Editorial

Variantet e humbjes që po gatuan Rama me krundet e opozitës

Politikisht ka shpallur humbjen. Nëse do ta shihte veten fitues, do bënte të pamundurën që opozita të hynte pa asnjë pretendim në zgjedhje dhe fitorja e mandatit të tretë të mos kontestohej.
Featured image of article: Variantet e humbjes që po gatuan Rama me krundet e opozitës

Të qeverisur keq në vazhdimësi, zgjedhjet rrallë kanë qenë materializim i shpresës apo besimit. Mund të kenë qenë të tilla vetëm në 22 marsin e 1992, kur rrëzohej një regjim nga një forcë demokratike. Më pas zgjedhjet kanë qenë shfryrje e inatit, pakënaqësisë nga keq-qeverisja, ndëshkim i kryeministrave që abuzuan me besimin dhe pak shpresë e ushqyer prej rotacionit.

Më i rëndësishëm se emri i fituesit ka qenë procesi, me e rëndësishme se festa e fitores ka qenë që palët të ndahen në paqe, të njohin rezultatin dhe të marrin kohën e duhur për të zbatuar vullnetin e dalë nga kutitë për 4 vitet e ardhshme.

Ajo që po bën Edi Rama sot, nuk po prish vetëm paqen e 5 qershorit, nuk po prish vetëm pushimet e verës. Duke ndryshuar rregullat e lojës, duke ia imponuar opozitës mënyrën se si do të hyjë në zgjedhje, duke e kufizuar kundërshtarin me Kushtetutë, ai po përgatit një përplasje shumë më të madhe në pranverën e 2021 kur do të zhvillohen zgjedhjet.

Politikisht ka shpallur humbjen. Nëse do ta shihte veten fitues, do bënte të pamundurën që opozita të hynte pa asnjë pretendim në zgjedhje dhe fitorja e mandatit të tretë të mos kontestohej.

Me këto ndryshime, opozita do ta pranojë rezultatin vetëm nëse fiton.

Nëse humbet, do të fajësojë kufizimet në Kushtetutë dhe në Kod Zgjedhor që Edi Rama sot, po i miraton në mënyrë të njëanshme. Edhe nëse këto ndryshime i japin një mandat të tretë, ai do të jetë më kaotik se i dyti, përplasjet do të jenë më të mëdha, stabiliteti më i rrezikuar, qeverisja më e vështirë.

Për më shumë bëhu pjesë e grupit më viral në Facebook, Dosja.al

I mbyllur në Kuvend, me Myslym Murrizin si flamur sovraniteti, po sfidon Bashkimin Europian dhe SHBA duke gatuar një Kushtetutë personale me krundet e listave të opozitës. I duhet të prishë koalicionet, e ndryshon siç do ai, i duhet që të fusë në sherr opozitën, i bën “listat e hapura” praktikisht të mbyllura, i duhet të djegë partitë e vogla që nuk janë me të, vë një prag të lartë, kujtohet që pragu penalizon edhe partitë e sponsorizuara prej tij, e ul prapë.

Kështu Kushtetuta e shqyer dhe e kafshuar dhjetra here me konsensusin e interesave të momentit, tani po merr goditjen përfundimtare, pa konsensus, madje mes kundështrimeve nga brenda dhe jashtë vendit.

Ka patur President si Sali Berisha, që mendonte se mund të rrëmbente votat dhe paratë e njerëve dhe ta mbante pushtetin me dhunë, ka patur si Fatos Nano dhe Ilir Meta që menduan se me pak vjedhje, pak blerje dhe pak hile Dushku mund të vendosnin kontroll absolut të pushtetit për të zgjedhur edhe Presidentin pa opozitën, ka patur Kryeministër përsëri si Sali Berisha që ia rrëmbente fitoren e Bashkisë së Tiranës kryetarit të opozitës në transmetim live, ka patur Kryeministër si Edi Rama në 2017 që e mori pushtetin duke e lënë krizën hapur deri 1 muaj përpara zgjedhjeve dhe më pas duke blerë votat masivisht, por askush nuk ka guxuar më parë të ndryshojë Kushtetutën, madje as Kodin Zgjedhor, në mënyrë të njëanshme, për ta përshtatur sipas interesit personal.

Edhe Sali Berisha iku në 2013, pa guxuar ta ndryshojë Kushtetutën, që të mos lejonte koalicionin PS – LSI që i mori pushtetin, edhe Nano me Metën u detyruan të ulen me opozitën për të zgjedhur presidentin dhe të largohen në mënyrë paqësore.

Të gjithë mësuan nga historia, të gjithë e kuptuan që, edhe nëse duan, nuk mund ta shkatërrojnë vendin për interesin e tyre. Jo vetëm shembujt e paraardhësve, por edhe dështimi dhe kaosi i mandatit të dytë, mund të ishin bërë mësim për Edi Ramën, ta ndihmonin që të kuptojë se çfarë po përgatit për vendin dhe, nëse nuk i intereson vendi, për veten.

Në të dyja rastet ai po përgatit humbjen; nëse humbet me votë do të ikë i turpëruar, nëse fiton me hile, do të përballet me protesta që nuk do të ngjajnë me ato të 2019, nuk do të kenë kundër komunitetin ndërkombëtar si në 2019. Edhe nëse do të rezistonte, edhe nëse nuk do të mposhtej nga fuqia e protestave dhe nga izolimi perëndimor, ai do të jetë i humbur moralisht, do të qeverisë më keq, do të ketë shumë më pak ndihmë ekonomike dhe do ta çojë vendin në një krizë të papërballueshme. Deri kur durimit t’i vijë fundi dhe largimi paqësor të bëhet i pamundur.

Shto Koment