty,përballë,pa hyrë brenda. Një herë që guxoi turma e fëmijëve po e shtynte dhe e nxorri jashtë. Iu duk se shkeli në zonë të ndaluar,por qe pushime i madh e përpara e vuri gëzimi i nxënësve.
Alqi nuk kishte si ta kuptonte. Kishte lindur edhe shurdh,edhe memec. Nëna e mësoi qysh javën e parë,por u ngushëllua. Zoti të jep djalë,ta jep të bukur,por pa gojë. Se nuk ka rënë dielli veç për ne,ngushëllohej Asija.

Alqi vërtetë qe i pashëm. Kur u burrërua qysh larg rrezatonte hijeshi. Veçse vajzat e fshatit sa e fshiknin me ca shikime e nga që ai as fliste e as dëgjonte kokën e spërdridhnin drejt djelmoshave të tjerë. Alqit zemra i copëtohej dhe fliste në ëndërr me dëshirat,pasionet,epshet. Sikur të donte t’i hapej dikujt nuk mundej. Vetëm e ëma i kuptonte ca shenja. Por jo të tallazeve të tij. Nëpër vite ai rritej e fshati mpakej. Iknin mesoburra,të rinj. Ajo tokë nuk i mbante dot. Mbase ushqimin ua siguronte,ama jeta sot qe plot kërkesa. E kështu erdhi një ditë që vajzat e nuset e reja ngelën pa një mashkull në fshat. Në fakt jetonte Alqi atje,por atë nuk e llogarisnin. U dukej thjesht si send. Ishte trishtim kur nëpër lagje nuk dukej asnjë djalë. Alqi nuk pati shokë të ngushtë. Por të gjithë e kishin shok. Donin ta merrnin jashtë,madje iku dy muaj në Selanik,por nuk ndriti gjë. Jo se nuk dinte gjuhën, por se nuk dëgjonte çfarë i thonin dhe u trondit kaq shumë sa kur u kthyhe në fshat pandehu se erdhi në parajsë. Kurrë nuk do iki më,i premtoi vetes. Fshati pa djem ngjiste si gjella pa kripë. Delte mbasdite nga qendra e shihte plot vasha të bukura. Burrat e të dashurit u dërgonin rroba e para. Ndaj ato shkëlqenin. Shihnin njëra tjetrën,por u ngelej shikimi dhe te Alqi. Ka sy të bukur,thoshte njëra. Trup atleti,fliste tjetra. Djali nuk kuptonte këtë interes dhe skuqej. Natën u gëzohej shikimeve. Por një mbasdite te dera e shtëpisë iu faneps Vjollca,nusja e Ladit.

-S’kam ku të qaj hallin,-ia nisi ajo- Më duket se Ladi është lidhur me një greçkë. Ka pesë muaj që nuk vjen. Alqi nuk kuptonte gjë. Veç shihte Vjollcën të skuqur. Që ia merrte dorën dhe ia vinte te gjoksi i saj. U tallazit i ziu e humbi. Dukej sikur po fluturonte. Vjollca po e lēmonte në shpatull,në flokë,iu afrua ta puthte e…iku. Vrapoi.
Dy ditë Alqi rrinte në dritare. I dukeshin gjithë vajzat si Vjollca. Kështu pandehu kur iu faneps Drita,goca e Bedriut. Hyri drejt e brenda dhe nuk foli. Iu sul Alqit dhe ia mori frymën bash mbi dysheme. Kur erdhi në vete djali goca e Bedriut kishte veshur fustanin,mbledhur flokët e vrap nga lagjia e lumit.

Por fjala nuk është qumësht ta fusësh në shishe. Eshte gjendje,frymë,zgjidhje,shpresë. Ja,e paskemi një Alq për hallin tonë,i dhanë karar gratë. Nuk e quanin më shurdhi apo memeci. E thirrnin Alqi,me kaq dashuri sikur ai ishte pasioni i tyre i parë.
Alqi shtëpinë e kishte në fund të fshatit. Asnjëherë nuk kishte patur gjallëri ajo rrugë. Ndërsa tani graria e vajzëria lodronin veç atje. Kush qe guximtare e shojti epshin,kush qe e ndrojtur merrte me vete shikimin e tij dhe e fuste poshtë çarçafit.
U përhap një fjalë se ai Alqi shkon me nuset tona,por djemtë e burrat e rinj qeshnin e gajaseshin me këtë “gënjeshtër” të madhe.

Kaluan ca muaj e dashnori I hallit ra në hall. Iu duk turp e pabesi kjo që bënte. Por gratë nuk i linin kohë për autokritikë. I trokisnin kohë e pa kohë sikur të qe mjek urgjence. Në brendësi pati dhe hakmarrje për nënvlerësimin dhe fyrjet nëpër vite. Gjithsesi thelbi i tij ishte drejtësia e virtyti. Ndaj një natë iku nga fshati pa lajmëruar kënd. Mizëria e femrave një javë u rrotulluan te shtëpia e tij. Të shqetësuara nuk po mësonin dot gjë. Deri sa një të djelë mbërriti me taksi në qendër,me kostum. Zbriti bashkë me një vajzë veshur nuse. Ajo po i “fliste” me shenja. Që shurdhe dhe memece, kuptohej.

-Do bëjmë dasëm sot,-tha Asija e ëma. -Ftoj gjithë lagjet. Por fjalën e fundit e dëgjoi veç ajri. Vajzat e nuset e fshatit u tretën në muzgun e vjeshtës. Për to nga sot Alqi u kthyhe sërish në një shurdhmemec të rëndomtë. Shyqyr që është kështu,ruan sekretet si kasafortë banke,u ngushëlluan të djegurat e pasionit e u bënë mjegull,rrëshqitën poshtë luginës…

(Dosja.al)

Shto Koment