Bota

Analiza e Guardian: Mbi 2 mijë emigrantë të vdekur nga taktikat brutale të kthimit nga vendet e BE

Në një nga dëbimet më të mëdha masive në dekada, vendet evropiane, të mbështetura nga agjencia kufitare e BE-së Frontex, i shtynë sistematikisht refugjatët, përfshirë fëmijët që ikin nga luftërat, në mijëra e tyre, duke përdorur taktika të paligjshme duke filluar nga sulmi në brutalitet gjatë ndalimit ose transportimit.
Featured image of article: Analiza e Guardian: Mbi 2 mijë emigrantë të vdekur nga taktikat brutale të kthimit nga vendet e BE Foto Ilustruese

BRUKSEL– Shtetet anëtare të BE kanë përdorur operacione të paligjshme për të tërhequr të paktën 40,000 azilkërkues nga kufijtë e Evropës gjatë pandemisë, të lidhura me vdekjen e më shumë se 2,000 njerëzve.

Në një nga dëbimet më të mëdha masive në dekada, vendet evropiane, të mbështetura nga agjencia kufitare e BE-së Frontex, i shtynë sistematikisht refugjatët, përfshirë fëmijët që ikin nga luftërat, në mijëra e tyre, duke përdorur taktika të paligjshme duke filluar nga sulmi në brutalitet gjatë ndalimit ose transportimit.

Analiza e Guardian bazohet në raportet e lëshuara nga agjencitë e KB, të kombinuara me një bazë të dhënash të incidenteve të mbledhura nga organizata joqeveritare. Sipas organizatave bamirëse, me fillimin e Covid-19, rregullsia dhe brutaliteti i praktikave të pushback-ut është rritur.

Përfundimet vijnë ndërsa vëzhguesi anti-mashtrim i BE, Olaf, ka filluar një hetim në Frontex lidhur me akuzat për ngacmim, sjellje të keqe dhe operacione të paligjshme që synojnë të ndalojnë azilkërkuesit të arrijnë brigjet e BE.

Sipas Organizatës Ndërkombëtare të Emigrimit, në vitin 2020 pothuajse 100,000 emigrantë mbërritën në Evropë nga deti dhe nga toka krahasuar me gati 130,000 në 2019 dhe 190,000 në 2017.

Që nga janari i vitit 2020, megjithë rënien e numrave, Italia, Malta, Greqia, Kroacia dhe Spanja kanë përshpejtuar axhendën e tyre të migrimit të linjës së ashpër. Që nga futja e mbylljeve të pjesshme ose të plotë të kufijve për të ndaluar shpërthimin e koronavirusit, këto vende kanë paguar shtetet jo-anëtare të BE-së dhe kanë regjistruar anije private për të kapur anije në ankth në det dhe për t’i shtyrë pasagjerët në qendrat e paraburgimit. Ka pasur raporte të përsëritura të njerëzve që janë rrahur, grabitur, zhveshur në kufij ose lënë në det.

Në vitin 2020 Kroacia, policia e së cilës patrullon kufirin më të gjatë të jashtëm të BE-së, kanë intensifikuar dhunën sistematike dhe shtyrjet e migrantëve në Bosnjë. Këshilli danez për Refugjatët (DRC) regjistroi gati 18,000 migrantë të shtyrë nga Kroacia që nga fillimi i pandemisë. Gjatë vitit e gjysmë të fundit, Guardian ka mbledhur dëshmi të migrantëve të cilët dyshohet se janë fshikulluar,grabitur, abuzuar seksualisht dhe zhveshur nga anëtarët e policisë kroate. Disa emigrantë thane se ishin pikturuar me spërkatje me kryqe të kuq në kokat e tyre nga oficerët të cilët thanë se trajtimi ishte “kurimi kundër koronavirusit”.

Sipas një raporti vjetor të lëshuar të Martën, Rrjeti i Monitorimit të Dhunës Kufitare (BVMN), një koalicion prej 13 OJQ-ve që dokumentojnë shtytje të paligjshme në Ballkanin perëndimor, abuzim dhe forcë joproporcionale ishte i pranishëm në gati 90% të dëshmive në 2020 të mbledhura nga Kroacia, një 10% rritje në 2019.

Në prill, Guardian zbuloi se si një grua nga Afganistani dyshohet se ishte abuzuar seksualisht dhe u mbajt në majë të gishtave nga një oficer i policisë kufitare kroate gjatë një kontrolli të migrantëve në kufirin me Bosnjën.

“Pavarësisht angazhimit të Komisionit Evropian me autoritetet kroate në muajt e fundit, ne nuk kemi parë praktikisht asnjë përparim, as në hetimet e raporteve aktuale, as në zhvillimin e mekanizmave të pavarur të monitorimit të kufirit,” tha Nicola Bay, drejtori i vendit i DRC për Bosnjën. “Çdo goditje e vetme përfaqëson një shkelje të ligjit ndërkombëtar dhe të BE – pavarësisht nëse përfshin dhunë apo jo.”

Që nga janari 2020, Greqia ka larguar rreth 6,230 azilkërkues nga brigjet e saj, sipas të dhënave nga BVMN. Raporti deklaroi se në 89% të kthimeve mbrapa, “BVMN ka vërejtur përdorim joproporcional dhe të tepruar të forcës. Ky numër alarmues tregon se përdorimi i forcës në një mënyrë abuzive, dhe për këtë arsye të paligjshme, është bërë një normalitet […]

“Shembuj jashtëzakonisht mizorë të dhunës policore të dokumentuar në vitin 2020 përfshinin rrahje të zgjatura të tepërta (shpesh mbi trupa të zhveshur), zhytje në ujë, abuzim fizik të grave dhe fëmijëve, përdorimin e shufrave metalike për të shkaktuar dëmtime.”

Për më shumë bëhu pjesë e grupit më viral në Facebook, Dosja.al

Në dëshmi, njerëzit përshkruanin se si duart e tyre ishin të lidhura në shufrat e qelive dhe helmetat e vëna në kokë para rrahjeve për të shmangur mavijosjet e dukshme.

Një process gjyqësor I ngritur kundër shtetit grek në Prill në gjykatën evropiane të të drejtave të njeriut akuzoi Athinën për braktisjen e dhjetëra migrantëve në barkat e jetës në det, pasi disa ishin rrahur. Rasti pretendon se anijet patrulluese greke tërhoqën migrantët përsëri në ujërat turke dhe i braktisën ata në det pa ushqim, ujë, xhaketa shpëtimi ose ndonjë mjet për të thirrur ndihmë.

BVMN tha: «Pavarësisht nëse do të përdorni pandeminë Covid-19 dhe bllokimin kombëtar për të shërbyer si një mbulesë për shtyrjen e parave, krijimin e burgjeve në ajër të hapur ose parandalimin e anijeve që të hyjnë në ujërat greke duke qëlluar me të shtëna paralajmëruese drejt anijeve, provat tregojnë se refuzimi për të mbështetur vlerat demokratike, të drejtat e njeriut dhe të drejtën ndërkombëtare dhe evropiane. ”

Sipas të dhënave të UNHCR-së, që nga fillimi i pandemisë, autoritetet libiane – me mbështetjen italiane që nga viti 2017, kur Roma lëshoi përgjegjësinë për mbikqyrjen e operacioneve të shpëtimit të Mesdheut në Libi, përgjuan dhe shtyen përsëri në Tripoli rreth 15,500 azilkërkues. Strategjia e diskutueshme ka shkaktuar kthimin e detyruar të mijëra në qendrat e paraburgimit libian ku, sipas raporteve të dorës së parë, ata përballen me tortura. Qindra janë mbytur kur as Libia dhe as Italia nuk ndërhynë.

“Në vitin 2020 kjo praktikë vazhdoi, me një rol gjithnjë e më të rëndësishëm duke luajtur avionët e Frontex, duke parë anije në det dhe duke komunikuar pozicionin e tyre në rojet bregdetare të Libisë,” tha Matteo de Bellis, studiues i migracionit në Amnesty International. “Pra, ndërsa Italia në një moment madje përdori pandeminë si një justifikim për të deklaruar se portet e saj nuk ishin të sigurta për zbarkimin e njerëzve të shpëtuar në det, ajo nuk kishte asnjë problem me rojet bregdetare të Libisë që i kthente njerëzit në Tripoli. Edhe kur kjo ishte nën bombardime ose kur qindra u zhdukën me forcë menjëherë pas zbarkimit. ”

Në prill, Italia dhe Libia akuzohen se kishin injoruar qëllimisht një thirrje të Majit nga një anije migrantësh në ankth në ujërat libiane, ndërsa valët arritën gjashtë metra. Disa orë më vonë, një anije shpëtimi e OJQ-ve zbuloi dhjetëra trupa që notonin në valë. Atë ditë 130 migrantë humbën në det.

Në prill, në një hetim të përbashkët me italian Rai News dhe gazetën Domani, Guardian pa dokumente nga prokurorët italianë që detajonin bisedat midis dy komandantëve të rojes bregdetare libiane dhe një oficeri roje bregdetar italian në Romë. Transkriptimet duket se ekspozonin sjelljen jo-reaguese të oficerëve libianë dhe luftën e tyre për tju përgjigjur thirrjeve që rezultuan në qindra vdekje. Të paktën pesë anije të OJQ-ve mbeten të bllokuara në portet italiane ndërsa autoritetet pretendojnë arsye administrative për mbajtjen e tyre

Malta, e cila deklaroi portet e saj të mbyllura në fillim të vitit të kaluar, duke përmendur pandeminë, ka vazhduar të shtyjë mbrapa qindra migrantë duke përdorur dy strategji: duke regjistruar anije private për të kapur azilkërkuesit dhe për t’i detyruar ata të kthehen në Libi ose t’I kthejnë ata drejt Italisë.

“Midis 2014 dhe 2017, Malta ishte në gjendje të llogariste në Italinë për të marrë përgjegjësinë për koordinimin e shpëtimeve dhe lejimin e zbarkimeve,” tha De Bellis. “Por kur Italia dhe BE tërhoqën anijet e tyre nga Mesdheu qendror, për ta lënë atë në duart e Libisë, ata e lanë Maltën më të ekspozuar. Si përgjigje, nga fillimi i vitit 2020 qeveria malteze përdori taktika për të shmangur ndihmën e refugjatëve dhe migrantëve në rrezik në det, duke përfshirë rregullimin e kthimeve të paligjshme në Libi nga anije private të peshkimit, devijimin e anijeve në vend se t’i shpëtonte ato, duke ndaluar në mënyrë të paligjshme qindra njerëz në anije të pajisura keq pranë ujërave të Maltës dhe nënshkrimi i një marrëveshjeje të re me Libinë për të parandaluar njerëzit që të arrijnë Maltën. ”

Majin e kaluar, një seri mesazhes zanore të marra nga Guardian konfirmuan strategjinë e qeverisë malteze për të përdorur anije private, duke vepruar sipas urdhrit të forcave të saj të armatosura, për të kapur kalimet dhe për t’i kthyer refugjatët në qendrat e paraburgimit libian.

Në shkurt të vitit 2020, gjykata evropiane e të Drejtave të Njeriut u akuzua për injorim të plotë të realitetit pasi vendosi që Spanja nuk shkel shkeljen e dëbimit kolektiv, pasi kërkesat për azil mund të bëheshin në pikën zyrtare të kalimit të kufirit. Duke u mbështetur në këtë gjykim, gjykata kushtetuese e Spanjës mbështeti “refuzimet e kufijve” me kusht që të zbatoheshin disa masa mbrojtëse.

(d.a/dosja.al)

Shto Koment